Houvast

Door Yneke gepubliceerd op Wednesday 28 January 00:22

839f8405ed95994e3312f9392a69b9ce_medium.

''Stop, stop alsjeblieft'', roept zij en vouwt haar handen om haar oren, zo hoopt zij dat haar denken stoppen zal. Onregelmatig gaat haar ademhaling. Haar ogen heeft zij stijf dichtgeknepen in de hoop dat de beelden zullen verdwijnen. Het licht heeft zij uitgedaan, radio en tv uitgezet en de deur op slot gedraaid. Dan gaat de telefoon. Zij krimpt inéén. Die is zij vergeten uit te zetten, zij drukt haar handen steviger op haar oren, knijpt haar ogen nog stijver dicht en duikt nog meer in elkaar. Minuten lang klinkt het gerinkel van de telefoon door de ijzige stilte. Dan stopt het.

Hoe lang zij zo gezeten heeft weet zij niet, haar handen laat zij langzaam zakken en voorzichtig opent zij haar ogen. Zij staart de donkere ruimte in, haar armen liggen moe langs haar lijf en haar oren suizen. De grond voelt zij onder haar billen, daar is zij bewust gaan zitten, zo laag mogelijk bij de aarde, daar is waar zij wil zijn. Haar handen voelen de vloerbedekking.

Haar ogen wennen aan het donker, een lichte schemering brengt beelden van de omgeving tot leven. Een schilderijtje aan de muur licht op door de lantaarnpaal die vlak bij het raam staat, het is dus avond beseft zij. Haar ademhaling is het enige geluid wat zij hoort, het beangstigt haar. `t Bewijst dat ze leeft. Een misselijk gevoel komt op bij die gedachte aan haar leven, haar handen proberen de vloerbedekking vast te grijpen om houvast te zoeken.  Haar vingers glijden elke keer over de vloerbekleding heen en weer totdat haar vingers branden, zij voelt de pijn maar stoppen doet zij niet, zo wanhopig opzoek naar een houvast is zij.

Dan wordt de pijn teveel en moet zij wel stoppen, haar wangen gloeien en de misselijkheid bereikt het hoogte punt. Met moeite probeert zij het toilet te bereiken om haar maaginhoud te legen, maar haar benen werken niet mee en het onherroepelijke gebeurt, zij kotst zichzelf onder. Machteloos en wanhopig laat zij zich op haar zij rollen en als een foetus blijft zij liggen, dan huilt zij de pijn uit haar ziel weg. Ademloos haast valt zij in slaap....totaal uitgeput!

De zon is vroeg op vandaag en schijnt (alsof er niets gebeurt is) warmte haar kamer binnen, zonnestralen strijken over haar lichaam heen. De zon geeft haar warmte die zij niet eens beseft. Zij slaapt en de grond draagt haar. Zal de slaap haar goed doen?

Nachtmerries zijn haar niet vreemd en vaak vecht zij daarom tegen de slaap. Houvast is wat zij zoekt. Vaak dacht zij die gevonden te hebben, maar net zo vaak raakte zij die kwijt. Dan gaat de telefoon, het gerinkel klinkt hard door de stille ruimte......zij slaapt!

Wanneer zij wakker wordt, zal zij opnieuw haar houvast zoeken, vinden misschien? Als zij wakker wordt dan is er hoop!

 

 

 

-Yneke

 

afbeeldingsbron:http://www.changefactors.org

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel sterk geschreven
En velen kennen die angst !!
Dank je wel X
Mooi geschreven!
Dank je wel
Wat goed geschreven.
Prachtig werk! X
Dank je wel X
IJzersterk geschreven!
Dank je wel
erg goed geschreven
Dank je wel