Moordneigingen.

Door Leny gepubliceerd op Friday 09 January 13:00

Op verzoek nog eentje uit de oude doos. Mijn uitgeverij had gevraagd of ik geen zin had om deze verhalen te bundelen en gelijk met de nieuwe verhalen een tweede boek uit te geven. Zit er nog over na te denken...

 

Wat denk je? Nou? Waddeffe zal bij het begin beginnen, anders snap je er geen beukenoot van. Zit ik van de week op mijn grasveld, had mama Claudy lekker gemaaid dan ruikt het tenminste weer naar gras, zit ik aan die takkelijn van vijf meter vast, met daaraan natuurlijk mijn bandje met veel koeienbellen zodat de vogels zich een ongeluk schrikken mocht ik de kracht hebben om uit te halen. Maar ik ben al vijftien zeg, wie denken die gevleugelde knakkers wel niet dat ze zijn. Ik hou het bij mijn eigen katte-eten, want die bolle wil toch niet dat ik een vogeltje vang en trouwens wat moe ik er dan mee?

Dus ik zit midden  in mijn veld zie ik ineens die Eekie van Leen spelen in de boom recht tegenover mij, draaiend en zo snel dat ik na twee minuten verbaasd kijkend een kurketrekkersnekkie had. Leen ziet mij van die achterlijke bewegingen maken, dacht zeker dat mijn kanis eraf rolde dus die roept naar ma Claudy die buiten was maar zoals gewoonlijk met haar toeter in de aarde zat om de planten te voederen.

 “Kijk nou eens naar Charley, wat heeft die nou!”

Moet ik wel even vertellen dat Leen lekker binnen zat ( is geen zonnefreak) en geeft dan via de openstaande deuren commando’s aan mama Claudy, zonder van haar zuigertje op te gaan staan hoor, want madam zit achter Beppie haar Leppie ( zie je dat die vrouw niet helemaal jofel is, die tofelemoon).

Clau ziet direct dat die Eekhoorn van Leny mij loopt te jennen en uit te dagen. Maar ik zit aan die takkelijn vast en dat bruine ettertje was zo snel, daar kan geen pingpongbal tegenop, alhoewel ik hem er best een wilde verkopen. Zo heel snel een linkse directe op zijn voorgevel. Maar toen ik die twee uitstaande tanden zag had ik zoiets van: “Dat is familie van Dracula, wat een slagtanden zeg. Ik schrok mij rot. En ondertussen maar van boven naar beneden in die boom ronddraaiend om mij mesjogge te maken. Mijn nek deed er zeer van en ik kon mezelf niet lostrekken anders was ik wel die boom ingesjeesd ( geloof ik, heb ik ook nog nooit gedaan)

Leen riep tegen Claudy dat zij mij weg moest halen bij Eekie omdat zij niet wist wat Eek zou gaan doen. Nou ik wist het wel maar kreeg de kans niet, Clau pakte mij radicaal onder haar lieve mooie armen en aaiend en troostende woorden in mijn oren fluisterend zette zij mij in de hut.

Ja dag ma Clau ik wil naar buiten. Maar ma Clau zocht naar Eekie om hem even een andere boom uit te laten zoeken zodat haar kat zijn nek weer in de juiste positie kon draaien ( je kon met mijn nek echt een fles wijn openmaken door dat gedraai van die bruine knakker)

Eekie was al foetsie en ik mocht weer naar buiten.

En na lang zoeken zag ik ver boven mij in een boom een klein Eekie zitten. Was zeker de kleine illegaal uit de schuur van verleden jaar die daar geboren is ( o nee, dat waren de roodborstjes) En die rooie rakkers komen nu elke dag even gedag zeggen naar die bolle. Is dat lachen dan!!!

Ik ben er in ieder geval achter dat Eekie nooit mijn vriendje zal worden, die is mij te snel, zijn twee voortanden zijn mij te groot, daar kan je een winterpeen in één keer mee schoonmaken. En ik weet ook eerlijk gezegd niet wat een eekhoorn is, ik wacht wel tot die bolle even op internet gaat kijken naar  een site van die beesten, daar leert ze van. Eigenlijk zou ik die bolle eens vast moeten leggen op het grasveld en dan eens laten kijken naar een eekhoorn in F16 vlucht in een boom en maar rondjes draaien. Die spekkenek houd er geheid een nekhernia aan over…

Het leven van een kat aan een touwtje is zwaar hoor dat is nu maar weer bewezen.

Huggies van CHARLEY

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig.
Prachtig geschreven ;-)
:)
:)
Ohhh wat een lief eekhoorntje. En heerlijk geschreven.
Erg leuk geschreven. *__*