Ik haat mijn hippiedroom.. Ik haat mijn verloren generatie!

Door Lucifall gepubliceerd op Saturday 24 January 16:34

Hoe mooi leek het allemaal. De vrede en harmonie onder elkaar in de flower power tijd. Ik ben uit 1963 dus eigenlijk een jonge hippie. Die oudere gasten met lange haren vond ik gewoon machtig interessant..Als puber ontwikkel ik terloops ook een grote sympathie voor de ideeën van de provo's.
Ik beland in de hippiescene en leef veel later in een vrijstaat een tijdje tussen een aantal bekende provo's van ons land.. oude mannen en vrouwen inmiddels.

Ken je dat? Een wereld waar iedereen zonder uitzondering tezamen kan leven? Ik dacht dat ooit gevonden te hebben. Maar stootte mijn neus..

Maatschappelijke hippiedroomhaat

De domme hippiedroom in het hippiedom

c44e0de9a8feec68279f73a99dbca766_medium.In de tijden van ludiek protest zoals gaatjes in het hoofd boren en de anti-rook magiër ontstaat nieuwe taal. Woorden als 'anti-autoritair', 'protest' en 'marginaal' geven gevolg aan de vrijheidsdrang van deze generatie. De wereld is van iedereen! Toch?

Maar hoe verraden voelen wij ons dan? Ik voel mij in ieder geval fucking in de steek gelaten en genaaid zonder liefdevol gezoend te hebben. Niet door mijn ouders, of door hen na mij, maar door mijn eigen generatie van madeliefjes en jezusnikes. Mijn liefdevolle geest is in de hoek gezet; en wel door eigen volk!

Met alle vredesdemonstraties en anti-atoom-ding-dongs gingen we voor een wereld waar een ieder veilig kon leven. Er hoefden nog maar een paar oorlogjes te hoeven weggewerkt en dat Utopia zou kunnen bestaan. Meegelopen heb ik. Maar het resultaat is nog steeds uitgebleven. Ik schreeuwde mee, maar werd net als de anderen niet gehoord.

Fuck the system!
De tegenpartij!
Geen gezeik iedereen rijk!
Kraken die leegstaande woningen!
Opstand tegen het gezag!
Weg met alle autoriteit!
De elite moet worden aangepakt!
Dat was potdomme een marginaal feit.

En wat zien we nu? Wat is het resultaat van al die en10e834b9b8f7fc46cd3e41eeade0e92d_medium.ergie? De synergie van mijn generatie uit de tijd dat rechts eigenlijk helemaal niet meer bestond?

Samen creëerden we een feestbanket van wijzende hypocrieten, eigenwijsneuzen, profiteurs, overlopers en ja hoor zelfs dictators. Oude wolven werden weggejaagd om plaats te maken voor nieuwe. De generatie van hippies heeft gewoon de standaard graaier voortgebracht!

Tegenpartijen worden niet getolereerd,
tegengeluid al helemaal niet,
koppen boven het maaiveld worden rücksichtslos weggemaaid,
sinds de crisis zijn de rijken rijker dan ooit en de armen armer dan arm.
Kraken is een misdrijf geworden,
De controle is groter dan ooit,
nimmer was de privacy zo klein,
en de elite rules nog steeds!

De eeuwige student verscheen ten tonele; ook al zo wat. De Nederlandse Kenniseconomie schoot er echter weinig mee op. Geleerd hebben we in ieder geval verdomd weinig.

Allemaal zouden we gelijk zijn! Er zou vrede zijn. Was dat V teken met de vingers niet de lichaamstaal van onze tijd? De tijd waar we de basis voor de toekomst hadden moeten leggen?

Maar kijk om je heen. De realiteit van de maatschappij zit anders in elkaar. Voor de ware scharrelmens of zigeuner is geen plaats meer. De wereld is helemaal niet van iedereen. In iedere uithoek van de wereld slaat men elkaar inmiddels de koppen in en tracht men elkaars gedachtegoed door de strot te douwen.

Het bedrijfsleven is ook al niet anders. Overal is het schoppen naar beneden en likken naar boven. Men kijkt nog steeds niet verder dan de neus lang is en heeft nog steeds geen oren om te horen. Als je er wil komen zul je het minimaal behoorlijk achter de ellebogen moeten hebben. Nog nooit werd een klein select groepje zo rijk. Van nivelleren is gewoon geen reet terecht gekomen.

Dat is mijn generatie! Eentje die soft de strijdbijl heeft begraven. Een paar decennia baby's zijn gewoon voor niets geweest. Mijn generatie bestaat uit een stelletje deserteurs! Er is verraad gepleegd. Verraad wat een einde heeft gemaakt aan hele beschaving.

Mijn generatie is vergeten te behouden waar onze ouders voor hebben gevochten!
Idealen zijn verkwanseld. Dieper dan diep zijn ze begraven en geworden tot oude zwart wit beelden. Ondertussen doet men nog steeds of er niets aan de hand is. Hypotheken worden nog steeds afgesloten. De haartjes worden gekleurd en de geëmancipeerde kalende man doet aan implantaathaar. Waar zijn toch de tijden gebleven dat de kleurspoeling nog in het ziekenfondspakket zat?

Al die protesten voor een beter milieu daar heb ik ook al voor Truus met de korte achternaam gestaan. Om de milieueffecten van onze ontwikkelde maatschappij enigszins teniet te doen rennen we nu gewoon naar de drogist of als je de poen hebt naar de natuurwinkel voor vitaminepreparaten.
Voor ieder lichaamsdeel is wel een aanvullend stofje te vinden. En gaan met die banaan. Ziek worden is er tegenwoordig natuurlijk al helemaal niet meer bij. Sterker nog dan hoor je er als het tegenzit gewoon zomaar niet meer bij. Flex moeten we zijn, want de vaste baan behoort tot het verleden. Voor jou tien anderen is uit de tijd. Je bent niet eens een nummer meer!

