Schaken ligt me niet (15).

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 19 January 10:37

Natuurlijk irriteert het me

Het is woensdagavond.

Terwijl ik vanmiddag de laatste hand legde aan één van de laatste pornografische pentekeningen voor mijn volwassen sprookje besloot ik er achter aan te bellen. Mijn dochter houdt zich opnieuw niet aan de afspraak en de deadline van drie weken is enkele dagen geleden gepasseerd. Vastberaden rustig te blijven herhaal ik: Schaken, blijf rustig, ze is altijd onvoorspelbaar, tegenstrijdig. Verwacht niets. 

“Hallo M****, met je moeder.”

“Oh, hallo ma.” Ze lijkt waarempel echt blij.

“Hoe gaat het met je?”
“Goed hoor.”

“En?”

“Wat en?”

“De drie weken zijn al een paar dagen voorbij en ik vroeg me af hoe het ervoor staat.”
“Hoe wat waarvoor staat?” Oh, laat je toch niet zo kinderachtig kennen.

“Je zoektocht naar een therapeut bij mij in de buurt?”

“Oh, dat. Dat is waar ook. Goed dat je het vraagt. Bijna vergeten, het zit namelijk zo.” Let op, je weet dat ze er géén gevonden kan hebben, onthoud je van kritisch commentaar.

Verkeerd ingeschatte tegenzet

“Ik heb een hele goede gevonden. Echt iemand waarvan ik denk dat we ons daar alle twee bij op ons gemak voelen.” Ze klinkt uitermate tevreden en ik denk: twee maal min wordt ook plus..

“Goh, wat goed van je.”

“Het is iemand met heel veel evaring en ook nog van de goede leeftijd. Ja, niet precies wat jij wilde, ik bedoel qua leeftijd tussen ons in.” Als het een jonkie is doe ik natuurlijk niet mee.

“Ongeveer zo oud als jij.”
“Oh, dat is verrassend. Vind jij dat niet vervelend?”

”Nee hoor, ik doe daar niet zo moeilijk over."

“Wat bedoel je met ongeveer zo oud als ik?”

“Zeventig.” Het valt met zo'n aplomb mijn oor in, dat het lijkt alsof ze denkt dat ik toch te dement ben om uit mijn vel te springen. Ze zwijgt, wacht op mijn reactie, maar ik verdom het te reageren. Ik zie dit weeffoutje lekker over het hoofd, geloof niet dat je vergeten bent dat ik vijfenwijftig ben, maar sorry, Niek, dit was echt niet te verwachten. 

“Ja eh, hallo, ben je er nog?” onderbreekt ze geërgerd mijn gedachten.
“Ja hoor, ik zit te wachten op wat je nog meer te zeggen hebt.”
“Oh, ja, oh zo…eh, nou ja, hoe weet je dat nou weer? Want zie je, er is wel een piepklein probleempje.” Als ik het niet dacht.

De terugtrekkende beweging

“Zij zit namelijk in Haarlem en dat is nou niet direct bij jou in de buurt hè?”
“Nee. Tien keer naar Haarlem kachelen spreekt me niet aan, nee.”

“En eh, ja hoe zal ik het zeggen… en toen ik voor ons een afspraak wilde regelen bleek ze net te zijn gepensioneerd. Haar praktijk is vorig jaar gesloten, dus.” Het is goed dat ik weet dat het altijd nog gekker kan, maar ik wil gillen dat ik niet in alle achterlijke geintjes trap.

Schaakmat

“Goh, da’s nou jammer, wat vervelend voor jou, maar Niek zei ook al dat het moeilijk zou worden. Er schijnen niet zo veel psychologen meer te zijn die met familieverhoudingen werken” Blij met mijn rustige inventiviteit laat ik beschaafd een heel lange, doodse stilte vallen. Dit is het kind dat schreef een relatie met mij te willen waarbij we elkaar wederzijds steunen en respecteren.

1cd5e9578f524ef9b70d79fc79743a61_medium.

“Dus,” zegt mijn dochter gelaten en ik doe gewillig mee.

“Ja, dus.” De stilte op het lijntje, waaraan ze ons beiden houdt, krijgt steeds meer het kakelbonte karakter van een sketch, ontworpen voor het 'Theater van de lach'.

