Gezellige tijden

Door Leny gepubliceerd op Sunday 01 February 15:46

Hoelang was het niet geleden? Hij keek haar nogmaals aan, terwijl hij naast haar rustig met haar opliep in de drukke stad. Zij keek hem een beetje verbaasd zijdelings aan en deed een stapje opzij van hem.

“Rare kerel,”dacht zij en stapte ineens ferm door, alsof ze achternagezeten zat.

“Hé, wacht nou even, ken je me niet meer?”

De man riep haar na en pakte gelijk haar rechterarm om haar staande te houden. Hij pakte haar ineens met zijn twee armen, drukte zich tegen haar aan en gaf een smakkerd op allebei haar wangen. Zij wilde zich losrukken, maar door zijn woorden was haar nieuwsgierigheid natuurlijk gewekt en zij stopte. Wat kon haar gebeuren in een drukke winkelstraat? Hoewel, tegenwoordig genoeg als je de nieuwsberichten bijhield.

“Nee, sorry, maar moet ik u kennen dan?” De verbazing op haar gezicht was een Oscar waard.

“Nou ja, van het feestje. Jaren geleden bij Johan en Anja, die uit elkaar gingen, die waren dolgelukkig dat ze voor vrienden en bekenden daarom een feest gaven. Weet je dat niet meer?”

Haar verbazing werd nog groter, alleen al door het feit dat iemand een scheiding als motief had om een dol feest te organiseren, hoewel, wel apart. Maar zijn gezicht kwam haar totaal niet bekend voor.

Ze keek hem nog wat verdwaasd aan, hij kwam over als een spontane jongeman die geen kwaad in de zin had, zag er netjes en sportief gekleed uit, bleef beleefd op afstand, maar hield nog wel haar armen vast. Die wilde zij nu wel even terug.

“Kom, zullen we hier een bakje drinken, even bijpraten? Het is zo lang geleden, dat je mij niet meer herkent zeg!”

Hij trok haar ongevraagd mee naar het terras waar zij toevallig bij stonden en hij schoof een stoel voor haar aan bij een leeg schoon tafeltje en zelf riep hij de serveerster en voordat hij ging zitten vroeg hij wat zij wilde drinken, hijzelf nam een zwarte koffie, zij nam dat dan ook maar. Even verwarde het haar. Wist zij nou niet of hij nou komedie speelde, of dat zij echt niet wist wie hij was. Temeer daar zij sinds drie jaar weer in de maatschappij rondliep te niksen omdat ze nog steeds aan haar T.B.S. vast zat omdat zij haar man had vermoord en in stukken had gehakt, de vriezer ingedaan en door het grootvuil op had laten halen.

Hij had haar zo vaak mishandeld, dat ineens alle stoppen bij haar op tilt sloegen. Gevolg was wel dat ze voorlopig na haar uitgezeten straf wel nog wat jaartjes ter beschikking van de regering moest blijven, totdat zij kon bewijzen dat zij weer normaal was. Hele stukken was zij kwijt uit diverse periodes, dus het zou zo maar kunnen dat hij haar nog kende en zij hem totaal niet meer, ook dat gescheiden stel niet. Nou was dit de eerste keer gelukkig dat dit haar overkwam, maar het benauwde haar wel. Ze had al zoveel moeite om dingen uit het verleden terug te halen, daarvoor ging ze ook elke week een dag naar de therapie om daar diverse onderdelen van het menselijk brein van zichzelf weer tegen te komen met hulp van psychiaters en psychologen. Daar voelde zij zich best goed bij. Maar deze mooie man die ineens in haar leven stapte als een oude kennis wist dan ook zeker niet dat ook haar huwelijk voorbij was. Alleen was haar scheiding nogal ijzig geëindigd.

 

“Wat vind ik dit leuk dat ik je na al die jaren weer zie. Hoe is het nou met jou en Greta?”

Wie was Greta nou weer?”

