De geroepene,97, flarden en dadels

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 26 January 07:39

images?q=tbn:ANd9GcSHzNQd3rcV4qYxEdJsRVD

Eef kwam de tuin in lopen met twee mokken en een pot met thee en zag dat San het grote boek neerlegde en even peinsend voor zich uit keek. 'Lekker geslapen Pap, 'vroeg ze?  'Jawel,' antwoordde San, die even bij wilde komen van de oude teksten 'en jij, ben je de boze stad al weer een beetje kwijt of moet je ziel nog met de postkoets aankomen?'. 'Het is hier heerlijk,' zei Eef, 'ik ben bewusteloos geweest vannacht, de lucht is hier zo puur.' San schoof het schaaltje met dadels naar voren, 'neem er één, bood hij aan, gezonder is er niet.' 'Oppassen met je tand,' lachte Eef terwijl ze een donkere plakkerige dadel in haar mond stak. 'Ik weet nog wat je verleden keer zei over een vriend die zijn tand brak op een dadel.'

'Ik weet het nu beter,' zei ik ernstig, 'hij brak zijn tand niet en het was Marius niet maar Gillianos die op de pit beet'.  'Hoe zo weet je het nu beter, wat weet je nu beter,' vroeg ze met nadruk? 'Het heeft te maken met oorzaak en gevolg en bewustzijns vernauwing,' zei ik. 'Weet je ik heb een paar verhalen in mij die herinneringen lijken en ik probeer die een plek te geven. Vind je dat ik in de war ben of lijk?'  'Nee absoluut niet,' zei  de dochter uit. ' Maar vertel' En zo zaten vader en dochter aan de thee met dadels onder de favoriete olijven boom van San en langzaam formulerend stak San van wal..

images?q=tbn:ANd9GcS_u5yrDj4dme4KkzkVb9Z

'Als mensen dood of een bijna dood ervaring hebben,' zei San,'  dan krijgen de hersens te weinig of geen zuurstof en nu komt de crux. Als die mensen weer tot leven gebracht worden dan herinneren zij vaak ongeveer de zelfde beelden. Sommigen kijken op hun lichaam toe terwijl de medici koortsachtig in de weer met hen zijn. Ik bedoel toekijken van uit een zwevend hoek, van boven af.'  Eef knikte, 'daar heb ik over gelezen,' beaamde zij, 'een uittreding wordt dat genoemd.' San nam een slok thee en knikte. 'Sommigen beschrijven een tunnel met een helder licht aan het einde,' vervolgde hij. 'Ja,' antwoordde zijn dochter,' ook dáár heb ik over gelezen en het bijzondere is dat mensen onafhankelijk van elkaar in andere landen, op andere continenten met het zelfde beeld weer 'wakker' worden'.

'Die mensen,' vervolgde San, 'die klinisch dood geweest zijn hebben een ervaring die meestal hun leven en hun visie over het hiernamaals gronding verandert. Ze ervaren een rust en een tunnel waar zij met een enorme vaart doorheen schieten met aan het einde een helder licht. Dat kan niet een samenzwering zijn, dat mensen die op het punt staan te sterven, in commissie liegen of afspreken met elkaar dat zij met een gezamelijk verhaal weer 'tot leven' komen. Zij kennen elkaar niet en ik spreek niet over alleen de terminaal zieken, maar ook over hen die een dergelijke ervaring  'herinneren' na een plotseling dodelijk ongeval en bij het ontwaken op intensieve care, na stroomstoten en beademings machines en het zelfde hebben ervaren. 

'Er zijn theoriën over, twee eigenlijk,' glimlachte haar vader. 'De eerste is dat men er van uit gaat dat wat er gemeld wordt door de dood verklaarde patient, een onverklaarbare waarheid is en de tweede gaat er vanuit dat een bewustzijns vernauwing op treedt, door zuurstof gebrek en dat hersen functies uitschakelen en dat een hallucinatie daardoor optreedt. Neurologen neigen naar de laatste verklaring.' 'Wat denk jij pap,' wilde Eef weten?  'Bewustzijns vernauwing speelt mee,' zei ik,' daar ben ik van overtuigd, is het gevolg daarvan de ervaring? Is het een oorzaak en gevolg relatie, het één dat het andere oproept? Of is het daadwerkelijk het overgaan, van de ene naar de andere werkelijkheid?' 

images?q=tbn:ANd9GcTsdSRnj52c1JzfTylP68c

'Ik heb een Tia gehad, die me een flinke tijd parten gespeeld heeft, het beïnvloedde mijn taalvermogen en het gevoel in mijn linkerarm, gelijktijdig braken er beelden bij mij door. Is dit weer oorzaak gevolg? Of braken die beelden door en veroorzaakten zij zo'n verwarring dat de Tia het gevolg was, een even tekort aan zuurstof in de hersenen.' Eef luisterde aandachtig en schonk de twee mokken nog eens bij. 'Wat is je bijgebleven van die beelden,' wilde zij weten? 

