Drie Koningen en de oude pet

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 30 January 16:43

“Oké, ik wil wel blijven, maar of het zin heeft? M**** weet morgen niet meer wat hier vandaag gebeurt.” Hij wuift mijn zorgen weg en inwendig lach ik. We hebben nu allemaal één wegwuifbeurtje verbruikt en bij alle drie had het een compleet andere inhoud, hihi.

“Niek, heb jij de vorige keer de glazen buitendeur met een harde knal achter ons dichtgegooid of zo?”
“Nee, niet dat ik weet. ” Hij heeft weer pretlichtjes in zijn ogen, zie ik.
“Ik stond na afloop met M**** in de lift en toen sloeg er toch echt iets knalhard dicht. Rats, recht tegen mijn neus.” Hij knikt met een binnenpretje, begrijpt het lid op de neus waar ik aan refereer en de vrouw tegenover mij, die mijn humor nooit volgen kon, doet haar best me niet opnieuw in de reden te vallen.

“Sorry, maar moet een betere relatie tussen ons alléén van mij af komen?” vraag ik onze psycholoog die zwijgt.

“Het was zes december en ik had een surprise gemaakt voor het geval het hier hoopvol verlopen zou. Ze wilde me niet aanraken bij de begroeting, dat was een koude douche, deed knap zeer, maar allah. Tegen jou zei ze dat ze niet zenuwachtig was geweest om hierheen te komen. Dat ze wel zou zien hoe het verliep. Klonk veelbelovend, vond ik.” Niek knikt enthousiast.

“Ik merkte daarna echter enkel weerstand bij haar en ik zie daar de meerwaarde niet van als we hier proberen elkaar beter te begrijpen. Halverwege die sessie had ik echt geen zin meer om nog ergens koffie met haar te gaan drinken. Dat cadeautje ging weer mee naar huis. Wat in het vat zit verzuurt immers niet.” Niek humt, zij bekijkt me hooghartig, afstandelijk wat haar mooie hoofd hard maakt.

“In de lift werd duidelijk hoe het zat. Zij wist van te voren al dat het niets zou worden! Dus had zij het op voorhand zo uitgekiend dat ze meteen weg kon. Was hierheen gebracht en werd ook weer opgehaald." Niek trekt zijn wenkbrauwen op en vraagt scherp of ze vandaag soms wéér aan de hand van een beschermheer is gekomen. Vindt hij het net als ik een veeg teken wat betreft haar zelfstandigheid? Ze ontkent en hij wil de rest van mijn relaas horen.  

"Buiten zei ze dat het een goed gesprek was geweest, gaf géén antwoord op mijn vraag, draaide zich om zonder te groeten en ik stond daar als een stoephoer te wachten of ze nog zwaaien zou.” Tussen duim en wijsvinger wijs ik twee centimeter aan. “Zo klein heb ik haar zien worden en ze heeft niet één keer omgekeken. Zo zit dat dus met die goede bedoelingen van haar en hoe toonde ze die schone lei met de feestdagen, denk je?” Ik had willen zeggen “Niet!”, maar hij grijpt in en waarschuwt.

“Ho ho, ik heb je verteld dat het met haar heel kleine stapjes zouden worden.” Ik knik, herinner het me terdege, ging ermee akkoord.

”Ja. Dáár had ik op gerekend, wij hebben samen met zorg naar een nieuwe start toe gewerkt toch?” Hij knikt, maar mijn dochter kijkt stoïcijns, met die ene opgetrokken wenkbrauw door me heen. Interesseert het je niet?  Mede dáárdoor word ik toch kwaad en spreek te hard. “Maar hoe klein moeten die stappen in Godsnaam zijn?” Hij schokschoudert en ik weet dat ik gas terug moet nemen, na iedere zin een pauze in moet blijven lassen.

