Als iemand het slechtste in jou wakker maakt...

Door Liss gepubliceerd op Tuesday 27 January 21:46

Nu maak ik me echt wel zorgen over je "zei hij, eerst dacht ik het zijn de hormonen, de vermoeidheid, maar nu weet ik het echt niet meer...". Deze woorden kreeg ik te horen na de zoveelste woedeuitbarsting. Nog nooit in mijn leven was ik zo door het lint gegaan, ik wist zelfs niet dat ik deze emotie zogenaamde woede in mij had. 

Hij dreef me tot het uiterste waardoor ik hem telkens verliet samen met ons pasgeboren zoontje, maar ook telkens weer terugging.Zijn charmante woorden, beloftes, telkens opnieuw bezweek ik ervoor.Maar elke keer dat ik terugkeerde naar hem, stierf ik een klein beetje vanbinnen.

Hij had mij leeggezogen, hij deed mij twijfelen over mezelf,Ik was op een gegeven moment dood vanbinnen, hij leefde op mijn energie en teerde op mijn leed. Nooit een sorry, maar steeds verwijten, alles was altijd mijn schuld. Mijn ex... hoe zal ik hem noemen, een narcist, een psychopaat...?

Ik ben geen psychiater die diagnoses stelt maar na het lezen van het boek "destructieve relaties onder de schop" zag ik terug een lichtpuntje, heel herkenbaar allemaal, een troost, een erkenning.

Nu, na 6 maanden hem te hebben verlaten, voel ik hoe ik terug de oude aan het worden ben, de levenslustige persoon die ik vroeger was, maar... hij heeft mij gevormd, ik ben niet meer de persoon die ik vroeger was. Meer achterdochtig misschien, maar anderzijds ook sterker en zelfbewuster dan ooit.

De dagelijkse vragen die me nog steeds bezig houden, "waarom was ik een prooi?", en "hoe leer ik met mijn woede omgaan?", ik kan deze niet uiten aan hem, want dit keert zich als een boemerang terug naar mij.

Woede , er is echter iets bijzonders mee. Wie uitdrukking geeft aan zijn woede "een driftkikker" wordt vaak veroordeeld en krijgt de vraag zichzelf onder controle te houden. Daar zijn ze meester in deze anti-sociale personen, hun emoties onder controle houden. In de buitenwereld gedragen zij zich heel normaal, beleefd en charmant zijn ze. Maar op een heel subtiele manier uiten ze hun woede, door te liegen, te bedriegen en te manipuleren.Ik uitte mijn woede op hem omdat hij me kwetste in het diepste van mijn wezen, dit in een heel kwetsbare periode, net toen ik voor de eerste keer mama werd.

Ik heb een jaar lang gevochten om te hebben wat ik nu heb. Het was blijven en gek worden of vluchten en vrijheid voelen. Ik heb voor het laatste gekozen, wat me veel zweet en tranen heeft gekost. Nu zit ik hier in mijn knus appartementje dat ik helemaal heb ingericht met tweedehandsmeubeltjes.  Ik denk nog steeds veel na over deze relatie.Door onze zoon blijf ik ook voor altijd met hem verbonden. Het houdt me bezig.

Vrijheid gaat boven alles... Jezelf verliezen maar nadien terugvinden maakt je sterker dan ooit .Het maakt het leven verschrikkellijk mooi!!!

 

 

 

 

