x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Drie Koningen zonder geschenken

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 31 January 04:22

Het is al vijf minuten stil. Zonde van onze tijd. Tenslotte betaalt M**** en niet de vader, die zesentwintig jaar geleden een bom heeft gelegd onder onze veiligheid en haar vertrouwen in mij. Ik neem me voor enkel vanuit mezelf te spreken als ik nog iets wil proberen. Uiteindelijk breek ik fluisterend een piepklein snippertje van de stilte  met:“Mag ik iets voorstellen?”

Ze kijkt op, Niek knikt en ik leg mijn handen- de handpalmen naar boven- op tafel, spreek M**** rechtstreeks aan zoals ik thuis zou doen als we wel altijd een intieme relatie hadden gehad.

“Ik ben niet boos meer over de vorige keer, begrijp dat je het op jouw manier net zo goed bedoelt als ik. Jouw cadeautje zit opnieuw in mijn tas. Misschien is het een idee dat ik het je nu geef?” Ze veert op.

“Want hier bij Niek kunnen we niets verprutsen. Als er iets verkeerd gaat grijpt hij in, toch Niek?” Hij knikt en de sfeer slaat als vanzelf om. We lijken alle drie wat te ontspannen. Hoewel ik weet dat Niek akkoord is, wacht ik toch tot hij duidelijk aangeeft dat ik door kan gaan.

“Weet je M****, vorige keer was het zes december. Sinterklaas vond jij altijd oergezellig en ik dacht: Met zo’n pakje hebben we iets om over te lachen, kletsen, zonder dat het over vroeger gaat. Ik heb er na de vorige keer nog aan doorgewerkt, want je bent nu bijna jarig, dus….” Ineens begint haar gezicht te stralen en ze lacht onbekommerd, alsof er haar nooit iets dwars zat.

“Oh, een Sinterklaas surprise? Haha, wat leuk!” roept ze opgetogen. Mijn hart knapt vrijwel onmiddellijk open, eindelijk is er echt contact en Niek legt zijn hand op mijn arm, “Kijk kijk, zie je het?” is hij minstens zo opgelucht als ik.
Ik zucht van genoegen, verdwijn onder de tafel en grijp mijn rugzak naast de stoel om hem op schoot open te ritsen terwijl Niek vraagt of zij mijn cadeautje wel in ontvangst wil nemen. Ik kijk op door zijn intonatie. Ze antwoordt niet? Ze was toch enthousiast? Met stomheid geslagen zie ik dat haar gezicht weer net zo gesloten is als daarvoor en ik zak verbijsterd in elkaar als een mislukte souflé.

“Heb je het gezien?” vraagt Niek nogmaals en mijn lip begint hinderlijk te trillen.

“Ja, het was er toch echt, enkele tellen, dat vrije blije. Het is er dus nog weldegelijk, ergens.” Zo van de regen in de drup probeer ik haar gerust te stellen. “ M****, je hoeft echt niet bang te zijn. Ik heb er alleen maar liefde ingestopt,” maar hoe vriendelijk, voorzichtig of meelevend ook, het werkt niet. Integendeel. Ze lijkt er juist méér door getergd.

“Dit kan ze niet aannemen,” constateert Niek droog en ik staar hem versteend aan.

“Want ze weet niet wat er uit komt.” Perplex leg ik mijn handen op de dichte rugzak.

“Je moet eerst weten wat er in zit, toch, M****, vóórdat je het kun accepteren,” vraagt hij na en, terwijl haar ogen me kil doorboren, knikt ze.

“Het is geen bom of zo, enkel een leuke surprise, aardig bedoeld.” Ik wik en weeg. Het hele principe van een surprise op de schop, wat is er dan de lol nog van? Maakt het echt wat uit? Het gaat om geluk niet om gelijk, toch?

“Oké dan. Het is een soort overlevingspakketje voor de reis die we samen maken. Voor onderweg.”