“Kleiner dan één smsje vanwege de feestdagen kan het volgens mij echt niet. Als zelfs dat niet kan blijft er namelijk niets meer over.” Nog steeds zit M**** stokstijf uit te stralen hier niets mee te maken te hebben en ik maak het verhaal uiteindelijk alleen voor Niek af.

“Ik nam initiatief, stuurde haar twee smsjes, maar er kwam géén reactie. Dat deed zeer, maar kon de fout eventueeel bij mij liggen? Had ik een verkeerd nummer ingetoetst? Dus ging ik uiteindelijk door de hele geschiedenis van mijn mobiel.”
“Ja, jij duikt probleemloos de geschiedenis in om te zien waar het fout ging.” Hou maar op Niek, alleen jij snapt mijn woordspelletjes.

”Inderdaad, wat kon ik uit die oude berichten halen? Haar laatste smsje-“

“Ja, maar ik heb je wel geantwoord!” komt ze ineens pissig tussenbeide.

“Sorry M****, even wachten, ik was nog niet klaar!“

“Dus Niek, door haar bericht over de afspraak bij jou kon ik uiteindelijk de fout traceren. PATS. Ze heeft inmiddels een ander nummer!”

“Ja maar-“  Zonder mijn hoofd te draaien hef ik mijn hand in een stopteken.
”Een ander nummer, Niek! Ze vond het kennelijk niet de moeite om mij daarvan in kennis te stellen. Nou ja zeg. Kan het eigenlijk nog onverschilliger? Nu is mijn vraag aan jou: mag ik mijn dochter eens recht op de man af vragen hoe dat zit met die schone lei?” Hij geeft meteen toestemming.

“M****, waarom krijg ik met de feestdagen géén telefoontje of kaartje zodat ik merk dat jij ook je aandeel neemt in die verbeterde relatie? Al was het maar een klein smsje geweest?” ”

“Ik heb je toch geantwoord?” herhaalt ze zielig, wat me kriegel maakt.

“Ja, ge-weldig, maar dat is iets anders dan uit eigen initiatief je moeder of EmjE een fijne Kerst toe wensen. Je weet echt wel wat ik bedoel! Jij bent dertig, intelligenter dan menigeen en je hebt inmiddels voldoende ervaring opgedaan hoe je aardig voor elkaar kunt zijn.” Ze perst de lippen op elkaar, als weigert ze verder iedere medewerking.

“Ik vraag het je nu nogmaals: waarom doe jij er niets aan om onze relatie te verbeteren?”
“Ja, maar ik heb een vriend, ” piept ze in het nauw gedreven. Lieve Heer in de hemel, geef me de kracht om haar niet over de tafel te rukken en met de hersens tegen de muur te rammen. 

“Oh… jij hebt een vriend, dus moeder moet opzouten? De ijskast in? Hou toch op. Zo’n smsje kost jou, want je bent er razendsnel mee, misschien één minuutje van je kostbare tijd, dus…“

”Maar het is niet goed.“ roept ze uiteindelijk en ik buig iets, niet veel, naar voren.

Wat is er niet goed?” Deug ik niet of mag niemand weten dat jouw geliefde net zo oud is als Niek?  

"Wat is er niet goed aan mij?" herhaal ik en wacht, kijk vragend. Of mag ik niet weten dat ie getrouwd is? Ik moedig haar aan, gooi uitnodigende lichaamstaal in de strijd, maar er komt geen uitleg. Jij denkt dat ik helderziende ben? Er is niks mystieks met mij aan de hand want, lieverd, in je controledrang verlul jij je meestal zelf. Uiteindelijk zak ik uitgeblust tegen de stoelleuning. Wat een ellende. Er is geen doorkomen aan. Wie zo in zichzelf opgesloten zit, opgeknoopt in een web van uitvluchten en manipulerende foefjes, is in wezen met zichzelf veel slechter af dan ik, die zogenaamd gestoord is.

26cbbb543932876ab77d39af7a01f4ba_medium.

“M****, wil jij hier jouw visie op geven?” neemt Niek het na een ruime pauze over, maar ze schudt haar hoofd.

