Wielrennen

Door Tokke gepubliceerd op Tuesday 20 January 12:38

Komen we aan bij mijn tweede sport, wielrennen. Nu waarom wielrennen? Simpelweg omdat ik van kleins af aan al opkijk naar de grote mannen met hun gespierde benen. Ik heb het geluk gehad dat ik begon met zwemmen anders had ik qua spiermassa nu niet gestaan waar ik nu sta. Bon, ik kreeg dus mijn eerste tweedehands fiets (zo een van de jaren stillekes met versnellingen aan het frame) en daarmee ging ik dan rijden bij een plaatselijke wielervereniging. Dit verging me goed, maar ik voelde me belachelijk op die fiets. Toen heb ik maandenlang gezaagd om dan uiteindelijk toch voor mijn verjaardag een cross/wegfiets te krijgen. Ik was er superblij mee en ging bijna iedere dag "koersen".

Koersen is trouwens mijn manier van trainen. Ik moest altijd eerst een sprintkoers kijken om de snelheid te voelen. Daarna kon ik zowat iedere afstand aan. Een paar keer met vrienden afspreken die ook graag snel reden deed ik ook wel graag. En dan uiteraard nog steeds bij die wielerclub. Daarmee heb ik twee buitenlandse reizen gedaan. Eentje was naar de Stelvio/Gavia streek. Beiden ben ik zonder problemen opgeraakt, ook al zei mijn vader dat ik het niet zou kunnen. Dat ik de Stelvio zo goed opraakte gaf me moed om de volgende dag de Gavia te bestormen. Deze was, toegegeven, wel een beetje lastiger mede ook door de inspanningen van de Stelvio. Maar goed, ook de Gavia dus netjes opgekomen. Ik meen me te herinneren dat die afdaling afschruwelijk eng er bij lag. Ik geloof dat we zo'n 2 kilometer "dichte mist" hadden. Hoogstens 10 meter kon je vooruit kijken. (Geloof mij, in een afdaling is dat 10 keer niks) 

Mijn laatste reis met die club was er eentje naar de Vogezen. Ook daar enkele mooie beklimmingen gedaan, maar ook een paar mindere. Zelfs een met een grindafdaling. Nooit van mijn leven doe ik dat opnieuw. Ik had gewoon kontkramp omdat ik zo gespannen op mijn fiets zat. Maar hetgene dat ik absoluut nooit zal vergeten speelde zich af op een woensdag (derde dag). Mijn vader zei weer dat ik moest afstappen en terugkeren naar het hotel. Ik met mijn koppige karakter en doorzettingsvermogen heb niet geluisterd en ik heb nog 100 kilometer mee afgelegd.

Het begon allemaal lekker tot we bij een klein heuveltje aankwamen, ik geloof niet langer dan 5-10 kilometer. Dit was trouwens hetzelfde heuveltje met de grind afdaling. We begonnen eraan en letterlijk vanaf kilometer nul schoten de percentages op mijn gps naar 15% Deze cijfers veranderden gedurende heel de klim amper. Ik en mijn fietsmaat begonnen naar het einde toe gewoon zwart voor de ogen te zien omdat het zo zwaar was. 

De volgende dag zei mijn vader weer thuis te blijven, maar ik wou opnieuw meerijden. Dit maal deden we na het middagmaal een serieuze col (20-25 km). We hadden voordien al 50 kilometer en moesten achteraf nog eens 50 doen. Ik voelde die dag dat mijn benen niet goed zaten. Ook hier weer vanaf kilometerpaal 0... liet ik iedereen varen, enfin rijden. 2 uur pure hel, boven zat iedereen rustig te drinken en ik zat echt helemaal kapot. Kwaad op mezelf dat ik iedereen had laten wachten natuurlijk. Maar ik heb er verder ook een leuke vakantie van gemaakt hoor. ;)

Tenslotte kan ik nog zeggen dat ik in de zomer een tijdrit had afgewerkt van 15 kilometer. Mijn persoonlijke doel was 30 gemiddeld halen omdat ik maanden voordien mijn laatste training had afgewerkt. Resultaat? 31,5 km/u gemiddeld. Ik was er zelf trots op, maar ik weet ook dat wanneer ik een goeie conditie had, ik een véééél hoger gemiddelde zou hebben. Zeker gezien ik mijn startkilometer reed in 39,4 gemiddeld. 

Nu ben ik de laatste tijd echt amper gaan fietsen hoewel ik het nog steeds zeer leuk vind. Het ontbreekt me echter aan motivatie. Hebben jullie misschien nog ideëen om gemotiveerd te geraken? Speciale beloningen achteraf? Vrienden zoeken die ook echt willen fietsen? Andere suggesties?

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.