“Nee, dat is niet precies genoeg, ze wil het exact weten,” oordeelt Niek gedecideerd.

“Ik had me er op verheugd, een verrassing, maar, ach nou ja, wat maakt het uit? Het is een koektrommel met allerlei leuke-”

“Oh, die blauwe rechthoekige?” reageert ze plotseling weer zeer geïnteresseerd.

“Nee, die is tot mijn spijt in Ethiopië achter gebleven. Helaas. Het kon niet anders. Deze is rond. Ik kwam hem een eeuw geleden tegen, wist meteen: Die is perfect voor M****.”  Ze reageert niet. Is het nog niet precies genoeg?
“Hij past perfect bij jouw spulletjes. Er zitten jouw lievelingssnoepjes in, en haha, een rol papier voor als we er onderweg behoefte aan hebben, op welke manier dan ook, plus een schattige pluchen muis compleet met lange staart en… ik heb jou er in gestopt.”

“Wat? Hoe kan dat nou weer? Hahaha, hoe krijg je mij daar nou bij in?”

“Met leuke verhaaltjes. Die heb ik er speciaal voor geschreven, er tekeningetjes bij gemaakt. Een uniek boekje over jouw kleutertijd met schattige, bijzondere dingen die jij deed toen jij nog te klein was om het zelf te onthouden.” Ik dacht dat ik me de grimas verbeeldde, maar hij is langzaamaan telkens afzichtelijker geworden.

“Geschreven? Duh, ik wordt al misselijk als ik jouw handschrift zie,” sneert ze met een rilling van afschuw. Het steekt.
”Het is niet met de hand geschreven, getypt en uitgeprint.” Als blikken konden doden zou ik nu levenloos van de stoel zakken, denk ik onwillekeurig. Ik schrik echt van de harde ogen waarmee ze me bekogelt. Langzaam voel ik me steeds belachelijker worden met de open instelling die toch telkens vol vertrouwen geloofde in een positieve uitkomst.

“Dus M****. Wil je het in ontvangst nemen?” pakt Niek door. Ze kijkt me strak aan, schudt nee en dan verschijnt er in haar ogen iets dat ik niet thuis kan brengen. Het kan toch niet zo zijn dat ze geniet van mijn gekwetste gevoelens?  Als vanzelf laat ik me ontvallen dat ik er geen reet van snap.

“Waar niet van?” wil Niek weten.
“Van al die weerstand. Tegenwerking. Wat denk jij daar nou toch in vredesnaam mee te winnen?” vraag ik haar en niet eens omdat ik me herinner dat Niek als minister van Buitenlandse Zaken zou bemiddelen in een vredesproces. Ze haalt onverschillig haar schouders op, alsof het er niets toe doet dat ik het wil begrijpen.

“Ja, M****, wat is het nut van jouw weerstand?” herhaalt Niek. Ze schudt haar schouders los, kijkt tevreden, maar lijkt toch in niets op de vrouw die zelfverzekerd binnen stoof, overduidelijk haar grenzen bepaalde, nee, eisen oplegde.

“Kan ik op één of andere manier iets doen om jouw weerstand op te lossen?” doe ik een laatste poging, maar ze zegt zonder veel omhaal van niet en machteloos kijk ik langs haar heen. Achter het raam slaat de winter toe, onwetend van onze vrede die mijlen ver weg ons uiteen heeft gedreven.

“Je zult toch open moeten staan,” raad ik aan, maar ze lacht me uit.

“Want anders schiet het hier niet op. Dat is jouw deel van die schone lei,” houd ik vol, "want ik kan verder niets meer voor je doen."

“Oh nee? En waarom dan wel niet?” port ze onverbeterlijk provocerend.

“Omdat ik jouw ontwikkeling niet voor jou kan doen en ik ben niet van plan om met een legertank gaten in jouw bunker te schieten. Zolang jij je daarin verschanst, die afweer nodig denkt te hebben, krijg ik geen poot aan de grond bij jou.”