Ik ben verraden door mijn generatie!

Persoonlijke hippiedroomhaat..

Weg wilde ik van die wereld. Die wereld vol verraad. Ik pakte mijn tentje en liet een huis van vier verdiepingen achter. Het geluk zou ik gaan vinden! Midden tussen de scharrelmens en stadsnomaden in mijn Utopia Ruigoord. Wat een mooie wereld moest dat wel niet zijn. Ik kwam er al bijna drie decennia en als buitenstaander voelde ik keer of keer mijn ideaalbeeld bevestigt. Die oude provo's hadden toch maar een prachtig wereldje neergezet onder de rook van de steeds maar uitbreidende haven.

05fcc3922e37be5b002c67febbd0b029_medium.

Maar hoe anders is dat als je er midden tussen in zit met je tentje? De oude provo's hadden het niet alleen voor het zeggen. Een nieuw soort new age hippie had zijn intrede gedaan in deze samenleving. Vredige vollemaansavonden met kampvuur maken plaats voor house en dance-party's vol pillen en gesnuif. Een kampvuur is dan alleen nog maar op een aangewezen plek, in een bak, toegestaan. Structuur is toegeslagen. Regels dienen te worden nageleefd.
Een ideaalbeeld versplintert dan zomaar. Daar, die plek, waar iedereen welkom was werden zelfs gewoon mensen gedeporteerd. Andersdenkende mensen, types waar de minisamenleving niets aan zou hebben. In een vrijstaat blijkt dan zomaar een zichzelf opgeworpen rechterlijke macht te bestaan. Daar moeten dan anderen voor wijken. Zonder pardon werden de 'verkeerden' met hun hele hebben en houwen buiten het terrein gezet, met geen enkele ouwe hippie die compassie toonde. Ook niet toen dit met een compleet gezin met kinderen midden in de winter gebeurde.

Hoe vrij voelde ik me wel niet, daar in mijn tentje?
Ik had toestemming er te verblijven en ea6d4120cdcc52edfa50c20fa6dff1be_medium.zat achter Hans Dans zijn hok. Een oudere man die nog steeds de sterren uit de hemel danst. Op de dansvloer had ik hem ontmoet. Een intense vriendschap ontstond. Hij kende me en voelde dat er iets was; dat ik op zoek was en zei alleen maar: 'Schat, als je een plek zoekt, je kan altijd achter mijn atelier een tentje neerzetten.'

De mensen in het dorp waren lief voor me. Tja, ik doe dan ook nooit een vlieg kwaad. Het duurde niet lang voordat ik me er thuis voelde. Iedere avond koken in het atelier of buiten in een gat in de grond en dan met Hans de locale kroeg in. Supergezellig op een paar 'kleinigheden' als de genoemde uitzettingen na. Ik werd geaccepteerd en getolereerd in de gemeenschap. Totdat ik op een avond een man ontmoette. Hij bleek in een tentje te zijn neergestreken op het veld. Zonder toestemming welteverstaan, maar ach dat deden er wel meer. Hij deed vrijwilligerswerk aldaar dus dat paste prima in het voor wat hoort wat principe. In no time had ik vleugels en niet zo'n beetje ook. Bloemblaadjes strooide ik rond mijn tentje een samen met Hans en mijn nieuwe vriendje had ik het prima naar mijn zin. Ik voelde me vrij en blij en de wereld lag aan mijn voeten.. dacht ik..

Er was wat met Hansie en ik kon er de vinger niet op leggen. Ik voelde dat hij iets op zijn lever had dus vroeg ik het hem rechtstreeks.

'Hans is er wat, wil je wat aan me kwijt?'
Hij kreeg een rode kop en durfde me nauwelijks aan te kijken.
'San, Roy mag niet meer bij mijn hok komen en hij moet zijn tentje van het dorp weg halen.'
Niet begrijpend keek ik hem aan. 'Hoe bedoel je Hans? '
'Dat is gisterenavond op de vergadering van de dorpsraad besloten..'

Bam.... die moest ik even laten zakken. 'Uh Hans, zullen we een borrel doen.'
Roy was ook in de stal en somehow gaf dat witte aap aanleiding om Hans aan te schieten. Of ik het al wist.
Ik ving nog een zin op uit dat gesprek en mijn hele wereld stortte in..
'Ze zoekt maar iemand van het dorp.'
Zonder gene heb ik zitten janken. Zelfs de woorden 'San en Roy, jullie moeten hier schijt aan hebben. Ruigoord is van iedereen' van een oude provo konden me niet troosten..

Ruigoord is niet van iedereen.
De wereld is niet van iedereen.
Onze generatie heeft het verkloot.
Mijn hippiedroom is een nachtmerrie geworden.
Zo erg dat ik de droom ben gaan haten op mijn eigen hippiemanier..

Reacties (38) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik kan met je meevoelen na het lezen van dit verhaal. Alleen lig ik wel enkele jaren op je voor in die gedachte. Ik heb het namelijk als achttienjarige knul allemaal wel degelijk meegemaakt. Hoe dat zat? Lees dan mijn laatste verhaal: Woodstock 1969- heeft mijn leven veranderd maar eens. Ik schrijf daar waarschijnlijk een dezer dagen nog een aansluitend vervolg op...
Gelezen en beoordeeld!
Mooi geschreven!
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld.
Dit heb je helemaal naar je eigen ingevuld!!
ik ken je verhaal en je grote droom ... de teleurstelling van het leven ... haten op je eigen hippiemanier ..... want hoe je het ook wend of keert .. echt haten kan je niet ... je zal altijd het voorbeeld blijven geven xxx