Als ik ergens mee zit..

Door Yneke gepubliceerd op Friday 23 January 12:25

Ik zit met een emotie die zo intens is.

Schrijf ik hierover dan heb ik het over een situatie die niet mij zelf overkomen is , maar in de familie van een mevrouw waar ik werk. Het verwoorden is heel moeilijk en tegelijkertijd wil ik niet de zwarigheid van dit leed zomaar hier neer schrijven. De behoefte om elke zenuwprikkel die het met zich mee brengt hier tot in detail te beschrijven is aanwezig bij mij.

Toch besluit ik het onderwerp en de situatie hier zelf niet te benoemen, in hoeverre is het van belang iets zo te delen om er zelf meer lucht door te krijgen?

Het is een hartbrekend verhaal wat mij van slag maakt,  er is een kans als iemand  die het zou lezen er zelf ook de hele dag mee in zijn maag rond loopt, heb ik dan mijn doel bereikt?

Misschien zullen de reacties fijn zijn , toch vind ik het ingewikkeld om de grens te weten tussen de ernst van de gevolgen van een groot leed , dat nog niet eens direct persoonlijk is  en op een manier een artikel schrijf van iemands anders leed. Zo voelt dat dan voor mij persoonlijk.

Zo kom ik soms klem te zitten tussen de emotie en het verstand.

Dat ik dit nu hier schrijf is omdat ik toch behoefte heb om iets te moeten schrijven.

 

 Ik schrijf dit gedicht

niet dat het iets verlicht

aan de onverdragelijke pijn

die nog lang nabij zal zijn

niet één , maar twee keer

binnen drie maanden

is de horizon verdwenen

tranen branden, harten zwijgen

 

 

Hoe deel je lijden, terwijl je de zwaarte er van wil vermijden. Hoop wil bieden en troost. Maar erkennen moet dat ik het niet kan.

Mijn lichaam voelt in zulke gevallen als een kooi, die de emotie gevangen houdt. Gewoon de dag de dingen doen die er gedaan moeten worden, je hoofd erbij houden en het verdriet laten daar bij wie het het ergste terecht is gekomen. Natuurlijk werkt dat zo. Zij krijgen het te verduren en moeten het dan ook verwerken. 

Medeleven in hoeverre is deze emotie voor die andere van nut? Hoevaak maakt het mij in de war, niet te weten wat te doen of wat te voelen. Stil, luister ik..meer weet ik niet te doen. Zeggen als de stilte  teveel wordt dat zij praten mogen en ik luisteren zal.

Tot die tijd mag en moet ik doorgaan met hoe mijn dag er is voor mij, gewoon mijn dagelijkse handelingen verrichten. Mijn hoofd erbij houden.

Heeft dit schrijven mij geholpen?

Ja ik heb mij zelf toegesproken ...en nu verwijderen of plaatsen?

Durf ik het te plaatsen? 

Wikken en wegen is mij deze dag gegeven, ik plaats het, wie weet herkent iemand deze emotionele draaierij.

Ik ga nu naar mijn werk, mijn hoofd erbij houden en het verdriet daar laten waar het even moet zijn. 

-Yneke-

 

Bedankt voor het lezen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank voor het plaatsen. X
gelukkig heb je het artikel niet verwijderd.

Ik weet dat jij met je warme hart en vol geduld luistert naar anderen. Dat brengt verlichting en troost voor hen. Meer kan je soms niet doen, maar het betekent zoveel.

Dank voor je lieve woorden Xxx
Ik herken het in zekere zin wel.
Je hoort in de thuiszorg erg veel. Je maakt behoorlijk wat mee en juist omdat je niet eigen bent krijg je veel meer en veel intensere dingen te horen dan je lief zijn.
Zelf lukt het me aardig om die knop om te schakelen. Dingen die wel bij blijven of die te persoonlijk gaan worden schrijf of teken ik meestal van me af, maar dan zo verpakt dat het alleen voor mij duidelijk is.

X dank je Yrsa
Yn Schat, je weet dat ik en met mij iedereen hier je zullen steunen.
Dank je Candice , ik weet het en dat doet me goed XxX
Ik ben het eens met Eric en Weltevree.
Ik snap ook dat je iets wilt delen, maar geen details.
Wat ik meestal doe is er een verhaal over 'verzinnen'. Mij helpt dat, het voelt 'veilig' en daarna kan ik ook beslissen of ik het hier wil delen of niet.
Hang in there!
Dank je Gildor, deze raad zal ik zeker overdenken.
Doe wat je hart je ingeeft. Dan zit het wel goed, Je kunt het lijden niet wegnemen, maar wel verlichten door er te zijn en dat ben je voor die mevrouw.
Dank voor je lieve reactie Bokita
Mee leven is goed Yneke, maar probeer niet mee te lijden. Daar heeft sowieso niemand iets aan. Verder kun je die persoon waar het om gaat toch even laten weten dat je met haar meevoelt. In ieder geval mooi geschreven. Sterkte ermee.
Dat heb je mooi gezegd, ik zal dat zeker onthouden. Dank je wel voor deze fijne woorden.
tegen Yneke
1
Dank je, dat je het toch wilde delen Yneke.