Zij kon hem beter de waarheid vertellen, dat hij de verkeerde voor zich had, want nou ineens kwam daar weer een Greta om de hoek kijken. Zij kende trouwens niemand die zo heette.

“Oww, goed hoor, alles nog steeds goed.”

Zij wist gewoon even niets te zeggen, voelde zich een gevangene van zichzelf, alleen al door het feit dat dit natuurlijk in de toekomst nog altijd weer kon gebeuren. Maar voor haar gevoel was de wereld zo veranderd en zij was zichzelf gebleven. Zij wist wat zij gedaan had, maar kon zich niet schuldig voelen om de reden waarom zij haar man vermoord had. De koelbloedigheid in haar verbaasde haar wel, maar het had haar zelfs een genoegen gedaan dat hij daar zo in stukken in de vriesbak lag, als een stuk vies vlees, zoals hij haar altijd had behandeld. Maar zij hield zoveel van hem, dat de angst de overwinnaar was, totdat de rem van het houden van ineens weggevallen was en de haat het gewonnen had. Het kostte hem een gratis rit naar het grof vuil in de vriezer, waar ze erachter kwamen wat die nieuwe vriezer zo zwaar maakte.

Maar nu zat ze hier met een knappe kerel aan de koffie, haar lichaam en geest kregen ineens een tintelend gevoel, ze begon het zowaar gezellig te vinden.

“En jij, hoe is het met jou dan?” Zij bedacht dat zij dan toch maar het spelletje mee zou spelen, langer dan een bak koffie zou het niet duren en dan was hij weer uit haar leven.

“Ach, je weet het misschien al van Gerard, maar ik ben ondertussen ook gescheiden, zij is er met een collega van mij vandoor gegaan. Het was toch al niets tussen ons. Alles in goed harmonie gelukkig, geen kinderen. Dus dat scheelt weer een hele ellendige toestand, zeker als je kleintjes hebt.”

Zij knikte naar hem en roerde een beetje gedachteloos in haar koffie.

“Hoelang is het eigenlijk geleden dat wij elkaar voor het laatst zagen?” Vroeg zij hem terwijl zij het kopje naar haar volle prachtige lippen bracht.

“Nou, ik dacht zeker een jaar of zeven zo niet langer, het leven gaat zo snel. Dat jij en Greta nog samen zijn, prachtig toch? Tegenwoordig gaan stellen zo snel uit elkaar, lijkt wel een snoeptrommel. Zoek en kies maar uit als de smaak je niet meer bevalt zeg ik altijd.”

Ze moesten beiden lachen en alsof het ijs gebroken was, begon hij te vertellen over zijn nieuwe werk, de reclamewereld waar hij inzat en over zijn vrijheid. Voor hem voorlopig geen relatie meer. Hij was toch wel even genezen na zijn huwelijk met die draak.

“Ja, het leven valt niet altijd mee. Maar als jij het naar je zin hebt, hou het zo. Geniet van de dag en geniet zeker van jezelf, een ander krijgt dan toch wel genoeg als je die tegenkomt.”

Het was een volzin, maar zij vond het wel klinken, meer wist ze eigenlijk niet te zeggen. Ze kon nu moeilijk gaan vertellen dat er geen Greta in haar leven was, dat ze jaren in de vrouwengevangenis had gezeten, dat ze nu onder tbs begeleiding haar leven leidde en zich elke week ook bij de reclassering moest melden, net zo lang totdat de rechterlijke macht vond dat ze rijp was voor de maatschappij.

Nu nog even niet, want ze had nog steeds lege gaten in haar hoofd, zolang die niet gevuld waren met emoties of gedachten of dingen die ze gedaan had kon zij het voorlopig wel schudden. Het maakte haar ook niets uit eigenlijk. Nu zat ze gezellig te keuvelen met een wildvreemde kerel die dacht dat zij een kennis uit zijn verleden was. Hoe toevallig kon dit zijn? Zij glimlachte met een lieve blik naar hem, het deed hem blozen.