Ik ben klaar en Niek legt zijn pen ook op het blok, waarin geen woord geschreven is. Hij kijkt naar mijn kind. “Over de voortgang. Komt er nog een volgende keer?” Zelfverzekerd knikt ze en hoewel ik me ernstig afvraag of het zinvol is, zeg ik in principe toe te komen.

“Prima. Ik geef jullie beiden huiswerk op. De volgende keer wil ik aan het begin van het gesprek meteen van jullie horen of je verder wilt en zo ja, hoe. Dus, M****, nu heet het echt huiswerk: herhaal, herkauw keer op keer wat hier is gebeurd. Onthoudt wie er wat heeft gezegd en wanneer. Hoe er wanneer, waarbij werd gekeken, zodat je een goed onderbouwde keus kunt maken.” Hij staat op. “Even voor de goede orde: Ik breng dat pakje niet nog eens mee.” zeg ik beslist. Zij lacht te vrolijk en zegt dat ze zich dat wel heel goed voor kan stellen.“ Het klinkt niet fijn. Ik wil meteen vertrekken, zal Lydia bellen wanneer ik op moet komen draven, maar bedenk ineens dat dit niet kan. “Wacht je even? Ik moet nodig naar de wc.” zegt mijn weerbarstige nazaat en schiet zonder op antwoord te wachten weg. Ik hoop niet jij je zomaar uit de voeten maakt.

“Oh ja, het eerste halve jaar ben ik de vrijdagmiddagen bezet. Ik ga met EmjE iets leuks doen, maar als het niet anders kan zal ik proberen dat te verzetten.”
“Ben je mal? Jij hoeft je niet altijd aan te passen. Je dochter mag er ook wel wat voor over hebben.” We staan bij de balie  “Weet je Niek, ik vind het eigenlijk wel raar dat zij dit alleen betaalt. In wezen zou je haar vader de rekening moeten kunnen sturen: Als hij het niet zo had gedaan, hadden we nu niet hier gestaan.” 

“Dat zou wel eerlijk zijn, maar zij heeft hier bewust voor gekozen.” Ze komt weer binnen, duidelijk opgelucht en deelt zelfbewust mee dat ze voor vrijdag over drie weken een afspraak wil. “Dat zal helaas niet gaan, wel die maandag erna, om vier uur." Ik sta al bij de uitgang en hij vraagt roepend of ik dan vrij ben. Ik knik.

“Oh, maar ik kan echt alléén op vrijdag. Mijn drukke werkzaamheden, moet je weten, dus ik heb het toch echt het liefst op vrijdagmiddag.”

“Er is hier geen andere mogelijkheid open,” deelt hij mee en slaat de grote afsprakenagenda dicht, waarop ze toch snel eieren voor haar geld kiest.

"Maandag stuurt Lydia je de factuur van deze twee gesprekken. Naar welk adres moet dat?" Ze geeft het op en belooft per omgaande het bedrag over te maken.

Twee vreemden zakken zwijgend met de langzame lift naar de begane grond en buiten loopt ze, zonder iets te zeggen, rechtsom de uitgang uit. Vreemd heen en weer zwabberend is ze al bij de hoek van het gebouw voor ik er erg in heb. Bijna struikelt ze over heesters die een plantsoentje afscheiden. Ze lijkt wel een uit het lood geslagen zombie of zou ze zich niet goed voelen?

3483b3ee05862052aa03911f0fb3934c_medium.

“M****, is alles goed met je?” roep ik en ze draait zich moeizaam om, zwikt op haar hoge laarsjes en staart alsof ik van een andere planeet kom.

“Ga je nog bij vrienden langs of zo?” vraag ik. Ze giechelt. Ik zou zweren dat ze plotseling onder invloed is van iets. Drugs? Binnen heb ik geen alcohol bij haar geroken.

