De gekte van psychische hulpverlening (5)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 12 January 22:18

Bij de UWV arts overkwam het mij voor het eerst 

98019889bce11558df1aa91f2904d6fb_medium.

Ze was klein en tenger, stelde zich zeer welwillend maar vastberaden op. Kennelijk keek ze meteen door me heen want na haar op vriendelijke toon gestelde vraag hoe het met me ging herkende ik mezelf niet meer. Ik barste zonder enige vooraankondiging uit. In een vreselijk overdreven jankpartij. Sinds mijn scheiding, meer dan dertig jaar geleden, had ik nooit nog zo volkomen verloren gehuild.  Naast schaamte over deze niet te stuiten tranen vond ik mezelf een slap watje want ik had haar helemaal niet lastig willen vallen met mijn ellende. Niet mijn dochter noch het aan stukken gerukte vertrouwen in de mensheid. Ze bleef echter door vragen, een half uur lang en al die tijd gulpte het water in vette golven uit mijn ogen om tussen het gesnotter door flarden te kunnen snikken over wat me overkomen was. Ze stuurde me linea recta naar de huisarts. “Doen hoor en sta erop dat hij je door verwijst naar deskundigen voor deze depressie. Je hebt eindelijk eens recht op echt goede hulp.”

De papieren gekte van psychische hulp

Zo ontdekte ik verrast hoe commercieel de psychologie-industrie in elkaar steekt. De huisarts gaf me een particulier adres van een goed lopende praktijk omdat hij het Riagg absoluut niet zag zitten. "Daar hebben ze geen kaas gegeten van deze depressie. Je hebt veel te veel tegenslag gehad."

Na twee weken kon ik daar opdraven en ik was in eerste instantie onder de indruk van de weelderige inrichting, vond hun methode echter op zijn zachts gezegd vreemd. Zonder een psycholoog te zien werd ik in een kamertje gezet om een indrukwekkende hoeveelheid lange vragenlijsten in te vullen. Ik moest er vaak ook een cijfer achter invullen van tien tot nul. De meest krankzinnige dingen kwam ik tegen. “hebt u wel eens iemand geslagen die zich in het verkeer tegenover u misdroeg?” Haha, dan heb je wel een erg kort lontje, ben je snel erg opgefokt. Of zoiets als “lijdt u aan slapeloosheid, zo ja, hoe veel slaapt u per nacht en hoe komt het dat u niet slapen kunt?" Ja, als je dat zelf weet heb je geen deskundige meer nodig, toch? Ik vroeg me tevens af hoe betrouwbaar zulke lijsten zijn want iedereen heeft zijn eigen invulling van veel, weinig, normaal en wat de grens van het betamelijke overschrijdt. Natuurlijk vulde ik alles eerlijk in, deed me beslist niet sterker voor dan ik was, omdat de UWV arts mij dat specifiek op het hart had gedrukt, " want je komt eigenlijk zelfs in je ellende nog te sterk over en dan heeft men niet in de gaten hoe hoog je nood in feite is." 

De uitslag.

Na drie weken kon ik komen om aan te horen hoe men me ging behandelen.

"Op grond van onze lijsten vinden wij u niet voldoende depressief en we merken dat u graag filosofeert. U komt er mede daardoor ook wel zonder onze hulp." In dit geval was ik gereduceerd toe een stapel papier en had geen enkele psycholoog aan lichaamstaal, toch een substantieel deel van de communicatie, iets kunnen constateren. Het leek een test zoals je die waarschijnlijk ook wel via internet in kunt vullen, waarna je uit de score op kunt maken hoe gestoord je bent. 

Het kon echter ook nog gekker 

Bij het volgende bureau moest ik ongeveer diezelfde vragenlijsten invullen, deze keer met balletjes achter de antwoorden (van erg naar niet erg) die ik in moest kleuren. Een maand later viel er een peperdure glossy op de mat van een soort vakantieoord. Men raadde aan om me enkele maanden vrijwillig op te laten nemen in één van ‘onze klinieken’- “waar u uw creatieve talenten zult onderzoeken en in gespreksgroepen met ervaringsgenoten uzelf kunt leren kennen.” Ik dacht dat ze me in de maling namen en kwam over de rooie met die reclametroep terug bij de huisarts die het ermee eens was dat ik absoluut géén goed advies gekregen had. Ten einde raad stuurde hij me onder protest toch maar naar het Riagg. 

​Weer drie weken later (mijn meisjes in Addis wachtten inmiddels plat zak tot ik terug kwam) kreeg ik een telefoontje. Ik kon 'ertussen worden gewurmd," zei de man die me zou gaan genezen.  "want er is een wachtlijst van vier maanden en ik doe het alleen maar omdat uw dokter heeft gezegd dat het zo urgent is. Wat denkt die man wel? Is een simpele huisarts tegenwoordig nu ook al psycholoog?"  