“Hoe kijk jij dan tegen de situatie aan die je moeder eerder schetste? Stoephoer is misschien een wat drastische omschrijving, maar we kennen haar inmiddels. Kunstenaar, ze benoemt de dingen graag beeldend, gebruikt veel beeldspraak ook. Ik zou zeggen dat ze daar stond als een straatvrouw, lantaarnpaal misschien?” Haha, ja, ik stond daar inderdaad nogal voor paal. Ineens ben ik weer bij de les, want nu wordt het waarschijnlijk toch interessant.

“Nou, ik had dat allemaal van te voren natuurlijk ook wel bedacht,” begint ze. Oh , nu mag dat enge woord ineens wel? Wat had jij in je alwetendheid uitgedacht?   

“Maar omdat ik wilde voorkomen dat ik het later weer zou verpesten wilde ik niet met haar koffie drinken, want dan… Nou ja… Natúúrlijk wist ik wel dat ze dat zou willen. Dat is toch normaal?” Kijk aan…ze snapte me wel, maar... uit angst…

“Hoe komt dat op jou over?” vraagt hij mij.

"Zo gek was het dus niet van ons om te denken dat we misschien na afloop even... maar ja, angst. Altijd weer die angst. Dat is een verdomd slechte raadgever. Ik stel het wel op prijs dat ze niets wilde verpesten. Het klinkt mij ook wel plausibel in de oren, maar misschien kan ze de volgende keer meteen eerlijk zijn? Van te voren aangeven wat ze wil en vooral om welke reden?” vraag ik mijn adviseur. Aan zijn gezicht te zien vindt hij dat geen slechte suggestie en we kijken haar beiden aan. “Dan wordt ik namelijk niet eerst op het verkeerde been gezet, M****. Ik wil dat het goed komt met ons en eerlijkheid voorkomt heel veel misverstanden. Dat wil jij toch ook?” vraag ik haar rechtstreeks.

“Ja, het is wel beter als ik mijn grenzen aangeef,” mompelt ze in zichzelf, maar naar mij toe komt er geen enkele reactie meer. Ze heeft zich in haar eigen wereldje teruggetrokken. Die man is geweldig, weet inderdaad precies hoe hij ieder op eigen wijze steunen kan.

Er ontstaat een lange pauze. En nog één. Als vanzelf mijmer ik over de surprise die nogmaals in mijn rugzak mee is gekomen. We zullen deze keer ook geen koffie gaan drinken, denk ik. We zijn twintig minuten onderweg en niemand heeft nog iets te zeggen. 

Wordt vervolgd Drie Koningen zonder geschenken

(Foto detail: www.bestekrabbels.nl) 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zevenblad zegt inderdaad interessante dingen. Dat jouw eigen outfit een symbool kon zijn van wat zij verafschuwt, is een interessante verklaring.

Generatieconflicten hebben altijd bestaan, maar meestal hebben ze een zuiverende uitwerking, zodat nieuwe ideeën de plaats innemen van oude ideeën. Hier speelt er toch op zijn minst het persoonlijke verleden mee, lijkt me.

Het is geen wonder dat je hier even van leer trok. Ben benieuwd waar dit allemaal op uit moet lopen.
Ja, die Zevenblad laat wel even een frisse wind over alles waaien...
Deze ga ik nog een paar keer lezen. En dan het uitgebreide commentaar van Zevenblad erbij nemen.
Bij deze aflevering zat ik op het puntje van mijn stoel.
Dank je, het was ook wel spannend, vond ik
Ik kan me je gevoelens zo goed voorstellen... ik kan me zo goed voorstellen het moeilijk je dit allemaal vind en je boosheid, radeloosheid en het feit dat je gewoon HOOPT op IETS.

