Leven op de kop

Door Jessi gepubliceerd op Wednesday 28 January 15:26

Al maanden was ik erover aan het nadenken. Mijn gedachten veranderden vaak en het maalde maar in mijn hoofd. Zal ik het doen of niet, is dit erg genoeg om de beslissing te nemen,  of moet het nog erger worden.  Wil ik zo behandeld worden zoals ik nu wordt behandeld, laat ik de kinderen zo behandelen. Verdienen ze niet beter. Kan ik hel allemaal wel alleen af, begrijpen de kinderen wat er allemaal gaat veranderen.

Ja, maanden zijn mijn gedachtes zo bezig geweest. Maanden lang heb ik vragen aan mezelf gesteld en ik wist de antwoorden wel maar kon het nog niet hardop uitspreken, kon nog niet definitief de knoop doorhakken.

Een paar maanden geleden toch gedaan.
Ik heb hardop gezegd 'Ik wil scheiden'.
Ja, inderdaad scheiden.
Ik wil niet meer leven zoals we leven, ik ben er klaar mee. Ik wil rust en gemoedelijkheid.
Ik heb maar 1 leven en wil die goed benutten.
Ik wil me niet meer afvragen of ik misschien mijn mond moet houden, ik wil kunnen zeggen wat ik wil zeggen.
Ik wil me niet afvragen of ik het goed doe. Ik wil gewoon fouten kunnen maken en er van leren.
Ik wil me niet meer afvragen hoe ik een gesprek moet beginnen, ik wil het gewoon beginnen.
Ik wil niet meer allerlei negativiteit horen, ik ben zelf heel positief ingesteld en wil dit weer terug vinden.
Ik wil niet meer geconfronteerd worden met een man die heeft gedronken, zodat ik me af vraag of het ruzie wordt of niet. Ik wil gewoon gezellig kunnen drinken en het gezellig houden.
Ik wil niet meer respectloos behandeld worden. Ik verdien namelijk gewoon respect, net als ieder ander.
Ik wil niet meer dat de kinderen liever bij iemand anders zijn dan thuis. Ik wil dat zijn hun huis als thuis zien, voor altijd.

Ja, mijn leven staat op z'n kop.
Ja, het komt door mijn eigen beslissing.

Ja, ik ben er blij om!
Ik ben blij dat ik het heb gedaan!


 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.