'Het gebeurde op het veld toen ik je de nieuwe wijnvelden liet zien, er brak toen een flard door.' Hoe bedoel je een flard,' vroeg zij. 'Noem het,' zei San, 'een zinsbegoocheling, een bewustzijnsvernauwing, of een stukje herkenning of wat dan ook maar letterlijk verbaasde ik mij over mijn handen.'

'Ik hoorde je nog nauwelijks er kwam een tinteling opzetten die me heftig beroerde, een flard met zoveel kracht, dat ik wankelde, ik had met jou eerder, zo, op een veld gestaan maar niet hier en jij was ook iets anders. Ik keek vol verbazing naar mijn handen. Die ruwe eeltige handen, dat konden mijn handen niet zijn, hoe kon ik zo een lancet hanteren? 'Pap,' zei je, 'pap, 'gaat het goed met je', je stem klonk bezorgd, ik was zo duizelig dat er sterren voor mijn ogen dansten. 'médecin soignez-vous, Dokter geneest u zelve', dacht ik, wie had mijn handen met de fijne vingers veranderd, ik keek verbijsterd naar mijn handpalmen. Wat vreselijk oneerlijk hoe kon ik zo mijn werk doen? Ik zag je door een waas en wilde je spreken  maar het transparante gordijn scheidde ons. Er werd aan mijn geest getrokken, terwijl ik naar voren viel.  Ik was een arts en ik had een naam terwijl ik de grond raakte en ik wist dat ik die persoon was. Vind je me nu raar?'

'Nee,' zei Eef ernstig,' ik vind je niet raar en ik weet dat wat je zegt écht is zoals je het herinnert. 'Wat was die naam,' vroeg Eef? 'Weet je dat nog?' 'Boismont,' zei ik zonder ook maar een seconde te twijfelen, 'ik ben of was Boismont, ik heb aan mijn verstand getwijfeld, maar uiteindelijk heb ik hem nagetrokken.' 'Boismont,' vroeg Eef? Ik knikte beaamend, ' op internet, ik dacht missschien dat die naam was blijven hangen van tv of het nieuws of zo iets dergelijks.'  'En,' wilde mijn dochter weten? Ik vond een Alexandre Boismont, een arts uit Rouen  en ook een dorpje in Noord Frankrijk met de naam Boismont.' 'Heb je contact gezocht,' vroeg Eef? 'Nee,' antwoordde ik, Alexandre werd geboren in zeventien honderd zoveel en stierf kinderloos, ik had ook helemaal geen gevoel van binding met hem.' 'Meer dan toeval,' zei mijn statistische aangelegde dochter, 'je kent een naam, die bestaat met de bijhorende professie in het juiste land'.

images?q=tbn:ANd9GcQgYQ9nqq2hjKm6ra0n6uZ

'Er was nog een vermelding,' zei ik, 'in het doopregister van Avignon, Zuid Frankrijk, Daniel Boismont.' Later in de tijd is er nog een Daniel Boismont vermeld in het personeels register van de  Duc de Joyeuse, als persoonlijke arts, met twee artsen studies, één in Avignon en éen voltooid een paar jaar later in Cordoba.' 'Ook is er een vermelding van een dochter van hem in het doop register van Alet les  Bain. Uit de 14de eeuw,' glimlachte ik, dat moet één en de zelfde Boismont zijn, Avignon en Alet liggen beiden in Katharen land, 'Pays Cathare, Languedoc. ' Van hem bestaat geen overlijdens akte in Alet. 'Hoe heette de dochter,' fluisterde Eef?'. 'Eva,' zei ik.

 

San Daniel 2015

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb iemand leren kennen, die claimt je mee te kunnen voeren naar vorige leven(s) . Ben hier nog nooit op ingegaan, al kriebelt het wel ;-)

Zeker als ik dan zo'n stuk als deze lees :D

En de link tussen deze tijd en de vorige: Prachtig!
dank je, ik schrijf langzaam want ik wil het verhaal recht doen..het lijkt mij ook heel apart om een vorig leven te exploreren
Hoe prachtig zou het zijn om zo van je vorige levens kennis te mogen nemen en van te leren.