Dat was al alarmerend, maar toen ik zittend in de gang op mijn beurt wachtte kreeg ik helemaal de zenuwen. Na een kwartier geschreeuw achter zijn gesloten deur aan te hebben gehoord, strompelde een mevrouw naar buiten die totaal de weg kwijt was. Daarna mocht ik eindelijk in mijn stoere leren jack het hol van mijnheer Bullebak betreden. Het voelde meteen verkeerd zoals hij gefrustreerd achter het bureau zat en binnen vijf minuten werd het duidelijk dat hij ook tegen mij alle regels van respect met voeten trad. Drie kwartier later was ik totall loss en wilde alleen nog maar dood. fee84d83a93cb61689271ca119ff7779_medium.

Dood en niets anders meer...

Trillend van wezenloze wanhoop stond ik in het bushokje als een doorgedraaide gek te paffen, me vast te houden aan een heel dun zilverdraadje met God. Wachttend op de bus die me naar het station zou brengen waar ik niets te zoeken had behalve mijn ellende beëindigen. Gelukkig besloot ik op het laatst toch eerder uit de trolley te stappen om bij mijn nichtje, Gonnie, thee te gaan drinken. Daar vertelde ik overstuur nog maar ternauwernood te hebben voorkomen om wanhopig voor een trein te gaan zitten. Toch was ik, nadat ik mijn machteloze wanhoop bij haar over de tafel had gesmeten, óók dankbaar want zijn achterlijke aanpak brak mij in een bevrijdende kokende kwaadheid open, die ik de volgende dag verwoed tikkend op mijn toetsenbord omzette in een letterlijke rapportage van die ongelooflijke ondeskundige intake. 

Zestien kantjes 

Probleemloos omzetbaar in een heftige wrange aanklacht die tevens, mits met een steengoede timing gespeeld, een hilarisch toneelstuk op kon leveren. Het epistel zou niet misstaan in het boek waaraan ik schreef, maar daar zou het me niet onmiddellijk iets opleveren, (nog geen van mijn manuscripten was ooit aangenomen) Ik maakte er drie pakketjes van en stuurde het verhaal per omgaande naar mijn huisarts, de UWV-arts plus de directeur van het Riagg. Deze raadde me binnen drie dagen aan dit alarmerende relaas aan de klachtencommissie voor te leggen. De voorzitter daarvan liet hun secretaris schrijven dat ik het geheel in moest korten tot één a-viertje waarop iedere klacht afzonderlijk duidelijk in korte bewoordingen omschreven was.

Nu was aangetoond dat ik nergens adequaat geholpen werd bood de UWV-arts de hulp aan van een haar bekende, goed aangeschreven particuliere psycholoog, die door het UWV zou worden vergoed. Vooral het feit dat ze mij (en de wil om er bovenop te komen) serieus nam hield me op de been. Ik kon vrij snel bij deze man terecht en met hem klikte het meteen. Hij was van mijn leeftijd, leek sterk, straalde burgerlijk gekleed rustige zekerheid uit en halverwege de intake doorzag hij me al.

“Ik zit met een probleem, begrijp uw lichaamstaal kennelijk niet zo goed. U vertelt echt vreselijke dingen, maar met een stalen gezicht alsof het normaal is, soms zelfs lachend. Dat past niet echt goed bij elkaar.”

“Dat klopt. Ik beheers me, laat niet meer zien wat ik voel en denk, want als ik mezelf ben word ik afgewezen. Iedereen eist dat ik me rustig aan hun regels houd. Alsof ik verraad normaal moet vinden. Men vult hun eigen wantrouwen bij mij in, laat staan dat ze willen weten hoe ik me voel. Zelfs bij het Riagg word ik afgescheept door een uitgebluste vakidioot die me met een domme diagnose uit het jaar kruik opzadelt.”

“Oh, zullen we dan nu meteen maar afspreken dat u bij mij mag zijn wie u bent?”   Ik viel gerustgesteld achter in de stoel en zuchtte hardgrondig. Hij lachte zelfs om die overduidelijke opluchting, ik ook. Na een half jaar wroeten door de hulpverlenerwereld zat het leven ineens weer in de lift en aan het eind van de tunnel gloorde opnieuw wat licht. Met deze deskundige hulp in het vooruitzicht kon ik de volgende weken wel afwachten tot zijn behandelplan officieel door het UWV was goedgekeurd.  

wordt vervolgd ​Deel 6

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een ellende
het was een prima idee om eerder uit de trolley te stappen en naar Gonnie te gaan (beter dan een of andere psycholoog)

