Ik heb het zo ontzettend koud

Door Berna gepubliceerd op Tuesday 20 January 19:44

                                 eac2fcf5f4e8540c4d74c5ff5cf1705a_medium.

Het waren drukke nachten. De band die ik opgebouwd had tijdens deze nachten was bijzonder en ik had de angst voor het doodgaan voor een stuk weggenomen bij mijn cliënt. Natuurlijk wist je nooit of de zieke zich totaal over zou kunnen geven. Met rustige woorden en het vasthouden van een hand kom je al heel ver. Ik had het gevoel dat het deze nacht echt ging gebeuren. Toch was ik er minder zeker van dan gewoonlijk. Ik zag nog niet goed de tekenen van het uitblazen van de laatste adem. Ik constateerde ook geen blauwe plekken op de benen, dat het teken is van steeds minder zuurstof in het lichaam. De ergste onrust was nu onder controle door de juiste medicamenten en misschien wel door mijn rustige stem.

Ik las een gedicht voor uit eigen werk. Ik wist dat hij dit op prijs stelde, want ik had hem al tig maal voorgelezen in de twee voorgaande nachten. Deze nacht voelde ik mij wat beverig en mijn stem sloeg een paar maal over. Het klonk onstuimig buiten en een felle lichtflits viel op het vale gezicht van degene aan wie mijn zorg toevertrouwd was. Zijn ogen waren half open terwijl hij sliep. Er liep wat slijm uit zijn mond en hij fladderde wat met zijn handen, zoekend naar houvast. Echt de laatste tekenen van zijn leven, dacht ik bij mij zelf. Mijn intuitie liet mij meer in de steek dan gewoonlijk. Ik wist het gewoon niet en dit gaf bij mij de nodige onrust.  De familie, bestaande uit vier kinderen, woonde erg ver weg en ik zat in dubio om de eerste contactpersoon te bellen en te vertellen dat ‘’vader’’ heel hard achter uit ging. Maar stel dat ik voor niets bel en dat het nog een paar dagen duurt? Het weer werkte ook niet erg mee, om de beslissing tot actie ondernemen, direct uit te voeren. Nog maar heel even aankijken. Het was nu drie uur in de nacht en waarschijnlijk haalde hij de ochtend nog wel. Dan zou ik om een uur of zes kunnen bellen, mocht hij nog meer achteruit gaan. Hij oogde weer een stuk rustiger en zelf voelde ik ook meer rust over mij heen komen. 

dec884657c21b7b6aac136d7b5a57cb9_medium.

De rust werd teniet gedaan toen er plotseling, terwijl er een lichtflits de kamer inkwam en met daarachteraan gelijk de donder,  het reutelen erger werd. De man hapte naar adem en ik pakte zijn hand die zoekende was. Beide ogen waren nu helemaal open en ik zag er pure angst in.  Met enige herkenning, gaf hij zijn berusting aan en toen ging het zo enorm snel. Terwijl hij in mijn hand kneep, blies hij zijn laatste adem uit. Ik bleef een poosje zitten om te kijken of hij werkelijk gestorven was. Vele gedachten gingen door mij heen, die ik niet kan omschrijven. Het zijn wel altijd dezelfde gedachten, van zal hij echt dood zijn? Mijn observatie gaf mij alle antwoorden, ja, hij was in mijn bijzijn gestorven. De regen kletterde aanhoudend op de ramen, de flitsen en donders gingen hun gang. Ze waren niet te stoppen, zelfs niet op zo’n waardig moment.

Na tien minuten besloot ik de huisartsenpost te bellen. Dit was mijn standaard volgorde. Eerst de huisarts, dan de familie. Want ik mag officieel niet de dood vaststellen bij mijn cliënt. De schouwarts was er al snel en constateerde de dood vast. Ze vulde de papieren in en ik belde ondertussen de familie op. ik wenste haar en de broeder die haar rond reed een goede nacht toe. De familie moest van ver komen, dus ik besloot alvast wat op te ruimen in de kamer. Hun vader lag er netjes bij. Ik had een rolletje van een handdoek onder de kin gedaan, zodat de mond gesloten was. De ogen had ik al eerder eerbiedig gesloten en de handen had ik op elkaar gelegd. Hij zag er vredig uit.  De familie zou er op zijn vroegst pas over anderhalf uur kunnen zijn. Ik had met emotie in mijn stem, verteld dat zijn vader overleden was, want ik was mij toch enigszins gaan hechten aan hun vader. Op zo’n laatste reis bouw je een band op die onbeschrijfelijk is. Het laat je niet koud, als iemand dan in je bijzijn overlijdt. Gelukkig had ik de berusting mogen aanschouwen en dat is een teken dat ik het goed heb gedaan. Dat hij zich veilig bij mij had gevoeld en dat is echt het mooiste in dit werk.

f73072ac257393ba020245d201158306_medium.