“Bedankt voor de moeite. Dan ga ik nu maar weer eens hangen," zeg ik langzaam zonder stemverheffing en deze keer niet eens om het gesprek te forceren.

“Nee, wacht even ma, ik was nog niet klaar. Ik dacht van de week namelijk plotseling, dat kun je soms zo hebben he, dat je ineens een ingeving hebt? Ik dacht: waarom doe ik eigenlijk zo moeilijk?” Goh, miraculeus… we zijn het zomaar met elkaar eens.
“Zomaar ineens vond ik eigenlijk dat ik wel een beetje raar bezig was.” Moet ik dat nu beamen? Tegenspreken? 

“Geeft niet joh, komt in de beste families voor.”

“Ik dacht: wat is er mis met jouw psycholoog?”

“Ja, volgens mij is er niets mis met mijnheer den Ouden. Mij helpt hij uitstekend en wat ik al zei, hij heeft veel ervaring met familiezaken.”
“Nee joh, dat bedoel ik niet.”

“Wat bedoel je dan?”
“Dat we het toch gewoon bij den Ouden kunnen doen? Ik kom naar jou toe en betaal hem voor ons.”
“Och, ik weet niet. Eerste ingevingen zijn vaak maatgevend. Ik hecht in ieder geval altijd wel veel waarde aan intuïtie en jij zag hem helemaal niet zitten. Trouwens, ik weet ook niet of hij daar nu nog wel zin in heeft.” Ik klets langs mijn neus weg door, “Want hij is zeer in trek, de enige hier in de buurt en hij zit echt niet om klanten verlegen. Daarnaast is hij nogal kieskeurig. Met klanten die niet mee willen werken is hij al heel snel klaar. Je hebt zijn uitnoding in de wind geslagen, immers” Het lijkt me handig haar de kans te geven dit te incasseren en ze reageert niet meer.

“Inmiddels ben ik bijna klaar bij hem.”

“Dus… waarom zou ik perse iemand anders moeten zoeken?” vraagt ze. Volgens mij luistert ze niet eens naar wat ik zeg? 

“Ja, waarom?” speel ik opgemonterd voor domme doos, terwijl ik voel hoe het vanbinnen begint te tintelen omdat er een lachbui dreigt los te breken. Wie neemt hier nu wie in de maling? 

“Dus… ik dacht...” Omdat ze die gedachte niet daadwerkelijk uitspreekt leg ik mezelf op haar niet op te jagen en loop naar de keuken om een tweede kopje koffie in te schenken. Met de hoorn tussen mijn schouder en kaak geklemd roer ik de zoetjes erdoor heen.

“Het maakt in feite immers weinig uit, toch?” vraagt ze nogmaals opgewekt en teruglopend naar de bank neem ik een fikse teug van de hete zwarte koffie.

“Waarom zou ik moeilijk doen als het makkelijk kan? We doen het gewoon met de jouwe,” besluit ze zelfverzekerd alsof ze zojuist het ei van Columbus heeft gelegd. Ja, laten we net doen alsof jij zijn uitnodiging nooit heeft bestaan. Het is na al die jaren zelfstandigheid nog niet tot je doorgedrongen dat ik een eigen wil heb?  Dat ze mij niet vraagt wat ik wil is vertrouwd. Zij kan niet zien dat mijn wenkbrauwen zich, volkomen verbaasd, bijna achter de haargrens hebben verschanst want ik kan nergens die schone lei bekennen waarover ze in haar brief sprak en nmiddels hoef ik ook nergens meer lang over na te denken.

“M****. Fijn dat je het nu wel bij hem ziet zitten, maar doe niets voor mij. Doe helemaal niets dat je niet wilt. Als jij je gedwongen voelt, werkt het toch niet.”