“Nee, ik moet naar eh, hihi, ja, eh, naar het centraal station.”
“Kom maar, ik moet ook die kant op want ik ga naar EmjE.”

We lopen samen de weg omhoog en ze vraagt zich af waar ik de auto heb, is zeer verbaasd dat ik ben komen lopen. Bovenaan moet zij links- en ik rechtsaf. Ze stopt niet om afscheid te nemen.

“Tot de volgende keer,” roep ik en ze humt iets dat lijkt op, “Ja, jij ook”. Twee continenten drijven uit elkaar. Ik weet niet hoe het gevoel heet dat het midden houdt tussen bezorgdheid, verwarring, ergernis en woedend ongeloof, waarin sintels zinderen van een vuur dat nooit meer doven noch opvlammen zal.

Wordt vervolgd De enige echte Koningin

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
toch een vreemd gedrag en vooral na dat toiletbezoek!
en het geschenk niet aannemen ?! raar !!
Raar, dat is de goede term wel, denk ik....
Als ze toen drugs gebruikte, zou dat een heleboel dingen verklaren. Weet je, ik voel vooral medeleven voor je dochter, in plaats van woede. Ja, ze is spijkerhard en bruut, maar ze lijkt me niet echt gelukkig, terwijl jij tenminste weet hoe dat moet.

Kon ze maar dat geschenk accepteren...
Ja, het is heel zielig
Op die leeftijd nog zo in de knoop zitten, het normaal te vinden dat je iedereen je wil op kunt/moet leggen, maar daar zal zo iemand zelf eerst bewust van moeten worden, dan misschien via oefenen
(huiswerk zo je wilt) merken hoe men minder dictatoriaal met wensen om zou kunnen gaan (zonder al die uitvluchten en aangeleerde spelletjes nodig te hebben)
Dan moet iemand wel het lef hebben om open te durven staan, vrees ik. Maar stel: Zevenblad heeft gelijk? Het is inderdaad een kwestie van de tachtiger die vrede enkel via haar voorwaarden wil? Voor wie ouderen (of de eigen vader/moeder) moet verfoeien schiet therapie erg weinig op
Dat laatste is zo. Maar het lijkt ook wel dat ze simpelweg geen vrede wilt. Dan schiet geen enkele brug op.
Waar een wil is, is een weg, maar waar enkel onwil is, komt nooit een nieuw inzicht op die weg.
Ik hoop dat het goed komt, want die bloedband blijft.
En die kan een kind heel goed ontkennen
Het lijkt inderdaad wel alsof ze iets gebruikt heeft. Gatsie, ik hoop dat ze verstandig genoeg is om van die troep af te blijven!
Heb je alles gehad, komt dat er ook nog bij....
Ik krijg hier een vreemd gevoel bij.
Het was de eerste keer dat ik aan drugs dacht, moet ik zeggen
Je bent niet de enige.
Het einde klinkt onheilspellend. Ze gaat naar het toilet en komt 'anders' terug. Ze struikelt bijna en giechelt. Benieuwd naar het vervolg alweer.
Ik dacht eerst nog dat die sessie haar zo had aangegrepen dat ze ervan tolde, maar het werd wel steeds onwerkelijker
Het lijkt wel of ze het ene moment openstaat voor de sessies en zich dan meteen weer afsluit. Hopelijk komen jullie er nog achter wat er speelt in dat hoofd van haar.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
De reactie die Zevenblad gisteren onder het vorige artikel plaatste, raakt er goed aan wie M**** lijkt te zijn
komt redelijk overeen met wat ik dacht. Niet dat zakelijke jaren 80 stuk, maar hoe jij kan overkomen.
Ja, dat uiterlijk kan goed en slecht vallen, zeker weten...maar een bloedband kunnen die zakelijke jaren 80 yuppen inderdaad wel heel makkelijk ontkennen