De kamer was netjes en er was een serene rust in de kamer. De storm was geluwd. Het regende zelfs niet meer en ik liep naar het bed en ik bleef een poosje kijken. Ik aaide even over zijn voorhoofd en hij voelde al duidelijk kouder aan. Dit was mijn manier van afscheid nemen. Het zorgen voor mensen die gaan sterven is zo intensief en zo mooi, dat ik mij dikwijls ontroerd voel. Ik beschouwde het als een grote eer om dit werk te mogen doen. Een raar idee is het toch altijd, dat het voor het laatst is dat je in een huis komt, wat een beetje eigen is geworden in een korte tijd. Als de familie er zou zijn zit mijn taak er bijna op. Misschien nog wat troostende woorden en vertellen dat hun vader vredig ingeslapen is. Jammer dat zij er niet bij waren tijdens het sterven, maar niemand had het ingeschat dat het moment zo snel daar zou zijn. Zelfs ik met mijn over het algemene goede inschatting had het dit keer totaal niet aan zien komen. Ik vond het jammer, het was een fijn adres om te werken.

Nadat er zoveel door mijn hoofd gegaan was besloot ik mijn rapportage af te sluiten. Verder maakte ik een do-lijstje, wie ik moest bellen, zoals degene die dagdienst had en de vrijwilligster van de palliatieve thuiszorg. Ik zat met mijn rug naar het bed toe en ik keek eens op de klok. De familie zal er over een uurtje wel zijn, dacht ik, terwijl ik plotseling twee ijskoude handen om mijn nek voelde. Ze hielden mij in een wurgende greep en ik zag twee ogen, rechts van mij, waarin het leven zich gedoofd had, maar ergens ook een valse blik had. Ik snakte naar adem en ik voelde een ijskoude luchtvlaag langs mijn gezicht glijden. De greep was krachtig en ik werd naar achteren getrokken terwijl hij mijn kleren van mij af rukte en mij tegelijkertijd op de grond smeet, probeerde ik hem van mij af te duwen.  Voordat ik er erg in had lag hij bovenop mij.  Een schelle lach vloog mijn oren binnen en ik voelde hem in mij binnendringen.  Wie was dit? Aan het jasje zag ik dat het mijn overleden cliënt was. In een flits zag ik zijn bed en er lag niemand in!

Ik schreeuwde, maar mijn schreeuw werd onderdrukt door een ijskoude kus, die tijdens de hele daad duurde. Heel even voelde ik mij wegvallen in een diepe duisternis. Het enige wat ik voelde was de kou. O, ik had het zo koud. Plotseling hoorde ik een kreet van een dier dat stervende was. Het werd loodzwaar op mij en mijn borstkas werd in elkaar gedrukt door de zwaarte van hem. Rochelend ging hij voor de tweede keer dood. Het slijm uit zijn mond droop op mijn gezicht en van onderen voelden ik het koude vocht uit mij stromen.  Ik kon niets ondernemen. Ik had niet de kracht om hem van mij af te duwen. Na een uur, die een eeuwigheid duurde hoorde ik eindelijk een sleutel en de voordeur werd opengedaan en de familie kwam binnenstappen.

eac2fcf5f4e8540c4d74c5ff5cf1705a_medium.

Ik gilde en vroeg hen om mij te verlossen van hun vader, maar ze stonden als vastgenageld aan de grond. Een zoon zei’’ wat moet dit voorstellen, doe je het met een lijk? Met onze vader?’’ Toen werd alles zwart en ik viel in een diep gat, om daar nooit meer uit te kunnen klauteren. Ik wist op dat moment dat dit mijn laatste nacht zou zijn. Ik zou dit werk nooit meer kunnen doen. 

Zo koud

onvoorstelbaar

iedere vezel

verlamt mij

 

in die laatste nacht

ben ik gestorven

Zo koud

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld.
Dank je wel onbekend jurylid:)
Gelezen en beoordeeld!
Dank je wel
Speciaal verhaal, griezelig
Gelezen
Dank je wel
Brrr. Ik zit hier in het zonnetje te werken en toch is de temperatuur gedaald. Dat heb je dus goed gedaan.
Jij hebt een duistere geest! Bijzonder, inderdaad.
Ik kreeg het hier ook en beetje koud van.
Bijzonder verhaal.
Dank je wel Nonnie