Blog; We're only children after all

Door Vlinnie gepubliceerd op Monday 26 January 10:12

Ken je dat gevoel dat je iemand echt denkt te kennen, dat je voelt dat het goed zit. Het is een gevoel wat voor mij vrij zeldzaam is. Een gevoel wat met mijn vertrouwens probleem behoorlijk lastig is om tegen aan te lopen, aangezien ik me zelf liever op sluit in plaats van mensen leer kennen. Maar de eenzaamheid is het die aan me knaagt en me langzaam op slokt. Het zorgt ervoor dat ik me zelf bij elkaar pak en alle moed verzamel om toch mijn muren niet volledig omhoog te trekken en eropuit ga om mensen te leren kennen. Maar steeds lijk ik weer op een muur te lopen wat er voor gezorgd heeft dat ik vrij wel gevoelloos ben geworden. Nog steeds ontmoet ik mensen misschien wel meer dan ooit. Maar niemand die dicht bij genoeg kan komen en me mijn gevoel weer terug kan geven.
 

Het lijkt wel of ik een enorme glazen muur heb op getrokken en me zo afsluit voor gevoel. Ik ben me totaal niet bewust van tijd en dagen vliegen aan mij voorbij zonder dat ik ze echt beleef. Dagen zonder gevoel, het lijkt ideaal maar dat is het niet. Me gevoel mag dan wel verdwenen zijn maar me hoofd stroomt over van vragen. Inmiddels ben ik er wel achter waarom ik me zelf heb afgesloten van de buiten wereld met een glazen muur. Op deze manier ben ik niet eenzaam en zal ik niet in de put gezogen worden wanneer het gevoel wat ik bij iemand heb totaal een illusie blijkt te zijn. Ik ben een echte gevoelsmens maar als de dood om te voelen of beter gezegd gekwetst te worden. De afgelopen periode van mijn leven zijn er maar twee mensen geweest die me wisten  te bereiken door de dikke muren die ik met alle macht naar beneden probeerde te houden. Ik vond rust in mijn hoofd en ik voelde dat het goed zat. Langzaam kreeg ik weer mijn geloof in me intuitie terug. Tot ik met een harde klap van daden de lucht uit me longen liet slaan. Verslagen achtergelaten door daden die niet bij mijn gevoel en belevenis paste, het heeft me veranderd.

natuurlijk geef ik niet op en ben ik hard aan het vechten om mijn gevoel terug te krijgen, makkelijk is het niet. Met kleine stapjes en weinig hooi op me vork probeer ik voor uit te komen. De ene keer lukt het wat beter dan de andere keer. Maar steeds als ik me zelf helemaal lijk te verliezen komt er weer iemand op me pad die me een spiegel voorhoud of wijze woorden influistert. Keer op keer kruist ze weer me pad en lijkt ze me reddende engel te zijn die me met beide benen op de grond houd en zorgt dat ik me zelf niet verlies. Laatst sprak ze woorden naar me uit die veel bij me los hebben gemaakt. Het heeft voor haarscheurtjes in mijn glazen muur gezorgd en tot bepaalde inzichten laten komen. Me gevoel kan nog zo goed zijn en woorden o zo mooi, maar je leert iemand pas echt kennen door hun daden. Als ik het zo bekijk heb ik dus geen gevoel nodig om me open te kunnen stellen naar anderen en zal als ik af ga op een ander zijn daden het gevoel vanzelf terug komen, althans dat hoop ik. Door de wijze woorden van mijn aardse engel is het alsof ik een energieboost gekregen heb wat er voor zorgt dat ik me hoofd boven water kan houden en weer met frisse moed het leven in duik. Muziek dringt weer door en maakt me sterker en laat me groeien in de processen die ik op dit moment in mijn leven doorloop.

Naast de spiegels, wijze woorden en muziek heb ik al een poos het verlangen om een tekst op mijn arm te laten zetten. Een zinnetje uit een lyrics van één van mijn favoriete artiesten. Een zin die mij veel kracht heeft gegeven waardoor ik niet op de bodem van de put bleef liggen. Afgelopen zaterdag besloot ik om weer naar de tattoo shop te gaan. 971b76885ea57e5d7c222840da3c2425_medium.Ik was al vaker van plan geweest om te gaan maar elke keer was er één of andere reden waarom het niet kon en ik het uitstelde. Bij de tattooshop aangekomen zag ik dat het behoorlijk druk was en ben toen de supermarkt aan de overkant in gedoken om een fles water te kopen en de zenuwen weg te spoelen. Daarna in een rechte lijn naar de tattooshop. Terwijl ik zat te wachten begon ik wel weer te twijfelen of ik het niet beter uit kon stellen. Maar dat is wat ik tot nu toe steeds doe in me leven, ik zoek mogelijkheden om dingen uit te stellen en me zelf niet te confronteren met me zelf. Ik ben dus blijven zitten tot ik aan de beurt was. overal droop het zweet van  me af maar ik was vast beraden. De pijn viel reuze mee hier en daar een venijnige steek maar over het algemeen heb ik ergere pijnen mee gemaakt. Al die jaren ben ik dus bang geweest voor iets wat achteraf wel mee viel. Voor mij is het alsof hij er altijd al heeft gestaan en niet nieuw is ondanks dat hij op een andere plek zit als waar ik hem eigenlijk wilde hebben. Ik ben sinds lange tijd trots op mezelf dat ik eindelijk een keer gestopt ben met twijfelen en gewoon gedaan heb.
 

© Vlinnie

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het lijkt me wel iets om wanhopig van te worden.
Ooit voelde ik een kwartier lang echt helemaal niets. De totale leegte, zo gezegd en ik dacht: als ik zo verder moet leven geef ik het op...Ik was toen net 29 en heb die gewaarwording gelukkig nooit meer gehad.
Dat is het zeker. Ik ben momenteel 29 en heb die leegte meerdere keren ervaren. het is inderdaad iets om wanhopig van te worden maar in mijn ogen er tegen blijven vechten en toch ondernemen en zo te ervaren zal ooit gevoel ook wel terug komen want de wanhoop ontvluchten met een wanhoopsdaad is niet waar ik voor sta.
niet elke mens zelfde is misschien je leert iemand kennen die zou uw beste vriend of vriendien voor leven worden
dankje baywatch voor je reactie en dat is waarom ik de hoop niet op geef er loopt vast wel iemand rond die me mijn gevoel terug kan geven.
Mooie letters en een prachtige zin, je gaat door mooie processen heen en groeit zeker weten.stap voor stap is de beste manier om vooruit gaan, hollen is vaak stil staan. Knuffel!
thnx meis hug back
Ik had hem al gezien ;-) Een mooie tekst lieverd en het klopt helemaal in mijn ogen. XXX
thnx

xxxx