Als een gek werken aan jezelf (6)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 13 January 15:33

Ik verplichtte mij bij mijnheer den Ouden keihard alles aan te pakken wat langzaam maar zeker tot deze Live Events Depression had geleid. Op de waslijst die ik oplepelde stonden begrippen als verwaarlozing, misbruik, negeren, onterecht beschuldigd worden, foute invullingen over mijn persoon en het gemis aan erkenning, begrip en liefde was ook ruimschoots vertegenwoordigd.

aa925ea7eaeb54dab85c99f5ab163b89_medium.

In het makkelijk zitje met de kleine lage salontafel tussen ons, gingen we tijdens de koffie al meteen aan de slag. We namen de verdrietige ‘mislukkingen’ door die ik achter de rug had en de psycholoog vroeg daarna waar ik deze eerste sessie aandacht aan wilde besteden.

“Mijn broer: een chronische bron van pijn en teleurstelling vanwege de onverschilligheid die hij tracht te verbloemen, maar in tijden van stress komt dat wel dubbelhard naar buiten. In de loop der jaren heeft zijn vrouw zich als een intrigante ontpopt en ze stookt onderhuids. Steeds wordt het duidelijker dat ze niets van mij moet hebben. Wellicht vanuit zielige jaloezie omdat ze hem met niemand delen wil?”

“Pakt u eens een stoel, geeft niet welke en zet die zo in deze ruimte dat hij aangeeft hoe u de relatie met uw broer ervaart.” Het stond me tegen, ik wilde al protesteren maar besloot toch zijn deskundigheid de kans te geven. Zonder er nog lang over na te denken nam ik één van de acht eetkamerstoelen bij de fikse vergadertafel vandaan en zette deze in het midden van zijn grote spreekkamer omdat alles altijd om mijn broer moest draaien. Ik keek tegen de achterkant ervan aan en ging zelf in de verste hoek met de rug tegen de muur naar hem staan kijken. Nu moest ik mijn ‘broerstoel’ vertellen wat ik van hem wilde.

“Ik heb jou nodig. Je bent de enige familie die ik over heb en ik wil dat je mij ziet als jouw gelijke. Dat je mij niet altijd overal alleen voor op laat draaien, maar voor mij op komt als jouw zus. Dat jij niet meer met die doorzichtige smoezen aan komt zetten omdat je in mij geen energie wilt of mag steken. Ik heb al die uitvluchten toch wel door en ik heb jou altijd geholpen, maar jullie tolereren me enkel op veilige onbetrokken afstand. Ik wil dat je ophoudt mij af te straffen voor wat je ouders jou aan hebben gedaan. Zij zijn nu al zolang dood. Wordt eindelijk eens de grote broer waar ik onvoorwaardelijk op rekenen kan.” Mijnheer den Ouden knikte tevreden en zei dat ik nu op die broerstoel moest gaan zitten en reageren zoals ik dacht dat hij zou doen.

“Haha ben je mal, je bent gek. Waarom zou ik jou moeten helpen? Wordt eindelijk eens volwassen! Jij hebt jouw leven en ik het mijne. Wanneer laat je ons nou eens met rust met al jouw rare verzinsels. Pfff, het is altijd wat met jou. Ethiopië, natuurlijk moest dat mislopen. Dat had een kind aan kunnen zien komen.”

“Zo, da’s klare taal, vind je niet?” constateerde de psycholoog droog en ik kon enkel schouderophalend knikken, was tenslotte niet helemaal naïef van de pot gerukt en had te vaak, te veel gemerkt. Ik mocht weer op mijn eigen plekje gaan zitten en vertelde enkele liefdeloze wrange voorvallen. Ze getuigden allen van ( in mijn ogen) niet aanwezige zorgzaamheid wat me in het verleden zeer pijnlijk had getroffen. Niek knikte, begreep en zei: “U ziet die dingen dus wel allemaal heel haarscherp?”

“Ja en ik heb echt al zo vaak geprobeerd er met hem over te praten. Dat haalde nooit iets uit. Hij is de enige familie, maar wil van hem af.” Mijnheer den Ouden knikte nogmaals en ik ontdekte geen enkel spoortje afkeuring op zijn gezicht.

1de1c787509c3f189ceb85338763ed6c_medium.“Weet u, ik schrijf graag want dan vind ik vanzelf de rode draad van wat me dwars zit. Ik heb hem in een verhaal ook al eens morsdood geschreven. Ongeremd, lekker morbide, als een stinkend ontbindend lijk dat in de hoek van mijn woonkamer stond en waarvan het vocht al uit de kist droop. Wie er bloemen kwam brengen stuurde ik onverrichter zaken weg met hun smerige muffe graftakken. Chrysanten, oh wat heb ik de pest aan die bloemen. Dat weet ie ook best, maar met de verjaardag komt er steevast zo’n armzalige goedkope roeptoeter mee naar binnen waarachter dan zo’n gemaakt, kijk-mij-aardig-zijn-glimlachje. Bah, hij lijkt ook erg op mijn moeder. Nou sorry, maar daar hoef ik er echt geen twee van, één was echt meer dan voldoende. Hij komt alleen als er iets te halen valt en bezorgt me met zijn onverschillige streken enkel ellende. Dat vreet aan mij.” Ineens was ik over die vent uitgepraat en veranderde intuïtief van onderwerp.

