De geroepene,96, exodus

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 25 January 07:26

images?q=tbn:ANd9GcQgD5Kd--jTkKpHe10vFna

Daar stond zijn paard en hij dacht aan de tijd die verstreken was, sinds hij bij het klooster gekomen was. Hij aaide zijn trouwe metgezel en keek om zich heen naar de voerbak, die hij vulde met haver. 'dat zul je nodig hebben kampioen,' fluisterde hij voor zich uit. Uit de voorraadkamer haalde hij het zadel en legde eerst een oude deken op de rug van zijn reisgenoot, die voorover stond te genieten van de onverwachte bak met voer.  Daarna tilde hij voorzichtig, het zadel over de deken en singelde de riemen aan. Het halster met het bit, hing aan een pen in de balk naast de ingang. 'Eet eerst maar even rustig,' mompelde Boismont, terwijl hij besefte dat hij veel te lang monnik geweest was en zonder geluid te maken liep de arts de stallen uit, richting achtertuin.

De achterpoort, was vergrendeld en heel behoedzaam om geen onnodig geluid te maken  begon hij die stukje bij beetje met ingehouden adem weg te schuiven. Toen de grendel nog maar net de poort sloot, liet Boismont het ijzer los. Door de nauwe tunnel liep hij terug naar het kwadraat en stak dat over naar zijn monnikencel. Endymion hield nog steeds de wacht bij de put, licht beschenen door de maan. 'een levende dode,' dacht Boismont,' verloren in zijn eigen wereld.'.

In zijn cel scheurde hij zijn pij in vier stukken en het koord om zijn middel deelde hij eveneens in vieren, de capuchon hield hij intact en vulde hij met de vier stukken touw en pij en behoedzaam verliet hij zijn cel, na een laatste blik om zich heen gegooid te hebben. 'Bijzonder,' dacht hij,' hoe je in korte tijd toch aan een plek hecht en dat pas weet als je die verlaat'.

images?q=tbn:ANd9GcSf9n6iaJfN_5-6xBCowOR

Hij hoorde buiten het gemurmel dat uit de kapel kwam en wist dat het Angelus ten einde liep. 'Alles loopt ten einde, vroeger of later,' dacht Boismont. 'Roozigh Inkarnaet' hoorde hij nu herhaald worden en weer en weer, de kapel bel gaf een hoge tingel toen Boismont weer de tunnel in liep.  De haverbak was vrijwel leeg en de Franse arts legde zijn capuchon naast zijn trouwe viervoeter neer. Hij haalde het halster van de pen en legde dat behoedzaam om, het bit voorzichtig in de paardemond passend. 'Nu nog een laatste schep haver in de bak en dan de pijstukken aanmeten,' dacht hij.  

'Paarden hebben nooit genoeg,' wist Boismont en de mond van zijn ros daalde meteen naar de bak toen de extra schep daar in werd geloosd. Boismont boog en tilde een hoef van de grond en omwikkelde dat met een stuk pij en bond dat vast met zijn broeder koord. Gehoorzaam at zijn reisgenoot verder. 'dat zou de hoefstappen dempen, in de stille nacht,' dacht de voormalige broeder en Boismont hoopte dat het lang genoeg zou blijven zitten  om hen wat afstand te geven van de bergtop en de onderliggende vallei, geluid reist ver in de stilte van de late nacht.

Behoedzaam nam hij de teugels in de hand en leidde de weg naar de poort, die hij nu ontsloot. Het was niet anders hij zou hem niet kunnen vergrendelen van buiten af. Eenmaal buiten trok hij de poort zo goed mogelijk dicht, alvorens op te stijgen en zich stilletjes te wenden naar het bergpad dat klimmend het klooster bereikte.  Hij had het voordeel van de aflopende nacht, dan een dag, waarin hij het paard zou wisselen bij een herberg en dan de maanloze nacht en weer een dag, alvorens de nieuwe maan zou wassen en Endymion zijn offer zou bevelen. Met een beetje geluk zou hij dan al in Cordoba zijn.

images?q=tbn:ANd9GcRQBopPaVjqx8nqI4li7hn

Hij vroeg zich af of hij afstandnemend van het klooster weer slaap nodig zou hebben? De tijd zou het hem leren, misschien zou die behoefte in de tijd weer langzaam opbouwen. Na een paar honder meter voelde hij een enorm gevoel van bevrijding door zich heen gaan, en hij besefte dat hij niet geschikt was om binnen kloostermuren zijn hele leven zijn dagen, dienend te slijten.  

 De klooster poort opende langzaam en een vorm in een pij verscheen en keek naar het silhouet dat in het maanlicht het dal in reed. 'Ga met God,' mompelde de man terwijl hij een kruisteken maakte richting ruiter en hij duwde de poort dicht en vergrendelde die. De abt, liep langzaam terug door de tunnel en dacht, 'ik weet niets, ik heb een poort vergrendeld die niet goed dicht zat, meer niet. Ik zal maar eens met Severius een nap maede nemen voor we weer gaan vertalen.

San Daniel 2015

voor informatie over de boeken van San Daniel druk op deze link aub.

 

 

 

 

 

 

 

   

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Pfff, gelukkig...heel snel weg daar