“Ja, niet dat ik open sta voor een relatie hoor, ik ben niet van staal of zo. Maar ik blijf toch voorzichtig, logisch na al die ellende die een scheiding met zich mee brengt.”

“Ja, dat vinden Greta en ik nou ook,” flapte ze er in een keer uit. Zij kreeg een rood hoofd en nam snel een slok koffie, verslikte zich er bijna in, omdat het eigenlijk te lachwekkend voor woorden was. Ineens had ze een vrouw, ze had niet eens een kanarie in haar kamer.

Toen ineens besefte zij dat hij misschien ijdele hoop had dat hij haar kon omtoveren tot een heterovrouw die lief voor hem zou kunnen zijn. Zij schrok bij die gedachte, want dan zou de waarheid een keihard feit worden. En daar had zij geen zin in. Om al die mensen die zij niet eens kende, te leren kennen. En natuurlijk zat er altijd eentje bij die haar ook niet kende van vroeger, dus uitkomen zou het altijd. Maar daar had zij totaal geen zin in. Leugens waren taboe na haar detentie, maar deze lieve en beschaafde man verdiende dit niet,

Voordat zij wilde zeggen dat dit alles rustte op een misverstand, pakte hij haar hand, duwde er een pen in en heel enthousiast sprak hij: “Hier, schrijf je telefoonnummer op, kom ik jullie lekker gezellig een keertje ophalen, gaan we stappen, of weet ik wat anders leuks doen oké?”

Zij pakte langzaam de pen en het stuk papier van een reclameblokje en schreef een nummer op wat misschien nog uitgevonden moest worden.

“O, wacht even, doe ik gelijk mijn 06 nummer erbij, voor het geval er niemand thuis is.”

En weer verzon ze een nummer dat nog verzonnen moet worden door de providers. Zo kom je dus aan je nul zes nummers. Ze kreeg zelfs lol in deze onzinnige onzin.

“Zeg, ik moet er nu vandoor, pauze is zo om en ik heb een vergadering. Zal je snel bellen oké?”O ja, niet lachen hoor, maar ik ben je naam helemaal vergeten.”

Met een hoofd zo rood als een biet keek hij haar verlegen aan.

“Vanessa, je weet wel, ik was degene die jou vrouw zo ineens boven op haar bakkes een zoen gaf.”

Zij had een beledigend gevoel. Ze wist toch ook zijn naam niet eens? Dus gooide zij dit er brutaal uit.

“Ach, helemaal vergeten, maar ja is ook zo lang geleden. We bellen, dag en groeten aan Greta, doei.” Hij had geld op het schoteltje gelegd voor de koffie en ging met snelle tred het terras af, zich nog steeds schamende voor zijn afgang dat hij haar naam niet meer wist en helemaal niet meer wist dat zijn ex had staan lebberen met haar. Dat hij dit vergeten was. Wat raar!

Zij keek hem na, draaide haar hoofd zo links en rechts en niemand zag hoe snel zij het geld van het schoteltje weghaalde, opstond en wegliep van het terras. De andere kant op.

Zo, tien euro rijker en nog een gezellig uurtje met een man op een terrasje vertoeft ook. Haar dag kon niet meer stuk.

Maar hoe zou hij  nou eigenlijk heten?

 

©

leny kruis

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat mij vooral nieuwsgierig maakt is,,,,,belt hij ooit het door haar verkeerd opgegeven nummer?
Jcanja, dit is een dagopname. Ik weet niet of hij nou wel of niet gebeld heeft, misschien moet ik hier een vervolg op schrijven, maar de reacties zijn nu niet zodanig dat daar de goesting voor mij in zit..
Dit gebeurt iedereen wel eens, dat je de verkeerde voor je hebt.
Dank je voor je reactie Yneke, enne die naam. Die mag je zelf verzinnen, ik wist het even niet meer...
Ja daar ben ik nu ook wel benieuwd na.
mooi verhaal, erg goed geschreven