En toen was er niets

Door Gymbo gepubliceerd op Thursday 15 January 21:37

Ik stond op een jaar van de pensioengerechtigde leeftijd en keek stiekem al uit naar het afscheid. Nee niet dat ik werken saai vindt in tegendeel. Ik hou van het experimenteren, onderzoeken, de testen in het labo. Alles om producten beter te maken, kwaliteit te verhogen of gewoon om klanten nog beter te dienen. Dat was immers mijn leven geweest. Maar na ruim veertig jaar het beste van mezelf te hebben gegeven dacht ik dat het wel was geweest. De jeugd mocht het overnemen, mijn tijd was gekomen, het was mooi geweest en er zou veel vrije tijd voor andere dingen komen, beetje rondreizen, wat in de tuin ploeteren. Je kent het wel, typisch senioren gedrag dus.

2d48ebb807de8ea34d7cb01a321651a1_medium.

En toen kwam de mededeling van de regering die ik helemaal niet op prijs kon stellen. Iedereen zou langer moeten werken !! Ja ook ik. Ik die al zoveel gedaan heb, al zoveel afgedragen had, al zoveel had bijgedragen moest nog een extraatje uit zijn magische hoed toveren. Nog twee jaar langer sprak de boodschap. Gelukkig voor mij amper twee jaar, sommige collega’s moesten vier, of zelfs zes jaar langer werken. Met veel tegenzin en weinig moed had ik zowaar nog drie jaren te gaan in plaats van de laatste driehonderdvijfenzestig dagen. Ja natuurlijk had ik nog wel wat kleine dingetjes af te werken om een tijdje bezig te blijven maar hoe moest ik in vredesnaam nog drie jaar vullen ?. Over die vraag besloot ik een nachtje of twee te slapen, rustig na te denken. En zowaar, enkele dagen later kreeg ik het zo gekende eureka gevoel, wist meteen wat te doen met welk onderzoek ik iedereen zou overtreffen, het zou mijn allerlaatste meesterwerk zijn.

Het zou een baanbrekend werk worden in het grootste geheim, in eerste instantie voorzien voor een beperkte doelgroep, namelijk ikzelf, doch hoop ik dat mijn meesterwerk velen zou bereiken en een inspiratiebron zou zijn in hun carrière.

2082444b99b480914ac0c0510d434687_medium.

Zo begon ik met volle overgave aan mijn finale werk, de dagen en weken vlogen voorbij. Voor ik het goed en wel doorhad was er al een jaar gepasseerd en het leek wel of ik nog niets gedaan had. Om eerlijk te zijn, schrok ik dat de tijd zo was voorbijgevlogen. Ik wist meteen dat ik een tandje zou moeten bij steken en voegde meteen daad bij het woord en bestelde dezelfde dag nog snel een nieuwe laptop bij de IT afdeling zodat ik sneller zou kunnen werken. Vroeg er tevens een remote acces bij aan zodat ik ook van thuis uit op het bedrijfsnetwerk zou kunnen. Noteerde, zocht op, surfte uren op internet, wandelde regelmatig naar het labo. Een jaar later kwam de paniek, nog 365 dagen te gaan voor het afscheid, 365 dagen voor mijn pensionering en het project was ver van klaar, ik stelde me zelfs de vraag of het mogelijk was om het binnen termijn af te krijgen. Mijn baas was ongelooflijk blij met mijn werkijver. Met de jaarlijkse evaluatie zei hij me nog enorm tevreden te zijn met een harde werker als ik in zijn team, dat hij het bijzonder knap vond dat ik me nog zo kon geven zo op een jaartje van het afscheid. Bij wijze van bedankje gaf hij me een kleine bonus en loonsopslag. Zo zou financieel gezien mijn pensioentje toch iets groter worden dan verwacht.

Ik besloot meteen mijn jaarlijkse vakantie te annuleren, eens op pensioen zou ik immers tijd genoeg hebben. Alles zou moeten wijken, dit project moest en zou af raken. Zo kwamen de laatste dagen enorm snel dichtbij, ik schreef en noteerde er op los, stapte niet meer maar liep naar het labo en terug. Ook na mijn werkuren surfte ik nog urenlang thuis op internet. De mensen rondom me kregen het hiervan stevig op hun heupen, logisch ook besefte ik.  Er vielen woorden, dreigementen om te scheiden zelfs maar ik beloofde dat ik, eens op pensioen heel veel tijd zou hebben, tijd om alles goed te maken. Zo boekte ik meteen een kleine luxe vakantie richting zon, vertrek de dag nadat ik op pensioen was, nee ik had geen schrik om in het zo gekende zwarte gat te vallen, ik had me eigenlijk al goed voorbereid.

 

Toen kwam de dag, de allerlaatste dag. Na enkele woorden van dank vanwege mijn baas, drankje en hapje van de zaak kon ik mijn meesterwerk afgeven.

Schudde mijn baas de hand en dankte hem voor het vertrouwen, overhandigde hem mijn finale product. Daarna nam ik afscheid van de collega’s en snelde naar de deur.

Toen in nog even achterom keek zag ik mijn voormalige baas lichtrood aanlopen toen hij mijn rapport overliep.

 

Rapport over niets

Afgelopen 3 jaren ben ik bezig geweest met NIETS, het waren, voor mij althans, heel stresserende jaren want NIETS is NIET eenvoudig en zeker NIET na zovele jaren. Al ooit geweten wat NIETS is ? Ik NIET in elk geval. In mijn onderzoek naar NIETS  heb ik in elk geval NIETS aan het toeval overgelaten.

Mijn conclusie na drie jaar NIETS is NIET NIETS. Tevens hoop ik dat er nog vele collega’s zich mogen buigen over NIETS.

 

768ae87ff220975d07361eda7b5b5a7b_medium.

 

© Gymbo 2015
Pictures: Google.com

 

 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Schitterend
Dank je wel !!
Gelezen.
Thnx
Heel leuk om te lezen :)
Dank je wel !
Gelezen
Thnx
Gelezen + beoordeeld.
Erg van genoten van dit niemendalletje ;)
Het was een werkje van NIETS :)
tegen Gymbo
1
Is er van af te zien. :)
Slim :)
Leuk verhaal.
Wie niet smurf is moet slim zijn :)