Blog; Vlinnie schrijft

Door Vlinnie gepubliceerd op Sunday 11 January 23:29

De laatste tijd heb ik steeds vaker een drang om te gaan schrijven. Als ik er dan voor zit is het de vraag, waar ga ik over schrijven. Genoeg onderwerpen om over te schrijven, maar steeds als ik er aan begin haak ik weer af. Uiteindelijk eindig ik weer starend voor me uit. Soms in het niets soms in een serie waar ik helemaal in op kan gaan. Waarom ga ik dan niet gewoon zitten en schrijf ik alles op wat er in me op komt. Is het de angst voor de spiegel die ik me zelf met het schrijven voor hou? Komt het door de drukte in me hoofd waardoor het lastig is om bij het gekozen onderwerp te blijven?  Of sluit ik me liever op in me eentje met me eigen gedachten? Wat is het toch dat ik liever voor me uit staar dan mijn gedachten op papier werkelijkheid laat worden? Dat is een vraag die ik wel denk te kunnen beantwoorden.

Het is enkel een vlucht om niet in de werkelijkheid te hoeven zijn. gewoon ik en mijn gedachten in mijn eigen wereldje, terwijl de problemen om me heen steeds groter worden. Enveloppen stapelen zich op, mos groeit op borden en kopjes, de berg wasgoed groeit met de dag en de klok  weet niet meer hoe die me moet bereiken. Maar ik heb dan weer een dag niet hoeven voelen, een dag zonder tranen, een dag die weer aan me voor bij is gegaan zonder dat ik hem beleefd heb en gek werd van me eigen gedachten. Ondanks dat ik me eigen vlucht gedrag inzie en erken lukt het me niet om het aan te pakken. Onverwachtse tegen slagen, open wonden veroorzaakt door de diep gewortelde pijn uit het verleden. Het moet er uit om verder te kunnen en een toekomst aan te kunnen gaan. Professionele hulp heb ik momenteel genoeg maar ik krijg de indruk dat ik een lastig geval ben en ze niet weten wat ze met me aan moeten. Als ze aan mij vragen wat ik denk dat mij zal helpen en het beste voor mij is blijkt dat niet mogelijk te zijn. Daar sta je dan, schreeuwend om hulp helemaal alleen met zoveel hulpverleners die het allemaal zo goed weten maar je niet kunnen helpen. Het enige wat ik vraag is de rust in me hoofd terug vinden zodat ik me rupsjes een moeder kan geven die ze verdienen.  
 

Aangezien ik ontdekt hebt dat terwijl je hulpverlening hebt, en ze op een blaadje aangeeft wat jij nodig hebt, er niet naar je geluisterd word en je er helemaal alleen voor staat heeft mij dit doen besluiten dat ik moet gaan toe geven aan mijn drang om te schrijven. Me gevoel ondergaan en erkennen. Me eigen spiegelen in de hoop dat het tot die trap onder me luie reet lijd die ik zo hard nodig heb. Vrij te kunnen ademen en niet de hele dag het gevoel hebben dat ik aan het stikken ben. Huilen tot ik er ziek van ben en alles te voelen van wat ik afgelopen jaren heb geblokkeerd. Alle pijn en ellende opnieuw ondergaan om er uit te komen als een sterkere vrouw. Mijn leven kent velen tegenslagen en dalen waar ik komende periode  veel over zal gaan schrijven. Dus bevalt het je niet wat ik schrijf ga dan niet lopen klagen en zagen of brouwen op een artikel. Ontvriend me dan, lees me niet meer en ga verder zonder mij in je (plazilla leven)  lees je me ondanks alle verdriet en verderf nog steeds mag je het laten weten door jou tips, eerlijke blik en kijk op de blog te vertellen. Het zal mij mijn denkbeeld laten verbreedde en me op weg helpen naar de vrouw waar over ik droom.
 

Vlinnie

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterkte met alles en mooi hoe je voor jezelf kiest en waarom en hoe je hier dit wil delen in je blog, ik hoop dat het je verlichting zal geven en jij het verwerken zal op die manier, succes met het schrijven , dat kan soms best moeilijk worden.
dank je wel yneke
xxx
Ik zal je zeker lezen. En waar kan bijstaan. Dat weet je. Schrijf het van je af lieverd! Heel succes met het schrijven, ik weet zelf hoe fijn het kan zijn dingen van ja af te schrijven. Het heeft mij vorig jaar geholpen om uit mijn diepste put te kruipen. XXX
Dankje wel Vuurvlinder
xxx