Ik KEN dit!
Ja, er zijn heel veel ouders die dit tegen komen en moeten aangaan met hun kinderen, als ze er een relatie mee willen
Niet iedereen kan zichzelf de schuld geven, al is er niemand die zonder fouten kinderen opvoedt
Ze voelt zich in het nauw gedreven......wat een heel bizar gevoel is in deze situatie. Alsof het niet de normaalste zaak van de wereld is dat een moeder een band wil met haar kind.
Het is sowieso een schokkende ervaring die bol staat van ( voor mij) onbegrijpelijke, wereldvreemde tegenstrijdige reacties.

Ik vermoed dat Zevenblad hieronder misschien het best verwoord wie M**** zou kunnen zijn, want geen van jullie is gevallen over de outfit, over de koektrommel, etc.

Zevenblad's reactie geeft uitstekend de gevoelloze sfeer, het ontbreken van een band met de roots, alsook het niet open kunnen staan voor de eigen oorsprong, geweldig goed weer,
Het stuitend onvermogen tot empathie en het enkel vanuit zichzelf voelen, denken en reageren, zoals ik vaker, gelukkig niet te vaak, bij sommige kinderen van de nieuwe zakelijkheid uit de jaren tachtig heb gezien.
Bedankt.
Misschien kan ik het nog duidelijker zeggen. Hier zie je het generatieconflict op z'n scherpst. Minachting van de normen en waarden van de vorige generatie. De geschiedenis herhaalt zich.

De flower-power generatie van pakweg 1965 tot 1975 had ook geen enkel respect en begrip voor de generatie van hun ouders: voor hun moraal, hun gezagsgetrouwheid en hun conservatieve maatschappijvisie. Ze zouden het allemaal beter doen en een betere wereld scheppen, met 'love and understanding' in plaats van met 'law and order'.
Hun kinderen wederom (ja, de tachtigers) waren een heel stuk nuchterder. Die hadden weer geen respect voor de make-love-not-war filosofie van hun ouders en haatten alles wat daarvoor stond. Die zagen de cultuur van hun ouders als een bizarre uitwas die alleen maar kon falen. Pipedreams.

Zo'n generatiekloof kan dan nog verscherpt worden door persoonlijke trauma's, zowel aan de ene als aan de andere kant.
Ik denk dat het vooral de non-verbale communicatie is die elke keer weer roet in het eten gooit.
De 'roots', dat is nu juist het breekpunt. Iemand die deze 'roots' en de symbolen daarvan tot in de grond van zijn hart verafschuwt en er alleen maar vanaf wil moet je niet aankomen met verwijzingen daarnaar. Dat geeft net zoveel irritatie als de kritiek van de oorlogsgeneratie op de losbandigheid van de jongeren rond 1970.
Zo bijzonder is het dus allemaal niet.
Het 'enkel vanuit zichzelf voelen' geldt overigens voor alle betrokkenen.
Dat bedoelde ik ook te zeggen met de voorbeelden van communicatiestoornissen tussen een goedwillend mens en een wild dier. Wat de één bedoelt als een vriendelijke toenadering is voor de ander een bedreiging die uitgeschakeld moet worden.
Wie dat wil overbruggen moet zich eerst in de beleving van het dier verplaatsen, in plaats van hem wreedheid en gebrek aan gevoel te verwijten.
We zijn het dus daarover blijkbaar eens. Ik beschrijf enkel wat dat in de realiteit voor de betrokkenen betekent.

