Politiek correct Quatscholonië

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Thursday 08 January 19:39

Het ruikt hier naar onzin. Ja, vind je het gek? Het gaat wel over Quatscholonië, een land waar werkelijk alles mogelijk is. Zelfs een bizar huwelijk.

 

Iesj koeltoer!

 

Quatscholonië. Hoe krijgt die gast het voor elkaar? Ik vraag het me letterlijk af tijdens het lezen van zijn brief. Dat mijn neef Rudolf een vreemde knakker is, dat hij zijn hele leven al zenuwachtig zoekende is naar zijn plek op de wereld, dat hij ook werkelijk stad en land heeft afgereisd om die plek te vinden, ik wist het al heel lang. Wat wil je ook met zo'n moeder? Zelfs de Rots van Gibraltar zou onderhand flink aan het beven en trillen slaan door het verbale gebeuk van die dragonder. Laat staan de gevoelige jongeman die mijn neef nou eenmaal is. Ik snap hem wel, ik ga dat mens ook al jaren uit de weg.

18546d037cae9a43a6fe3784c05bae7a_medium.

Maar toch, dat nou juist hij het voor elkaar bokst om binnen een jaar tijd een positie te verwerven op dat nieuw ontdekte eiland en dat hij bovendien de dochter van de Groot-Pascha aan de haak slaat, dat had ik nooit achter hem gezocht. Ergens ben ik wel trots op hem. Ik zit hier van oor tot oor te grijnzen, met de uitnodiging voor de huwelijksplechtigheid in mijn hand. Met bovendien een gratis retourticket! Wie geld als water heeft, kan het maar beter laten stromen. Zojuist heb ik bij HR een aantal ATV- en vakantiedagen gereserveerd. Ze doen het maar even zonder me. Dat ik daar weer geconfronteerd zal worden met het verschijnsel "tante Mientje", ik neem het maar voor lief. Quatscholonië is groot genoeg om haar niet elke dag tegen het lijf te lopen.

cdf9517590b61a72009dedcf604cdf5f_medium.

Tante Mientje is een draak van een wijf. Uitgezakte gestalte, met "love handles" waar maar bijster weinig liefde uit spreekt, chronisch omlaag gegroeide ontevreden mondhoeken en een snerpende stem waar een ijsbeer het nog koud van krijgt. Met haar kleinburgerlijke truttenmoraal presteert ze het om bij elk familiefeest de cadeautjes mentaal te rangschikken op "prijs". En wee je gebeente als de prijs te laag is of sowieso, bij elke gelegenheid dat haar goedkeuring niet kan wegdragen of bij elke vorm van tegenspraak. Dan hanteert ze de methode "Zeemeeuwmanagement". Krijsend binnenkomen, de boel verbaal en emotioneel onderschijten en weer krijsend vertrekken. En als zij haar "shitload" gedumpt heeft, dan moet het ineens weer gezellig worden. Zij is het immers kwijt. Dat haar krijs- en schijtpartij emotionele schade en een heel ongemakkelijk gevoel bij anderen veroorzaakt, ze heeft er geen oren naar. Kom er op terug en je kan het krijgen! Geen wonder dat onze familiefeestjes steeds dunner bevolkt zijn, dat we de boel vroegtijdig verlaten en eigenlijk gewoon geen zin meer hebben in feestjes. Ik hoop niet dat ze in hetzelfde vliegtuig zit als ik.

Ik sta ook een beetje raar te kijken bij het lijstje dat hij bijgevoegd heeft. Ik snap niet waarom ik tien liter houdbare melk, een aantal pakken pannekoekmix, een grote afwasbare paraplu, een taser en een uitschuifbare stok mee moet nemen.

062dbc05b43f3a70bdee3048cf64057e_medium.

