Er is maar één eerste keer (12)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 17 January 01:42

Drie weken zijn 21 dagen

Tot de 20e september blijven mijn beide telefoons zo dood als een pier en naarmate de tijd verstrijkt wordt de lijst met scenario’s langer. Hoe denkt ze, wat beslist ze. Zoveel uur om de meest uiteenlopende redenen, verklaringen, verlangens en gedachten bijeen te sprokkelen. Geen probleem; dit kind heeft mij al met de meest fantastische, onberekenbare en zelfs ongelooflijke reacties uit het veld weten te slaan. Telkens als ik dacht er iets van te begrijpen kon het toch nog gekker. Daar word je inventief van en je gedachten dwalen over de hele wijde wereld. Van: Zou ze nog leven? (ja, de politie heeft hier niet voor de deur gestaan) tot aan de idee dat ze het land verlaten heeft en in een leren lendendoek bij de Aboriginals iets van haar wortels opgraaft. Ze wil kennelijk alle bedenktijd benutten, belt daarom pas op het allerlaatste moment.

De 27e- we hebben nog zeven uur te gaan voordat de deadline afloopt- kook ik bij EmjE, want gedeelde smart is de helft minder pijnlijk. Hoe vaak heb ik het al niet met haar besproken? Nu herhaal ik het weer: “Als ze gehandicapt geboren was, hield ik ook onvoorwaardelijk van haar. Het probleem is dat ik weet wie ze van origine is. Het is enkel dat trauma waardoor ik denk dat er iets ‘genezen’ kan. Misschien is dat een waanidee, moet ik dat loslaten?” Kan ik mezelf wijsmaken dat ik nooit dat originele mens heb gezien? Nee! Ermee leven dat ik het nooit terug zal zien?  Dat doe ik nu al ongeveer vijfentwintig jaar. Even zo vaak heb ik me bezorgd afgevraagd of er Borderline in het spel is, of iets anders dat ze mij niet durft op te biechten. Heeft ze dat zelf wel of niet door? Een schizoïde storing: Autisme, Asperger, PDD Nos, keuze te over. 

“Weet je EmjE, als duidelijk is waar ze last van heeft, kun je er rekening mee houden, er liefdevol mee omgaan.”

“Maar met al die diagnoses van de koude grond schiet niemand iets op zolang het einderesultaat is dat ze jou er de schuld van geeft.”  

“Het zou me niets verbazen als die veelbelovende brief is ontsproten uit een wilde impulsieve actie, hoopvolle wens, omdat ze die saunavriendin bewondert, maar dat ze niet voelde er aan toe te zijn. Gezien het verleden is het ook niet ondenkbaar dat ze zich meteen erna alweer heeft ingekapseld.” We nemen er een sherrytje op.

“Er zijn voldoende voorbeelden van hoe ze al rond haar tiende een geweldig leuke gebeurtenis binnen drie dagen tot iets pikzwarts om dacht. Dan kon je kletsen als brugman, wat er door dat koppie spookte bleven ondoorzichtige geheimen en enkel via lichaamstaal werd duidelijk hoe donker het was in die gedachtekrochten. Ik kon er soms, als ze in bed lag en de leerlingen de deur uit waren, heel kwaad van worden, vlak daarna weer verdrietig over zijn, want welke moeder gunt haar kind een donker doolhof, zoveel onoplosbare zwartgalligheid?”

Die nacht neem ik in het logeerbed bij EmjE afscheid van de illusie dat die brief ook daadwerkelijk een nieuw chapiter in luidde. De volgende dag, 28 September, bel ik in de middag met wild kloppend hart naar Bureau den Ouden en vraag aan de vlotte secretaresse of zij iets van mijn dochter heeft vernomen.

“Ik zal eens kijken in ons grote boek." Ik hoor haar diverse bladen omslaan. "Nee, ik zie nergens een aantekening dat iemand van ons contact met haar heeft gehad.”

“Ze heeft dus niet gebeld, geen brief gestuurd?” fluister ik. Van zoveel sociale onbekwaamheid raak ik ondergedompeld in plaatsvervangende schaamte.

“Nee, anders had de baas meteen contact met u opgenomen.” Hij zal begrijpen dat ik geen verantwoording draag voor beleefdheidsregels die zij aan haar laars lapt.

“Kunt u voor mij dan een afspraak met Niek maken?”

“Woensdagmiddag vier oktober, komt dat uit?”

Vier dagen na mijn verjaardag kan ik voor het zevende gesprek bij hem terecht en ik ben benieuwd of de brief, die al weken voor haar klaar ligt, onveranderd verstuurd kan worden.

b093ea0b4931b8a202a6e660eda08328_medium.

Op één oktober is EmjE ergens anders nodig en met mijn schoolvriendin, we hebben altijd vreselijke puberale lachpartijen, smul ik in onze ‘ouwelullenbar’ van Lijzige Jan's wereldberoemde sliptongetjes met hete frietjes. Plotseling gilt mijn mobiel en ik kijk Pleun volkomen verrast aan. "Krijg nou wat...M***!  Ik was haar helemaal vergeten, foei, wat een ontaarde moeder ben ik.” Ze lacht er om. Binnen maakt de horde uitgezakte barhangers te veel herrie en ik haast me zonder jas naar buiten. Oef, na vijf jaar eindelijk haar stem horen. Hoe zal het voelen? 