Met dat verschil dat ik mijn ouders heb gerespecteerd zoals ze waren en ik, mede door hen, altijd geweten heb wat van mij was. Ik hoefde niets van anderen naar me toe te trekken of over hen te heersen, noch had ik het nodig andersdenkenden te veroordelen of er op neer te kijken. Dat vind ik persoonlijk nogal min, maar ik laat mensen die dat wel doen in hun waarde, al hoef ik hen niet in mijn buurt.
"Fris gedoucht, zie ik er goed uit met mijn leuke, niet al te opzichtige oogmake-up. Voor deze gelegenheid draag ik mijn lange wijde zigeunerrok met kekke laarsjes en in de ingevlochten haren heb ik enkele feestelijkheid paarse nepvlechten gestoken."
"Nu ze me ziet sta ik op en loop glimlachend met gespreide armen op haar af, maar zie haar frisse gezicht op slag veranderen. Het wordt zwart voor mijn ogen als ze met een vies vertrokken gezicht drie passen achteruit struikelt. Om te voorkomen dat ik haar aan kan raken weert ze me met vooruitgestoken handen af."
"Nee, zij woelt met haar handen door mijn lange haren, plukt er één van de paarse strengen tussen uit en bekijkt hem met een misnoegd mondje. “Pffft…Waarvoor heb jij die rare dingen in Godsnaam in dat haar?” sneert ze. "

Zou je verschijning niet de verklaring zijn waarom ze achteruit deinst en al helemaal geen zin heeft om koffie met je te gaan drinken? Ik zal je heel eerlijk zeggen: als ik de dochter was en mijn moeder van die leeftijd zou zich zo vertonen (in een outfit die op zich al een statement is) was ik er ook gauw klaar mee. Denk er dan nog een volgepropte rugzak bij, en je hebt een spotprent van een overjarige hippie. Op straat zou ik liefst aan de andere kant gaan lopen, zo ver mogelijk bij haar vandaan. Ik zou me dood generen.
En dan ook nog 'klef gaan doen'!

Stel, je bent een kind van de nieuwe zakelijkheid uit de jaren tachtig, je werkt je rot om op eigen benen te kunnen staan en je verleden achter je te laten, je investeert in een modern, zakelijk imago - en dan word je besprongen door zo'n kakelbont fossiel?
Ze zijn er die zouden echt gillend weglopen. Misschien vertegenwoordig je wel precies dat waarvoor ze al jaren op de vlucht is, en werken je verschijning en je gedrag alleen al als een rode lap op een stier, nog voordat je een woord gezegd hebt. Het is jammer dat wij hier de kant van de dochter niet kunnen lezen.
Het zou ook best kunnen dat die koektrommel haar in het verkeerde keelgat schiet. Ook dat is waarschijnlijk een verwijzing naar een verleden waar zij alleen maar vanaf wil.
Jullie leven in twee totaal verschillende werelden, en hoe meer je die van jou benadrukt hoe afwijzender zij wordt. Er zijn heel wat kinderen die zich voor hun ouders generen omdat die een heel andere levensstijl hebben en die ook zichtbaar uitdragen. En als volwassen kinderen het gevoel krijgen dat ze tot iets gedwongen zullen worden slaan ze op tilt.

Jij wilt een liefhebbende dochter, Zij wil een moeder waar zij respect voor kan hebben en waar zij trots op kan zijn. Volgens háár maatstaven dan.
Wat er ontbreekt is een gemeenschappelijk denkkader, een gemeenschappelijk waardenstelsel en vooral een gemeenschappelijke vorm van communicatie. Voordat die communicatie tot stand komt lijkt mij elke toenaderingspoging tot mislukken gedoemd.

Het is net alsof je een wilde kat benadert terwijl je hem strak in de ogen kijkt. Of hij rent hard weg of hij valt je aan: het signaal komt totaal verkeerd over. Of een aap in de dierentuin die iemand hardop naar hem ziet lachen: dat is dus een vijand, omdat die zijn tanden toont. Zodra die aap zijn kans schoon ziet gaat hij in het offensief.

Afin, genoeg om over na te denken.
Bedankt voor je uitgebreide reactie
Het blijft moeizaam dit.
Maar wel erg origineel, als je het gevoel erbij weg denkt. Ik zou het nooit en te nimmer van te voren hebben kunnen bedenken.
Ik weet even niets te zeggen.
Ik toen ook niet... tot dat...
Ik wacht maar even met commentaar tot de volgende aflevering want ik heb geen goed woord over voor een dame wiensbnaam met een M begint.