Ik bevind me ergens rond de evenaar, op meer dan twaalf kilometer hoogte. Alles wat ik over Quatscholonië weet, passeert de revue. Een joekel van een eiland en vreemd genoeg nooit ontdekt. Een paar honderd kilometer voor de kust van Namibië. Altijd verborgen onder een dik en dreigend wolkendek dat schepen en vliegtuigen op grote afstand hield. De Quatscholonianen deden dat zelf; ze wilden geen contact met mensen van de buitenwereld, die ze Vokkers noemen. Totdat de opwarming van de Aarde een eind maakte aan het kunstmatige wolkendek. Toen moesten ze wel.
Quatscholonianen hebben een groene huidskleur. Ik zit net door een magazine te bladeren en bekijk de lokale schoonheden. Ik besluit dat mooi groen beslist niet lelijk is. Verre van zelfs! Ik begin Rudolf steeds beter te begrijpen. 
Ik raak in gesprek met de passagier naast me, een zoöloog uit Oxford. Hij vertelt me een bizar verhaal. Die groene huidskleur, dat komt door hun voedsel. Een bepaald soort zeewier is hun basisvoedsel en op een of andere manier zijn hun lichamen in staat om de bladgroenkorrels uit dat zeewier te verplaatsen naar hun huid. Net zoals sommige zeenaaktslakken. En ze blijven gewoon werken! Dat is de reden waarom Quatscholonianen nauwelijks koolhydraten eten. Net als planten maken ze die gewoon zelf.
   “Je hebt hopelijk voedingssupplementen meegebracht?”, vraagt hij een beetje bezorgd. Ik knik; de logica van de pannekoekenmix dringt ineens tot me door. Ik vraag hem wat hij komt doen. Dat is niet zo moeilijk te raden. Hij komt voor de dinosauriërs die daar nog gewoon leven. Vooral de dieren die ze als last- en rijdier gebruiken, daar wil hij het fijne van weten.

a5e8b7b527eba9d0c0fb816608cbe140_medium.

Ze stinken. Maar niet echt onaangenaam, er valt aan te wennen. Een geurcombinatie van koeienstal en kippenfarm, dat wasemen ze uit. Ik zit naast Rudolf op de rug van een Ankylosaurusachtig beest. We rijden in langzame draf door de overweldigende binnenlanden. Naast ons rijdt een gevolg van tien krijgers, gewapend met lange speren. Ze berijden kleine snelle “eendenbekken”, die als het nodig is zo snel zijn als een paard. Het landschap, met haar diepe kloven, watervallen en schitterend beboste bergen is adembenemend. De kleine dorpjes, met landerijen vol groeitanks voor het babaynaka, het Levengevende Zeewier, zijn schattig en pittoresk. Kinderen, jonge mannen, oude mannen en jonge vrouwen, ze zwaaien enthousiast naar ons. Oudere vrouwen zie ik nauwelijks.

124e067d86da9eea2e22e73be62677d7_medium.

Ik heb het bloedheet en dat komt niet alleen door de temperatuur of de lichaamswarmte van mijn saurus. Het zijn vooral de nauwelijks verhullende blikken van het jonge vrouwvolk die me in vuur en vlam zetten. Plus hun uitdagende stijl van kleden, of eerder het gebrek daaraan. Rudolf ziet het en slaat me op de schouder. Ik herken zijn geamuseerde blik. Dezelfde blik als vroeger, toen we actief waren op het politiek incorrecte forum van Geen Stijl, waar we elkaar stimuleerden en de goegemeente opfokten met bot en politiek incorrect commentaar op vreemde gebruiken uit andere culturen. Wij hielden van satire en doen het nog steeds.

d29ef6909291fea798222a56e9e6a662_medium.

   “Hoe zit dat hier nou precies, met relaties?”, vraag ik hoopvol. Rudolf lacht en geeft me een schouderklop.
   “Heel simpel. Iedereen doet het met iedereen. Dat is de seksuele moraal op dit eiland.”
   “Iesj koeltoer?”, vraag ik, in GeenStijl-stijl.
   “Iesj koeltoer!”, beaamt hij. “Maar op een bepaald moment ontstaan natuurlijk zwangerschappen. Dan moet er een keuze worden gemaakt en dan volgt een huwelijk.”
   “En dan is het uit met de veelwijverij en veelmannerij?”