“Ja, hallo, met mij…” Ze klinkt nog hetzelfde.
“Hallo M****.”

“Ja, eh, je zult wel denken.” Hallo mam, heel erg gefeliciteerd, heb je het leuk? Een lange stilte tikt weg. Ik ril bijna uit het feestelijke glitterbloesje en haak uiteindelijk op haar woorden in. “Ik denk altijd wel iets ja: momenteel sta ik bij de Lijzige Jan buiten en Pleuntje zit lekker warm binnen te eten." Nog steeds zegt ze niets, dus ik plak er nog wat onzin achteraan. "Het is nogal koud want ik heb geen jas aan.”

“Je hebt vast wel gemerkt dat eh...ik de deadline voorbij heb laten gaan?”
“Dat is duidelijk, ja.” Zal ik meteen weer ophangen? 

“Ja, zie je dat komt…eh, omdat ik dat bij Bureau den Ouden niet zo zie zitten.”
“Goed, meid, fijn dat je belt en jij ook gefeliciteerd met mijn verjaardag hè?”

“Ja, eh, oh ja, jij ook…maar eh, nog even over die uitnodiging. Daar doe ik dus niet aan mee.” Nu klinkt ze ineens toch een stuk vastberadener.

“Dat was me al opgevallen. Heb je Bureau den Ouden dat ook even laten weten?”

“Ik bel jou nu toch?” Ja en je vraagt niet eens of het wel uitkomt.
“Ja hallo…M****, ik ben mijnheer den Ouden niet. Jij bent door hem uitgenodigd en wat wij met die deadline hadden willen voorkomen gebeurt nu toch. Je belt op mijn verjaardag en ik sta hier half naakt buiten op straat te blauwbekken, maar eh, toch bedankt, leuk kado ook, origineel die afwijzing.”

“Ja nou, dat bureau spreekt me gewoon niet aan, ” schakelt ze over naar zielig.
“Je kent die man toch nog helemaal niet? Eh, het is al goed. Ik weet genoeg.”

“Ik heb namelijk hun website bekeken en dat lijkt dus echt helemaal niets voor mij.”

“Hoor eens, M****, graag of niet! Het was een gratis, heel lief bedoeld, aanbod om onze eerste ontmoeting te begeleiden. Nadat we elkaar zo lang niet hebben gezien, of gesproken leek mij dat een prima idee en mijnheer den Ouden is een steengoede psycholoog. Neem dat dan nou maar eens gewoon van mij aan, want ik heb nog niet zo lang geleden een andere zogenaamde psycholoog wegens wangedrag voor de klachtencommissie gesleept.”

“Ja maar.” Verder blijft het stil, op mijn klapperende tanden na en ik zucht. Onderhand krijg ik toch zo de gore schurft aan dat eeuwige ja-maar.

“Geen probleem, jammer, want mijnheer den Ouden heeft jouw brief gelezen en dacht naar aanleiding van die mooie woorden dat hij ons helpen kon. Het is niet niks elkaar na zo lang voor het eerst weer te zien. Jij hebt die deadline laten verstrijken. Prima. Jouw keuze. Zonde, want volgens hem konden we dan in een keer of drie meteen bekijken hoe we positief verder kunnen met elkaar.”

“Wat? Hahha drie keer, tssssk, haha, Wat een onzin, nou ja, pffft, dat zegt wel weer genoeg over die zogenaamd goede psycholoog van jou. In drie keer. Haha.” Haar denigrerende toon tinkelt venijnig tegen mijn ijskoude oorschelp en veroorzaakt binnen, dwars door de gehoorgang, bijna oorlog in mijn hoofd .

“Oké, ben je klaar? Ik ga nu naar binnen, dahag.”

“Ja, maar, nee, maar, oh wacht nou even, ik bedoelde dat, dat, dat, nou ja, dat zoiets helemaal niet kan.”
“Wat kan niet? Luister eens M****, ik ben echt niet achterlijk en hij al zeker niet. Jij hebt die brief geschreven waar ik heel blij mee ben en er is maar één eerste keer om elkaar voor het eerst terug te zien! Je zou geduldig afwachten wat mijn reactie was, schreef je. Ik wil jou zien en zo is hoe ik dat wilde, op een manier die mij verstandig leek. Jammer maar helaas. We hadden daar rustig uit kunnen vinden of we die andere twee keer óók wilden gebruiken. Jij wijst dat af? Prima, even goede vrienden. Wat mij betreft, dus…” Met hoog opgetrokken schouders rillend loop ik vast langzaam richting de ingang.

“Nee nee! Wacht nou even. Ik bedoel dat ik er juist heel erg goed over heb nagedacht en dat ik een plan heb bedacht dat ik helemaal zie zitten.”