By the way ... hoe is het met Gonnie?
Gaat gestaag achteruit met Gon, maar ze houdt zich goed en we spelen bij haar nog steeds regelmatig ons potje Yahtzee
Echt verschrikkelijk dat je op basis van een formuliertje afgewezen wordt.
Ik ben ook eens bij een psycholoog geweest. Hij vroeg aan mij: 'hoe denkt u dat we nu verder moeten?'
Ja, weet ik veel! Als ik dat wist had ik niet bij die psycholoog aangeklopt. Ben ook niet meer terug gegaan.
Ja, als je het zelf had geweten had je daar niet gezeten, toch?
Het was hier een hele stapel lijsten met vragen, waarvan de score wel eenvoudig zijn zal zoals bij alle enquettes en dan ben je wel of niet zwaar genoeg depressief. hihi
Bij een ander ben je zo gestoord dat je je op moet laten nemen, nou ja.... niets nieuws onder de zon,
Dat van die vragenlijsten, daar wil ik ook even over, als het mag :-p Ik heb ze zelf ook in moeten vullen en ik snap op zich ook wel waarom. Ze zijn trouwens meestal aardig slim opgesteld en geven echt wel een beeld van iemand. Maar anderzijds geef je als psycholoog een bepaalde indruk als je begint met iemand vragenlijsten te laten invullen. Je wilt de informatie die ze geven wel hebben, maar een persoon komt met zijn nood bij je. Die wil gehoord worden, geen stomme vragenlijsten invullen.

Bureaucratie is nog zo'n ding. Toen ik voor de derde keer in therapie wilde, bij dezelfde organisatie waar ik al twee keer eerder was geweest, moest ik stapels formulieren invullen. Ze wilden zelfs het beroep van mijn broer weten. Dat terwijl ze al een uitgebreid dossier van me hadden! O.O Ik dacht bij mezelf: ik ben wel een beetje gek, maar niet ZO gek. Dikke vinger, ik ga dit niet invullen!

Hoe bevorderlijk is het voor de hulpverlening als cliënten wegvluchten voor de bureaucratie en ander stompzinnig randgedoe?
Ik vind die vragenlijsten op zich ook niet zo'n slechte zaak, maar de mens in nood ermee in de hoek zetten komt op mij over als snel verdiend geld waarvoor de cliënt óók nog zelf het werk moet doen. want die sessie wordt gewoon in rekening gebracht.
Waarom niet eerst een kennismakingsgesprek en dan vragen om die lijsten thuis in te vullen zodat ze kunnen leiden tot een volgend gesprek?
En dan de idiote vragen die ik tegenkwam. Sommige nog meer over de top dan anderen. Aangezien je voor sommige vergrijpen sowieso in het gevang zou belanden ( mishandelt u uw partner vaak. Hoe doet u dat dan?) leek het me niet aannemelijk dat zo iemand dan dáárin even zijn doopceel zou gaan lichten
Als ik vooral ergens heel blij mee ben, is dat jij besloten hebt eerder uit de Trolley te stappen en naar je nichtje te gaan. Ik ben ook heel blij dat ze thuis was, want wat had je gedaan als ze niet thuis was geweest?

Waar ik ook heel blij mee ben, is het dunne lijntje met God. Ik geloof zo dat Hij je geïnspireerd heeft om eerder uit te stappen en ervoor gezorgd heeft dat je nicht thuis was. Zijn wegen zijn ondoorgrondelijk. Iemand zei eens dat het heel vaak zo zal zijn dat Hij ons beschermd zonder dat we dat in de gaten hadden. Dat zou bij jou ook het geval kunnen zijn.

Ik vind het geweldig dat je uiteindelijk bij iemand terecht bent gekomen die je wel begreep en bij wie je jezelf mocht zijn en die je in slechts weinig sessies geholpen heeft het leven weer aan te kunnen.

Wil jij mij, jezelf en al je geliefden, maar vooral je hemelse Vader beloven, nooit meer voor de trein te willen gaan zitten? Het is geen oplossing.

Lees Psalm 23 en Psalm 121 eens. Die zijn heel bemoedigend.

Veel zegen en sterkte,
Haha Bokita, ik wist dat je zo zou reageren. Dank je wel, meis.

Alleen al eraan denken, terwijl ik in die trolley zat, was genoeg om toch maar iets anders te verzinnen en niet voor die trein te gaan zitten. Dat bracht me weer met beide voeten op de grond:
Ik mocht die kerel de genoegdoening niet geven dat hij me zover had gekregen.
Ik kon het toch ook niet maken EmjE en mijn dochter met al die losse eindjes en eeuwige vragen achter te laten? Wat te denken van het trauma dat ik op mijn geweten zou hebben? En die machinist ... wat hij weer aan al mijn wanhopige bloedvergieten op zou lopen? (Ik trouwens ook te laf om zoiets te doen) Het was enkel een middel waardoor ik zelf zag hoe erg ik verdronken was.
Maar dat zilveren lijntje met God, heb ik zelfs in die misère zeker gevoeld...dus wat dat betreft zit het wel goed met mij.
Ik zou echt niet weten hoe ik anders moet reageren. Het geloof zit zo diep in mijn leven verweven, dat ik mensen niet meer kan bemoedigen zonder hen op Christus te wijzen. Ik ben behoorlijk getransformeerd na mijn bekering.