1e1a2942e883050c8b9d82489e760be6_medium.

   “De eerste tijd wel. Een huwelijk moet eerst drie Gezegende Kinderen opleveren. Daarna ligt het hele speelveld weer open. Iesj koeltoer, iesj goed! Gezegende Kinderen erven alles van hun ouders en hebben dezelfde beroepen. De andere kinderen, de Vrije Geesten, die mogen gewoon doen en worden wat ze willen. Dat geldt dus voor het vierde en latere kind in een huwelijk en alle bastaardkindertjes. Werkt prima hier. Iesj goed koeltoer!”
   “En als je je daar nou niet aan houdt?”, vraag ik.
   “Simpel. Dezelfde oplossing als voor elk ander halsmisdrijf. Hoppa, de arena in.”
   “Voor de leeuwen gooien?”, roep ik geamuseerd.
  “Niks leeuwen. Hebben we hier niet. Nee, gewoon voor de raptors. Jurassic Park gezien? Die monsters die met hun teenklauw een mens van strot tot kruis open trappen en de ingewanden oppeuzelen terwijl hun prooi nog leeft? Daar wemelt het hier van. Waarom denk je dat mijn lijfwacht speren draagt en waarom wij tasers bij ons hebben?”

313dc0e6e80339d70c5872a7c4d72765_medium.

  “En als er nou geen misdadigers zijn om op te peuzelen?”
  “Dan laten we ze gewoon met elkaar knokken. De dode dieren vreten we gewoon op. Net zoals de Spanjaarden met hun stieren. Kijk, de raptor wordt hier vereerd. Zo’n beest verdient gewoon een mooie dood, helemaal in hun eigen stijl. En voor de bevolking is het een prima en dankbaar verzetje.”
   “Iesj koeltoer”, concludeer ik. “Dat moet wel vreemd zijn voor buitenstaanders. Bijvoorbeeld voor de regeringsdelegatie van Rutte zes, vorige maand.”
   “Ja, wat dacht jij!”, schaterlacht Rudolf. “Waarom denk je dat minister Thieme niet mee kwam? Dat had ze nooit getrokken.”
   “Lijkt me niet, nee. Wat had Rutte hier eigenlijk te zoeken?”
   “Waar denk je dat de naam Vokkers vandaan komt?”, vraagt Rudolf. “Ooit strandde hier een VOC-schip. Ze probeerden de bevolking af te zetten met kralen en spiegeltjes. Werd niet erg op prijs gesteld. Dus de arena in met die lui. Hun schip werd losgekoppeld en de wijde zee op gestuurd, als waarschuwing.”
   “Een soort Vliegende Hollander?”, vraag ik.
   “Beste Peter, jongen toch. Dé Vliegende Hollander! Dacht je nou werkelijk dat het een sprookje was? Echt gebeurd, hoor!”

11c60ab768f2f386593cb8aa608594b4_medium.

Rudolf reikt me een pannekoek aan, gevuld met dinovlees en zeewier. Ik neem een flinke hap.
   “Smaakt naar kip”, zeg ik.
   “Ja, duh! Ze zijn verwant aan vogels, dat weet je toch? Trouwens, kijk eens omhoog. Pak je paraplu maar alvast.”
Boven me vliegt een dino-achtig beest met de spanwijdte van een klein vliegtuig.
   “Dat is een geluksteken”, roept Rudolf. “Dat is de grote Kwats, het nationale dier van Quatscholonië.”
Ik herinner me de duiven op de Dam, schalalali, schalalala. Vaak genoeg op mijn kop gescheten. Ik begrijp dat de grote Kwats toch zeker de inhoud van een emmer omlaag kan kwatten.

6a045c108b5740dd713c2b13ccd7a6f3_medium.