“Wat is er mis met mijn plan? Wat is er zo moeilijk aan een mediator om elkaar voor het eerst weer te ontmoeten?”

“Nou ja, je begrijpt me toch wel?” Nee. Dit is te gek om te snappen.

“Nee, M***, ik begrijp er niets van. Ik spreek géén Russisch en sta hier te bevriezen. Ik weet nu dat je niet voor dit integere initiatief kiest.”

“Ja, maar, ik denk dat het een veel beter plan is wat ik heb.” Je klinkt verdorie wel erg doordrammerig wanhopig, maar ik begin er schoon genoeg van te krijgen.

“M*** Dit was een uitgelezen kans. Ik ben nu ook even helemaal uitgelezen. Denk er nog maar eens maar rustig over na en bel me op drie oktober terug want ik heb geen zin in longonsteking.”

“Ja, maar ik wil, nou ja, eh, ik denk dat wij toch op zijn minst zeven tot tien keer nodig hebben,” roept ze alsof ik doof ben.
“Ik wil jou eerst zien. Voordien heeft het geen zin over een therapie met welke therapeut dan ook te praten, dus… Tot over drie dagen, bel me ’s avonds na zeven uur, want nu ga ik verder met mijn inmiddels koude sliptongetjes, dahag.” Vlak voordat ik haar weg wil drukken hoor ik dat ze nog van alles roept en ik leg, bijna in de hal van de bar, de telefoon nogmaals tegen mijn oor.

“M***, ik geef je tot dinsdagavond om het aanbod van mijnheer den Ouden nog eens goed te overwegen. Praat er met je eigen psycholoog over, als je die hebt. Of overleg met je vrienden. Bel mijnheer den Ouden desnoods zelf. Ik vind alles best en dan laat jij mij dinsdagavond, na zeven uur, weten of je er al dan niet alsnog akkoord mee wilt gaan. Dag meis, tot dan.”

Wordt vervolgd met Het telefoongesprek

 

Deel 1  

 

 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik weet nog even niet wat ik van dit gesprek moet denken. Dus...verder lezen! :-)
Prima, nog geen conclusies trekken, men weet soms niet voloende
wat een gesprek da dat 'ja maar .. ' ..ggrrr
Waarom MOEST ze nu werkelijk over die deadline gaan???
Ja, daar vraag je me wat...
Zoiets als: wat jij wilt boycot ik en wat jij niet wilt , doe ik wel?
ja zo lijkt het werkelijk.
Wat een geduld heb jij, weer heel mooi geschreven de sfeer voel je en ik rilde mee, niet door de kou maar door hoe alles ging en jou schrijven was zo beeldend, ik ging bijna op zoek naar een jas om over je schouders te leggen.
Wat lief, dank je wel
En dat had ze niet even op een ander moment kunnen vertellen. Nog voor de deadline over was en jij niet in de gordijnen hing van spanning?
Of in elk geval niet op je verjaardag zodat het niet niet opvalt dat ze je 'vergeet' te feliciteren?
Kennelijk niet. Ik schaamde me natuurlijk ook al dat ze Bureau den Ouden niet even een berichtje had gegeven, wat wel zo netjes zou zijn geweest (zo had ik haar wel opgevoed, maar ja...uit die brief van haar kreeg je nog de indruk dat ze inderdaad wel iets daarvan had opgestoken)
Ik ben er later ook wel achter gekomen dat Niek precies wist wat ie deed, de dingen zo organiseerde dat ik de realiteit goed onder ogen bleef zien...(omdat hij er natuurlijk als deskundige niet emotioneel bij betrokken was)
Hij zag het dus al aankomen.
Hij hield er, denk ik, al wel rekening mee, kon echter niets zeker weten want hij had haar alleen uit mijn verhalen leren kennen, niet zelf gezien. Mij kende hij en wist dat ik geen tijd wilde verspillen. Later zal blijken welke methode hij gebruikte...
Ben benieuwd.
Nog een 'ja, maar!' erfgename. Je zou er moe van worden.
Heel veel mensen doen dat en let maar eens op, ja-maar of nee-maar komt op die momenten dat jij iets hebt gezegd waar ze niets mee willen...het er niet mee eens zijn. Als je dat eenmaal bewust bent merk je pas echt hoe weinig mensen echt luisteren en de tijd nemen om wat jij gezegd hebt te overdenken.
Wat een puinhoop is dat eigenlijk. Ben benieuwd hoe dit verder gaat.
Inderdaad, een puinhoop, maar één die ik niet maak...in drie dagen de teleurstelling weg gedrukt, eindelijk lekker ontspannen zitten te eten vanwege de verjaardag en hupsakee, daar komt het moeilijke gedoe weer storen. Vermoeiend.
Op deze manier is het in elk geval een psychologische thriller. Hoop waarvan je niet weet of deze de bodem in slaat of niet.
Hoop is een heel raar iets. Het steekt soms, na jaren, naar aanleiding van het initiatief van een ander, weer heel onverwachts de kop op, om daarna door diezelfde ander ook weer de kop ingeslagen te worden. Doodvermoeiend...