“Zou u mij trouwens een plezier willen doen? Ik vind het fijner als u jij tegen mij zegt. Is persoonlijker, komt dichterbij, daar voel ik me prettiger bij en aan dat stuk familie wil ik niet te veel tijd meer verspillen.” Hij glimlachte, waarschijnlijk omdat ik hem wel consequent met u aan bleef spreken. Voor mij is dat een ongeschreven wet in de omgang met relatieve vreemden, totdat ik van de ander de toestemming heb ook te jejen en jijen. Na tien minuten vroeg hij met schitterende pretlichtjes in de ogen of ik hem alsjeblieft dan ook wilde tutoyeren, "want tenslotte zijn we toch gelijkwaardig al heb je even mijn hulp nodig." We schoten beiden in de lach.

Niek vroeg of ik wilde dat hij mijn broer en mij als mediator bij zou staan en ik knikte uiteraard. Het was eigenlijk waarop ik al had gehoopt. Daarna stelde we een plan op dat broerlief zou verplichten eindelijk eerlijk met de billen bloot te moeten. Ik zou thuis een uitnodiging voor hem schrijven waarin ik hem om hulp vroeg bij een sessie met mijn psycholoog, mijnheer den Ouden, omdat ik door alle tegenslag depressief geworden was. Die kaart zou ik de volgende keer meenemen opdat Niek hem controleren kon. Ik wilde beslist zeker zijn dat mijn woordkeuze er niet debet aan kon zijn om te worden afgewezen en het moest tevens voorkomen worden dat hij mijn hulpvraag verkeerd kon uitleggen. Hoewel ik er geen seconde over zou hoeven denken als het andersom was, wisten Niek en ik bijna zeker dat het onwaarschijnlijk was dat broer hieraan mee zou werken, “maar dan kan ik met recht zeggen dat ik er alles aan heb gedaan, ” zei ik tevreden.

“Wat mij opvalt is dat je het allemaal zelf heel erg goed ziet en ook prima onder woorden kunt brengen,” zei Niek tegen het eind. “en mijn vraag is dan ook, waarom wil je dit nou eigenlijk met mij doen?” Het overviel me. Gaat hij nu ook zeggen dat ik me aanstel omdat ik het wel alleen kan?  Ik kreeg na de eerste schrikreactie zowaar een krop in de keel.

“Omdat ik het nu, eh... eindelijk niet meer al-le-maal zo vreselijk al-leen hoef te doen en als het met een deskundige neutrale mens niet lukt, hoef ik me er niet druk meer om te maken.” Hij knikte glimlachend, zag dat het me raakte, maar drong niet aan zodat ik niet alweer in huilen moest uitbarsten, zoals bij de arts van het UWV. We spraken voor de volgende week op hetzelfde tijdstip af.

Er was een begin gemaakt en toen ik voldaan thuis kwam, toeval bestaat niet, lag er die brief in de postbus, waarvan mijn hart oversloeg. Ik reed meteen door naar EmjE, want ik zou daar sowieso koken en zij wilde uiteraard weten hoe mijn eerste gesprek was verlopen.

“Zozo, dat is wel heel toevallig. Sjonge meid, zou het dan nu toch echt eens wat worden?” Al zette ik mijn hart niet meteen helemaal wagenwijd open, mijn dochters brief ontroerde me erg. Vooral het laatste stuk sprak boekdelen al begreep ik niet zo goed hoe ze het voor zich zag: over niets en niemand praten.

77faef88ce704f57bdc68141db21c267_medium.

Het was ineens heel duidelijk waar de volgende sessie met Niek over zou gaan.

Wordt vervolgd Deel 7

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5 

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
wat een rollercoaster aan emoties en weer zo mooi beschreven.
Jouw schoonzus blijkt ook al zo'n 'gezellige zeikerd' te zijn.... jaloers omdat ze hem met niemand wil delen: beetje ziekelijk!

Die brief (wetende hoe de relatie nu is tussen jou en je dochter) maakt me wel heel nieuwsgierig.
Ik had op een rij gezet hoe veel negatiefs er in mijn leven was en dat zuigt mij leeg, dat vergt te veel energie als je al ongeveer bent uitgefikt... Ik had altijd gehoopt er een 'zus' bij te krijgen, maar ja, in feite had ik geen broer meer
Relaties onderhouden is niet eenvoudig. Zeker niet als er een heel verleden bij vast hoort.

Ik hoop dat het uiteindelijk wel goed komt.
En zeker blijft het lastig als mensen niet loskomen van hun jeugd en niet verder ontwikkelen
ik vraag me af in welke opwelling ze deze brief schreef?
en dan eindigen met 'ik hou van je' ??

wetend wat daarna volgt !!!
Ik denk dat ze ertoe besloten had omdat ze het zo verstandig vond wat de vrouw die haar adviseerde zei...
Ik denk ook stellig dat ze het echt meende, maar ja... besluiten om ergens klaar voor te zijn wil niet altijd zeggen dat in werkelijkheid ook klaar bent angsten die je nog niet onder de knie hebt,
(althans dat ben ik inmiddels, twaalf jaar later, gaan denken)
Heel hoopvolle brief. En toch is het weer misgegaan volgens mij.
Je mag niet meer raden...
Voorkennis noemen ze dat.
Ai......ai...........qua woordgebruik alsmede woord keuze een échte ouderwetse Weltevree...ben benieuwd....xxx
Dank je wel. Ach ja, ik blijf volharden als een echte Weltevree
Inderdaad een hoopvolle brief. Ik ben benieuwd wat daar achter zat.
Lieve mam,
Ik dacht dat ik bezweek van sentimentele hoop
Ik vond het heel logisch om er positief geloof aan te hechten...Ik heb het eerste deel er af gehaald, omdat het hier er niet veel toe doet hoe ze daarin uitlegt door wie en waarom ze opnieuw wil beginnen.