De zon gaat langzaam onder, terwijl onze dino verder sjokt en wij gezellig keuvelen. Uiteraard komt tante Mientje ook ter sprake. Ik verbaas me dat ze het huwelijk van haar zoon en een vreemd meisje kon accepteren. Rudolf lacht er om en haalt zijn schouders op.
   “Ach, je kent haar toch? Vroeger moest ze er niks van hebben. Ze gebruikte het argument ‘ze is van een ander geloof’ altijd als smoesje voor ‘ik mot geen zwartjoekel, geen Berberaap of geen smous in de familie’. Maar nu ik alles zal erven van mijn aanstaande schoonpapa, die een kwart van dit eiland bezit, wijken haar principes voor economisch en pragmatisch denken. Zo ontzettend Vokkers-mentaliteit.”
   “Iesj koeltoer”, beaam ik.
   “Yep”, roept hij. “Zeg, kerel, zal ik vertellen wat mij te wachten staat, bij de huwelijksplechtigheid?” Ik knik.
   “OK”, vervolgt Rudolf. “Uiteraard is er een groot banket, met veel erotische dansen. De vruchtbaarheidscultus nemen ze hier heel serieus. Een huwelijk is pas geslaagd als ook de gasten die nacht als konijnen copuleren. Je kan je lol dus op. Allereerst moet ondergetekende volledig uit de kleren. Onder het genot van stokslagen moet ik door een berg dinostront kruipen. Een symbolische daad om mijn volharding en wil om alles te accepteren aan te tonen, zolang ik de vrouw van mijn leven kan veroveren. Daarna zullen mijn aanstaande en haar zussen mij volledig wassen en krijg ik mijn huwelijksgewaad van dinoleer en dinoveren.”
   “Iesj maf koeltoer”, lach ik vol leedvermaak.

36b11fd39753b771b41e5c12555027d2_medium.

  “Het wordt nog leuker. Daarna mag mijn aanstaande uit de kleren en wordt ze overgoten met bessenalcohol en zeewier. De Hogepriester zal dan iets chanten in de trant van ‘haar liefde en haar vruchtbaarheid zal mij tot zoete nectar zijn’. Dan moet ik haar van top tot teen aflikken. Geloof me, ze heeft het er al dagen over. Ik ga er écht de tijd voor nemen. Vindt ze heel fijn, als ik dat doe.” Ik kom niet meer bij van het lachen.
   “Rudolf, dat trekt je ma toch voor geen meter? Ik zie het nu al voor me!”
   “Iesj koeltoer!”, lacht hij. “Je hebt gelijk. Ma zal het niet zien. Zij en schoonmama worden aan het begin van de plechtigheid afgezonderd. Hun rol is pas op het einde belangrijk, bij de slotceremonie, het heiligste van het heiligste: de Vruchtbaarheidsoverdracht van Oud naar Nieuw. Ik heb ma verteld wat een enorme eer het is om daar aan mee te mogen doen en hoezeer ze in aanzien zal stijgen. Kijk, de bedienden in het paleis behandelt ze ronduit schofterig, maar ze kruipt voor mijn aanstaande schoonfamilie. Voor hen heeft ze alles over. Het is een geheime ceremonie en ze verheugt zich er nu al op. Weet je, ze valt best mee, als je maar weet hoe je haar moet benaderen.”

62ad003f130b961c0ff1ebf2b0f35b12_medium.

Het is precies zoals hij het me vertelde. Het feest is werkelijk grandioos. Tijdens de aflikceremonie voeren zeven prachtige vrouwen mij met lekkere hapjes. Ik weet wat dit betekent: de komende week slaap ik geen nacht alleen. Twee grote Kwatsen zijn zojuist overgevlogen. De Hogepriester legt het uit als een zeer positief teken. Dit huwelijk is gezegend en er zal spoedig een tweede volgen. Veertien mooie slaapkameroogjes van zeven bloedmooie vrouwen kijken me verwachtingsvol aan.
De slotceremonie begint. Plechtig wordt een grote ketel ragout binnengedragen. Ik vul mijn pannekoek met de ragout en neem een hap. Smaakt niet naar kip. En dan zie ik het. Er drijven botten in de ragout, voor de smaak. Ik herken de heupprothese van tante Mientje.
   “Oud maakt plaats voor Nieuw”, chant de Hogepriester. “Oude vruchten geven nieuwe vruchten, opdat Nieuw Leven moge onstaan. Oude Vruchtbaarheid mag rusten, nu de Heilige Arbeid voltooid is en de Cirkel des Levens verder gaat.”
Het verbaast me wel. Ik, die altijd dacht dat opa bij de verwekking van tante Mientje een scheut azijn had gebruikt, in plaats van het “normale spul”. Het vlees smaakt zelfs een beetje zoet, geen zure of bittere nasmaak. Misschien dat de kruiden een hoop maskeren, misschien valt ze eigenlijk toch wel mee. Politiek correct als ik ben laat ik het me goed smaken. Ik pas me met liefde aan. Iesj koeltoer, immers.

