In beroering door die kleine ondingen des levens.

Door Theun50 gepubliceerd op Monday 26 January 17:54

75b008ec1f6acb3d38884e31c124922b_medium.

Het is toch werkelijk fantastisch hoe wij in elkaar steken. Ledematen die zomaar kunnen wandelen, armen die om zich heen maaien en kunnen omhelzen, handen die koffie en thee kunnen zetten en dan die vingers die elke dag weer over dat toetsenbord glijden …! Oh, wat heerlijk toch.
Twee menselijke camera-oogjes die duizenden beelden moeiteloos gadeslaan, oren met ingebouwde Oost-Indische doofheid en een mond die de meest smaakvolle en smaakloze geluiden voortbrengt.

En wat te denken van ons grijze besturingssysteem? De hersenen die al die waanbeelden en gehoorgestoorde geluiden en wansmaken omzet tot eigenzinnige meningen. Die grote grijze massa waarvan, dat beweren de wetenschappers tenminste, wij er maar een klein deel van gebruiken.
De ‘grijze rest’ is pure ballast waar je pijn van in je nek krijgt! Geen wonder dat daarom veel mensen zijn afgekeurd door een versleten nek.

Erfelijkheids-karakters die generaties lang veranderen. Hele families met een opgewekte eigenschap die muteren naar families met een kort lontje. Rode haren worden zwarte haren, kleine lullo’s worden grote lullo’s, dunne dikdoeners worden inhalige dikdoeners. In eerst instantie worden deze erfelijkheden vermengd door ‘de daad’. Maar eenmaal volwassen wordend gaat die zelfde mens eigenzinnig zijn geboorte DNA verbouwen. De hulpmiddelen daarvoor hebben ze voor het oprapen; alcohol, cannabis, XTC, noem ze maar op. Zich generatie na generatie verbouwt voortplantend.

Ze hebben geen enkel respect voor hun ‘kroonjuwelen’, die miljoenen kernachtig verpakte cellen die keurig in een zakje zitten. Daar worden ze in pure extase vernacheld en verbouwd!
Dit vervult mij, als man, met een niet te meten beroering.
Hoezo, erfelijkheid!

Theun50.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Genen kunnen heel wat teweeg brengen
Tja ik sluit me maar bij Candice aan. Twee kleinkinderen met de genen uit onze familie lijkt me ook wel meer dan genoeg. Je wilt niet weten wat een nut-cases onze familie herbergt ☺
Ja, het is triest.
Daarom mag de Wereld blij zijn dat ik geen nageslacht heb. Kunnen ze ook niet vervelend worden. -))