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Iedereen zegt dat het heel sterk is geweest om weg te gaan. 3 keer op een jaar verhuizen en pas moeder valt niet mee. Maar nu heb ik wel terug wat rust. Ik heb het geluk gehad dat ik al enkele jaren als sociotherapeut in een psychiatrisch ziekenhuis werk en dat ik wel wat kennis heb van psychiatrische stoornissen. Ik heb veel gesprekken gehad met collega's, deze hebben mijn ogen geopend. Ook veel steun gehad van mijn vrienden en ouders, die me geholpen hebben met de verhuis en meubels hebben gegeven. Zonder hen was het me niet gelukt ! Sterkte aan al de vrouwen die in dezelfde situatie zitten, maar weinig sociaal netwerk hebben en er misschien niet zo makkelijk uitgeraken .
Thanx! Ok dat moet ik onthouden, deze termen!Hij zegt dat ik overdrijf, dat ik het allemaal dramatiseer, maar dat is typisch voor deze mensen. Zij doen jou geloven dat er iets mis is met jou, zoals ik al zei ze halen het slechtste in je naar boven. Ik weet alleen dat de angst die ik toen voelde niet meer ok was, dit had ik nog nooit gevoeld in mijn leven.Ik begrijp ook nog altijd niet hoe ik deze relatie verzeild ben geraakt, ben nog op zoek naar antwoorden. Het was een drijveer, de angst en en de woede, om weg te gaan. Denk nog veel terug aan deze periode, maar dan denk ik aan nu, hoeveel meer waarde mijn leven heeft!!En ook dat van mijn zoontje, want nu groeit hij op met een gelukkige moeder!
tegen Liss
De slachtoffers overdrijven echt NOOIT en dramatiseren evenmin!
Neem dat gerust van mij aan: ik heb zowel beroepshalve (40 jaar lang) als privé (vriendinnen die qua levenspartner minder fortuinlijk waren dan ik) vele honderden slachtoffers begeleid.
Integendeel: deze onder de voet gelopen vrouwen zijn veelal geneigd hun situatie te BAGATELLISEREN.
Mijn ervaring is: het is juist altijd véél erger dan de betreffende vrouw aangeeft.
Jij vraagt je af hoe je in deze relatie verzeild bent geraakt:
1.Dit soort huisduivels doen zich in 1e instantie erg charmant voor.
2. Ze hebben een zekere mate van impulsiviteit, die al gauw voor "spontaniteit" wordt aangezien.
3. Hun heerszucht lijkt in het begin op geestelijke kracht (maar is het niet!)
En we willen allemaal een grote, sterke, charmante, spontane man, toch?

Geestelijke mishandeling is voor het slachtoffer meestal niet herkenbaar, in tegenstelling tot fysieke mishandeling:
Iedereen herkent een vuistslag, trap of schop als mishandeling, maar de methodes van de straatengel/huisduivel zijn geraffineerder:
Ze beginnen met sociale isolatie: proberen je weg te houden van je familie en vriendinnen en stoken je tegen hen op.
Ze maken je onzeker: jij bent lelijk, dom, instabiel, driftig en zelfs gek!
Ze hebben er intussen voor gezorgd dat er niemand meer is die hen tegenspreekt.
Ze dreigen: zonder hem ben je gedoemd tot een leven van armoede, eenzaamheid etc.

Tegen de tijd dat je erachter komt dat zijn argumenten niets dan gemene leugens zijn, ben je ofwel een paar jaar verder, of je hebt 1 of meer kinderen. Vaak allebei!

De meeste vrouwen gaan vervolgens tegen beter weten in hun uiterste best doen er "toch wat van te maken":
-omwille van de kinderen (fout: die hebben daar niets aan)
-omdat ze intussen al zoveel in die huisduivel hebben geïnvesteerd en de afgelopen jaren anders voor niets zijn geweest (is onbegonnen werk, alles wat je er nog meer in investeert is dubbel verloren tijd en energie)
-omdat ze zich schamen om te erkennen dat ze zich in die man hebben vergist. Fout!
Vergissen is menselijk en kan pas een "domme" vergissing worden als je er in persisteert en er niets van leert!

Ik heb zelf een gelukkig huwelijk en als christen ben ik tegen LICHTVAARDIGE echtscheiding, maar voor vrouwen in jouw voormalige situatie had ik altijd een indringend 1e advies:
Weg bij die vent! Echtscheiding, nu meteen, niet afwachten, ongeacht wat je ouders, de pastor etc. daarvan vinden! In vrijwel alle gevallen draaien die uiteindelijk toch weer bij.

Ik vind jou een KANJER dat je dat helemaal op eigen kracht hebt gedaan!
Je zult alleen misschien nog af en toe een gevoel van spijt hebben dat je die stap niet nòg eerder hebt genomen. Zet dat gevoel zo snel mogelijk van je af: Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald!


Moedig dat je aan hem bent ontsnapt!
Jouw ex: narcist? psychopaat? Bij ons noemen we zoiets een "straatengel/huisduivel".
Inderdaad!! Weggaan bij hem was als het vrijgelaten worden uit de gevangenis en het gevoel hebben dat je vastgezeten hebt voor niets.. elke keer als hij mij probeert te charmeren (wat niet meer lukt) denk ik hieraan terug. Dan besef je dat het materiële niets betekend in een mensenleven
Precies! *__*
Jezelf overstijgen en terug vinden is het mooiste wat iemand kan overkomen. Vrijheid is een kostbaar goed.