Huisje-Thuisje

Door Ptries gepubliceerd op Saturday 31 January 13:23

Hé, gelukkig, … ik was even bang dat ik deze keer echt te ver door was gegaan.

Mijne rug; gisteren ging dat niet goed, ik had veel te veel gesjouwd met van alles en nog wat, ….. ik zou er goed aan doen, op voorhand te bedenken dat ik geen 20 meer ben en dat mijne rug  simpelweg niet meer is wat het geweest is.

Ik kon vroeger tillen als een man namelijk, ik heb me dingen verzet in mijn leven al.

Afgezien van mijne rug nog een beetje, zie ik wel hoeveel ik opgeschoten ben. Ja, het is nu nog wat rommelig hier en daar, ik kan wel wat bedenken daarvoor, het begint meer en meer mijn huisje, zeg maar mijn thuisje te worden, …. Alles wat hier nu nog aanwezig is, al die dingen laten een deel van mij zien. De gezelligheid, de handigheidjes hier en daar, mijn eigen werken overal om me heen, allemaal mijn invloeden.

Van hem is niets meer te bekennen, van hem zijn hier al die invloeden bijna allemaal uitgewist.

Het was wat en ik ben er nog niet. Hier en daar zijn nog wat invloeden van hem terug te vinden. De kleur van mijn keuken bijvoorbeeld. Ook daar gaat  heel binnenkort verandering in komen, ik heb reeds de materialen en ik heb ook al hulp ingeschakeld. Mijn keuken word helemaal anders, groot kookfornuis, ... misschien nog een andere grotere oven, .... het heeft me tot hiertoe niets gekost, want alles wat ik nodig heb, heb ik ofwel zelf gescoord, ofwel geruild voor iets anders, of ik heb het gekregen.

Het is lang geleden moet ik toegeven. Zo lang dat ik me niet eens kan herinneren wanneer ik me laatst ergens thuis heb mogen voelen, ergens thuis kon komen zelfs. Voor dat ik hem leerde kennen woonde en werkte ik in Tenerife. Ik deelde daar een appartement met een knappe Italiaan, die spijtig genoeg niet voor de vrouwtjes viel, ik had anders wel moeite gedaan, hij was knap!

Swat,  ik heb hem daar ontmoet, of hij mij, het is zoals je het bekijkt natuurlijk. Ik kende hem pas toen hij mij vroeg mee naar de grote stad te komen; hij had wat zaken af te handelen, ..... Yep. 

Vanaf we hiernaartoe kwamen tot we hier gingen wonen waar ik nu alleen woon, hebben we in totaal op zo’n slordige 23 adressen gewoond. We woonden anti kraak systeem, het was het meest wel goedkoop, het was geen echt thuiskomen want, vanaf het moment dat je ergens een thuis gevoel kreeg, moest je wer weg. Toch ging dat heel veel jaren goed; we hadden geen bezittingen, geen bezwaren. We konden sparen en investeren in andre dingen. Daar waar we binnenkwamen, daar maakten waren we thuis.

Pas sinds we hier ons eigen een huurwoning kregen, pas dan veranderde er wat. Even tussen mond en lippen gezegd; ik geloof dat het daar ook misgegaan is; het was wel heel serieus aan het worden, pas getrouwd en allerlei andere verantwoordelijkheden, het was echt een leven van huisje, boompje, beestje, geworden. Volgens mij kreeg hij het Frans benauwd. Ik stelde ook vragen, hoe we onze huur zouden betalen bijvoorbeeld, hij had namelijk geen werk, geen inkomen, hij investeerde enkel met de middelen van een ander.

Naar mijn bescheiden mening heeft hij niet voor een kwart wat ik ten volle heb.  Het is bijna de pot verwijt de ketel verhaal, hij zal ze wel dik geknepen hebben; het lijkt wel een bindingangst van hier tot Tokio en terug, waar hij aan lijd…. Hoe anders kan ik het omschrijven, na amper vier/ vijf maanden was hij hier alweer weg. En tot op heden kan hij het niet opbrengen, om te kijken.

Eigenlijk is het wel erg wanneer je dit soort probleem hebt. Hij kan niet omkijken, kan zich niet inleven, hij kent geen tevreden gevoel, hij was niet blij met wat hij wel had, hij kan buiten zichzelf, de ander geen geluk gunnen, hij kan niet vrij zijn, niet delen, ….., het blijft een verdrietig iets.

Het is naar mijn gevoel echter niet anders. Ik kan met dat gevoel niets, het is al langer niet (ook) van mij, wat het eerder wel was, ik deelde namelijk alles. Het is nu enkel zijn verlies, zijn worsteling en zijn tekortkoming. Het blijft wel jammer natuurlijk, vooral nu ik voel wat thuiskomen kan doen voor het gevoel, nu ik weet wat hij in de kern mist.

Mijn huisje begint aardig op een thuis te lijken. Ik moet zeggen, dat voelt heerlijk, ik was dat helemaal vergeten, ……….

ik heb hard gewerkt en ik heb ook nog veel te doen. Toch word het steeds meer thuiskomen voor me; mijn eigen plekje, mijn eigen huisregels, ik die bepaal wat ik kijk of niet, ik die bepaal hoe laat ik eet,  wat ik eet,  ….. dat is lekker. En ik ben niet alleen die hier thuiskomt, ik heb ook nog mijn kat en ook hij voelt zich hier aardig thuis zo blijkt.

Het is wel grappig. Steeds wanneer ik kom aanfietsen, staat hij mij op te wachten of komt hij me begroeten. Je snapt waarschijnlijk dat ik dan smelt. Een hele uitleg krijg ik dan. Geloof me, hij kan me een stuk babbelen, hij heeft me een wensen. Eerst wat miauwen omdat ik zolang weggeweest ben, half uurtje is al voldoende voor hem; en dan miauwen omdat hij zijn traktaties wil. En heb ik iets verzet wat niet helemaal volgens zijn wens is, waar hij niet zo goed bij kan, dan trekt hij me een aandacht to ik het weer verzet. Daarna krijg ik een dikke zucht, alsof hij wil zeggen;' He, he, snap je het, ……hm, hm, dat heeft geduurd!'

Ik ben elke keer blij thuis te komen nu, blij dat ik er ben, blij om mijn diertje weer te zien, mijn beste vriend, blij om de liefde die eraf spat en het samen zitten, hij op schoot, samen op mijn bank!

Ja, er is nog veel te doen, dat is juist zo leuk. Tot hiertoe ben ik meer dan tevreden met het resultaat, het is mooi, netjes, het staat gewoon goed, .... het is duidelijk wie hier wonen; het is zichtbaar ik

X©P’tries

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Fijn dat je het huisje hebt, de rest komt vanzelf op orde..ben zo blij voor je, XxX
Kom een keertje kijken dat heb ik beloofd. En ik neem wijn mee. xx