c8b26a1129e5335325144d422bf066bb_medium.

De zussen van de bruid zitten half op mijn schoot en blijven me hapjes en drankjes voeren. De bessenalcohol stijgt me naar het hoofd en hun continue voetjevrijen windt me aardig op. Ik weet het onderhand wel. Al moet ik zeewierkweker worden, ik blijf hier. Waarom zou ik teruggaan naar Interpolis om te zweten op de tekst van artikel 6, lid 7, sub A van de exoneratieclausules van een of andere lullige WA-verzekering? De warme strelingen van liefdevolle groene handjes doen me Nederland volkomen vergeten. Ik assimileer wel, ik zal me volledig aanpassen aan main nieuw koeltoer. Alleen, bij mijn huwelijk, ik moet een goede smoes verzinnen. Mijn moeder zal er niet bij zijn, dat staat vast. Ik zal kijken of ik er mee weg kom. Een restant van mijn Vokkersmentaliteit. Iesj koeltoer!
De jongste zus van de bruid voert me een slok alcohol. Het stroomt uit haar mond de mijne binnen. We strelen elkaar, haar lichaamsgeur brengt me in extase. Ik slik een laatste stuk van tante Mientje door en verlies mezelf in een lange hongerige zoen. Iesj koeltoer, iesj hailemaal goed!

ab42fe031021491c71f664df7f73b1e6_medium.

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Met plezier gelezen. Ik herken me een beetje in Mientje, maar gelukkig heb ik lieve schoonkinderen, keurig meisje uit de Polder en een weliswaar zeer multiculturele schoonzoon, alle soorten bloed, gelukkig geen quatscholoniesch bloed, ;-)
Gelezen.
Spannend daar op het eiland. Maar of ik er zal willen blijven? Denk het niet eigenlijk.
Als ik ga, dan uiteraard voor de dino's, dat begrijp je denk ik wel. :-)
Natuurlijk waar anders voor?
De natte droom van elke Trekkie die op vrouwen valt? Als ik daar ooit terecht kom ga ik wel aan de damesliefde. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om in de pot te belanden. :)
Ah, jij herkent ze. Uiteraard. :-)
Ik weet niet of ze daar zo politiek correct zijn dat ze de damesliefde accepteren. Voor hetzelfde geld btekent dat een enkeltje arena. ;-)
“Heel simpel. Iedereen doet het met iedereen. Dat is de seksuele moraal op dit eiland.” klopt dan ook niet. Of alleen voor mensen die zich niets anders kunnen voorstellen dan mannetje - vrouwtje?
Ik denk dat Peter en Rudolf over homo-relaties nogal politiek incorrect denken. Of helemaal niet, aangezien de mogelijkheid niet eens in ze opkomt.
Gelezen + beoordeeld!
Gelezen en beoordeeld!
Groene vrouwen zijn vast een stuk sexier dan groene mannetjes.
Schitterend, fantasierijk verhaal.
Heel vroeger had je achter in de Panorama de strip "Het is groen en het..." Maar zij kwamen van een andere planeet.
Dankjewel! Soms is het leuk om politiek correct los te gaan.
Bij groene mannetjes heb ik de associatie met snotjes. Zal wel aan mij liggen
Hilarisch! Ik probeer me jou voor te stellen als kleutertje, terwijl je poppetjes boetseert van neuspulkjes! :-D
En, lukt het?