Ik ben zo blij dat je nog leeft en dat je hebt besloten het niet te doen. Dat ene gebod is wel heel duidelijk en ik gun jou de hemel met heel mijn hart. Hij is er altijd geweest, ook als je Hem misschien niet ervoer, Hij zal er altijd zijn en je helpen naar die prachtige plek te gaan, waar de engelen zingen.

Je had mensen inderdaad met onbeantwoorde vragen achtergelaten, maar ook met schuldgevoelens. Ik weet hoe het voelt, die schuldgevoelens.

En ja, die machinist... het trauma. Weet je dat ze meer onder de indruk zijn van de pijn in de ogen die ze zien dan het bloedvergieten? Ik heb dat eens ergens gelezen. De lichamen zien er uiteindelijk hetzelfde uit, daaraan wen je. Maar de pijn en de angst vergeet je nooit. Zoiets zei een machinist. Ik weet niet meer waar ik het gelezen heb.

Jij hebt hem/haar heel veel ellende bespaart en dat lijntje is vast dikker dan jij zelf misschien denkt. Het zal niet breken.
Ik hoor dit overal tegenwoordig en maak het ook teveel mee... sterkte!
Dit gebeurde inmiddels twaalf jaar geleden, dus hoe het er nu mee staat weet ik eigenlijk niet?
Ik heb zojuist het stuk gelezen dat Northwind me aanraadde,
https://decorrespondent.nl/2286/Hoe-het-zorgsysteem-mijn-werk-als-psychologe-ondermijnde/93744288-b9ea9e30

Dat liegt er niet om
Ik ben in mijn leven drie keer bij een psycholoog geweest, of vier keer. Twee keer voor een serie van sessies en de andere keren voor één gesprek. Ik herken de lange vragenlijsten (hoort u ook stemmen? - ik kreeg de neiging om uit baldadigheid met een luid JA te reageren. Deed het toch maar niet. We zaten daar voor het echie niet waar?)
Ook verschillende ervaringen. Van een nog jonge kerel die gewoon met me meepraatte tot een dame die ongemakkelijke vragen stelde en die wel ergens kwam. Maar ook zij poerde in zaken die er niets maar dan ook niets mee te maken hadden en die ze alleen wilde weten om haar eigen nieuwsgierigheid te bevredigen.

Het was nooit zo belachelijk als bij jou. Je creativiteit verkennen?? Had die figuur niet in het dossier kunnen lezen dat je kunstenaar bent? Waar dienen al die vragen op die lijst dan voor?
Ja, ik weet niet hoe het komt, dat ik natuurlijk weer de gekste dingen meemaak. Die UWV arts zei het al: "Je lijkt zelfs in de hoogste nood nog sterk genoeg om het alleen op te knappen, met andere woorden: overdrijf gerust, anders wordt je afgescheept.
IN deze gevallen heb je maar 1 persoon nodig die je echt wil helpen. BIj jou was dat de UVW arts. En je huisarts al snap ik niet dat hij de juiste psycholoog niet kon vinden. Ik heb twee hele goede ervaringen. Een met een psycholoog, waar ik eigenlijk niet eens heen hoefde. Deed ik alleen omdat de bedrijfsarts en mijn baas vonden dat het nodig was. Die heeft me trouwens in twee sessies laten zien dat ik niet gek was, zoals er blijkbaar gedacht werd en dat er niets ergs gebeurde als ik weer aan het werk ging.
Dit was er een van het RIAGG overigens.
De tweede was een psychiater van het GGZ die me liet zien dat er met mij toch wel iets aan de hand was en ik een WSW indicatie moest aanvragen. Waardoor ik nu alweer vier jaar een betaalde baan heb. Die laatste sprak ik dankzij mij begeleidster die zich zorgen om mij maakte. Dit waren overigens ook maar een paar gesprekken en vrijblijvend en vielen binnen het arbeidstraject waar ik in zat op dat moment.
Ook hier is het: je moet geluk hebben en voelen dat het klikt. Het blijft een samenwerking tussen deskundige en patiënt.
ja het is iets heel persoonlijks...
Dat is absoluut waar. Die psychiater heeft me trouwens confronterende dingen verteld. Waardoor wel veel op zijn plaats viel. Ik heb echt heel veel te danken aan dat re-intregratie project van het ggz. Daar was ik door de sociale dienst heen gestuurd. Het was inmiddels het zoveelste traject en de enige die wel iets bereikte.
Fijn, goed om ook het positieve te mogen toelichten.