“Ja, hallo, dat weet ik natuurlijk ook wel... maar ik zal dus zo snel mogelijk een afspraak met hem maken,” hakt ze uiteindelijk zeer tevreden de knoop door.
“Ik weet niet of hij nu nog mee wil werken, maar nooit geschoten is altijd mis, natuurlijk” Ik reageer erg vlakjes, maar de illusie dat intonatie er iets toe doet heb ik al lang niet meer. Hoewel ik onderhand het gevoel heb uit twee mensen te bestaan, blijf ik aan beide zijden rustig en hoor mezelf zeggen dat ik wel verwacht dat ze dan van de week nog belt, “want nu zijn we met al deze gein alweer bijna een maand verder. Ik begin zo langzamerhand mijn geduld te verliezen.”

“Nee, ik bel hem morgen meteen.”

“Prima, dan hoor ik vóór vrijdag hoe het verder gaat. Nou dagdag.”

“Nee, wacht nou even. Hoe heet hij eigenlijk?” Oh, je gaat meteen amicaal met hem worden?

“Mijnheer den Ouden.”

“Nee, dat bedoel ik niet.”
“Hij is de directeur van Bureau den Ouden,. Je kunt het beste vragen naar mijnheer den Ouden en zeg er dan even bij dat je mijn dochter bent, want we hebben niet dezelfde achternaam ”

“Nee, doe nou niet altijd zo raar!”
“Wat is er raar? Jouw achternaam herkent de secretaresse misschien niet. Dat kan misverstanden geven en als zij niet weet dat je mijn dochter bent kan zij je er misschien niet meteen tussen drukken.”

“Nee, ik bedoelde: Hoe heet hij!”

“Den Ouden, zei ik toch?”
“Nee, van voren, hèhè.”

“Ik geloof dat hij, eh, eh, ja, mmmmm, even denken. Volgens mij heet hij Niek.”

“Oké dan zal ik Niek morgen even bellen en zodra ik iets meer weet, hoor je het, ” speelt ze geruststellend de bevredigde tegenspeelster.

“Fijn, veel succes en ik verwacht vóór vrijdag iets te horen, nou dagdag.”

Als we hebben opgehangen weet ik even niet of lachen, huilen of gillen het meest past bij het door elkaar gehusselde gevoel dat me in zijn greep heeft en zet de TV aan om afgeleid te zijn.

Wordt vervolgd Deel 16

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Deze reeks wordt steeds absurder, inderdaad een bizarre klucht. Het lijkt wel of je inderdaad alleen met haar kan communiceren door te schaken, al zit dat dan wel vol met rare zetten.
Ik vind jouw commentaar heerlijk.
Een bizarre klucht... een heel goede definitie, dank je wel
mens toch wat kon jij je 'kalm en koel' houden tijdens dit gesprek. En dat terwijl je wsl van binnen kookte?!

Het leek me net een gesprek met een vervelende 14-jarige puber !
Ik had me voorgenomen dat ik deze poging niet zou verknallen door mijn eigen opgewonden eigenheden en dan lukt het wel, maar onderweg kreeg ik echt wel eens de neiging om dat wicht door die telefoon draad te trekken, hoor.. Sjonge, wat een gedoe om niets
Ik voelde, tijdens het lezen, zelf de neiging om haar eens goed door elkaar te schudden, zodat alles in haar hoofd wat op zijn plaats viel!!!
Bizarre spelletjes worden er door je dochter gespeeld! Ik ben benieuwd naar het vervolg.
Ga lekker genieten van je vakantie. Valkenburg is gezellig. Ik ben er ook wel eens geweest.
Je vraagt je toch af hoe het komt dat ze 'dacht' dat 70 ongeveer jouw leeftijd was. Ben je nu nog niet eens. Wilde ze je met opzet provoceren?
Ik was destijds ook al lang opgehouden het te willen snappen...
Provoceren, over alles met mij concurreren, mijn moeder spelen, het meeste binnen een paar weken vergeten, je kunt het niet zo gek prakkiseren, als het maar, zoals ik dat noem, niet positief en anders was dan ieder redelijk mens zou verwachten. Wel spannend, maar tevens doodvermoeiend.
Blijft het natuurlijk wel afwachten of ze hem echt gaat bellen. Ik ben benieuwd naar het volgende deel
Ben vanaf vandaag een paar dagen weg, dus je zult geduld moeten oefenen...
Ach geduld is een schone zaak. Ik hoop dat jre wat leuks gaat doen.
Ja, ik ga een paar daagjes naar Valkenburg...met vrienden