December... een thuisschool time out

Door Thuisinonderwijs gepubliceerd op Tuesday 06 January 09:30

December begon beroerd. Een zeer onverwacht en veel te jong overlijden in onze directe vriendenkring. Het eerste overlijden dat bewust meegemaakt werd door onze kinderen. Dat hakt er dan dus wel even in. De begrafenis was op Sinterklaasdag. Het beïnvloedde daarmee dus de week van het Sinterklaasfeest en de verjaardag van onze oudste direct. Gelukkig ging het niet om een opa of oma of iemand waar onze zoons persoonlijk ook een hechte band mee hadden, maar het verdriet van mij en andere mensen die hen dierbaar zijn, dat raakte hen uiteraard wel. Tegelijk bood het kansen om vragen te stellen, om te leren wat er bij een overlijden komt kijken. Om te constateren dat, ondanks alles, het eigen leven gewoon doorgaat. Dus de verjaardag van onze zoon werd toch gevierd. En ook aan het Sinterklaasfeest wisten we een wending te geven die paste bij ons gezin en alle emoties die er op dat moment speelden. De verjaardag was kleinschalig, maar gezellig en het was wellicht de meest relaxte pakjesavond ooit. Kortom, het was een heuse levensles.

Na het Sinterklaasfeest, de verjaardag en de begrafenis kabbelde het leven rustig voort. Pappa is even in-between-jobs en heeft dus ook wat extra tijd en aandacht voor zijn zoons. Er wordt dan altijd extra veel gedaan aan lichamelijke beweging. We zijn samen gaan klimmen bij de klimmuur. En samen met de jongens is pappa veel gaan zwemmen en wandelen door duin en bos. Er is in bomen geklommen en er is gespeeld op het strand. Ik heb dan even tijd voor mijn eigen dingen en kan even bijtanken, evalueren en plannen van aanpak bedenken om nieuwe stappen vooruit te zetten. Heerlijk. Tijdens het breien, laat ik de afgelopen periode de revue passeren en ga ik na waar ik me goed over voel en waar ik verbetering aan wil brengen. Ik geniet intens van deze periodes waar manlief zijn handen vrij heeft om actief onderdeel te zijn van de activiteiten van ons gezin. Het maakt de periodes dat ik er voornamelijk alleen voor sta, omdat iemand nu eenmaal de kost moet verdienen, behapbaar voor mij. Het is fijn voor de jongens om even wat minder met mamma geconfronteerd te worden en fijn voor pappa om mooie herinneringen op te bouwen met zijn zoons. Fijn ook, is dat hij op die momenten kan zien en ervaren hoe intensief de zorg van het thuis vorm geven aan het onderwijs, hoe ‘losjes’ we dit ook lijken aan te pakken, soms is. We benutten deze periodes om elkaar bij te praten, onze gezamenlijke visie op onderwijs en opvoeding aan te scherpen en verder vorm te geven. Het brengt ons dichter bij elkaar, maakt ons gezin hechter.

En deze maand heb ik ook intens genoten van de jongens samen. Het spelen met elkaar lijkt een nieuwe dimensie te zijn ingegaan. Er wordt meer overlegd, er is meer ruimte voor eigen inbreng over en weer, er wordt veel gelachen. En soms wordt er ruzie gemaakt en moet die bijgelegd worden, ook daar leer je van. Steeds beter krijgen ze door wie de ander is en hoe die reageert en hoe je ervoor zorgt dat je het gezellig hebt samen.

Ik zie Tycho grote stappen zetten naar meer zelfstandigheid. Hij denkt actief mee, pakt ineens zelf de zwemspullen in als hij zin heeft om te zwemmen. En zeg dan nog maar eens:  ‘Nee, nu even niet.’. Hij zegt niet dat hij een geroosterde boterham wil, maar pakt het broodrooster en vraagt hoe dat ding werkt en doet het vervolgens zelf. Hij begint plannen te maken ten aanzien van hetgeen hij wil leren. Voor Sinterklaas vroeg hij geen speelgoed maar een nieuw bed. En ineens is hij ook in zijn kamer, heer en meester. Hij ruimt op. Begint dingen een eigen plek te geven. Ineens lijkt het ook onzinnig dat hij nog in een kinderbed sliep.

De Museum Jeugd Universiteit leverde deze maand vier diploma’s op. Vier collegereeksen die hij met veel plezier en steeds weer enthousiast heeft gevolgd. Er staan dan ook weer vijf nieuwe reeksen gepland voor het voorjaar. Hij kan niet wachten, zo leuk vindt hij ze, nog steeds.

En dan zijn we weer naar het Archeon geweest en naar het Museon. Hij geeft aan erg veel interesse in geschiedenis te hebben en daar graag meer over te willen leren. Dat gaan we uiteraard oppakken dit jaar, zoals we dat afgelopen jaar ook al deden. Samen met opa en oma en zijn broer is hij ook nog naar de Vogelkelder geweest om van alles te leren en ontdekken over slangen en reptielen. Daar moeten we nog maar eens naartoe, afgaand op de enthousiaste verhalen die we vervolgens van hen hoorden.

Het schrijven pakt hij ineens helemaal beet. Zonder enige aanleiding of aansturing zie ik hem oefenen met aan elkaar schrijven. Hij stelt voor galgje te spelen. Verzint een categorie, een bijpassend woord, schrijft dit op een papiertje, checkt de spelling in een boek waarvan hij weet dat het woord erin staat en leidt het hele spel zelfstandig. Gewoon omdat hij daar spontaan zin in kreeg. Het boek van zijn speurtocht naar de favoriete dieren van Freek Vonk vordert gestaag. Het college over gif dat Freek Vonk gaf bij De Wereld Draait Door College Tour is meermaals bekeken door de mannen. Tycho geeft aan dat hij documentairemaker wil worden. Freek is duidelijk zijn voorbeeld, zijn held.

Met eerste Kerstdag hadden we afgesproken bij opa en oma met alle ooms, tantes en neefjes. Een huis vol gepraat, andere geuren en smaken. Ze sloegen zich er dapper doorheen. Toen het Tycho even teveel werd, heeft hij zijn boek gepakt en is hij lekker gaan lezen op het grote bed van oma. Maar ook speelde hij samen met zijn neef een paar spelletjes op de IPad. Ook hier zagen we dat hij steeds beter zelf manieren vindt om met dit soort gelegenheden en prikkels om te gaan.   

En dan nog het vuurwerk, dat dit jaar ineens interessant bleek te zijn. Andere jaren liepen ze steevast dagenlang met een bouwkoptelefoon rond en kreeg ik ze de deur niet uit. Dit jaar moest er vuurwerk komen. En er werd bijgehouden wanneer dit opgehaald kon worden en wanneer het afgestoken mocht worden. We hebben filmpjes gekeken over hoe je vuurwerk veilig afsteekt. Gesproken over blindgangers en over het gevaar van afzwaaiers. Over legaal en illegaal vuurwerk. Over het wel of niet afsteken van vuurwerk dat je op straat vindt. Het dragen van een vuurwerkbril was verplicht, evenals het afsteken met een aansteeklont en niet met een aansteker. En de nylonjassen mochten niet aan. Dit jaar moest en zou Tycho naar buiten, weten waar de knallen vandaan kwamen. Met zijn bouwkoptelefoon op is hij samen met pappa een rondje door de wijk gaan wandelen. Conclusie, prachtig verwoord door Tycho, er is: pffft-KNAL-weg-geld-vuurwerk en er is: pffft-PhiiieuW-Mooi-weg-geld-vuurwerk. De eerste is stom, de laatste wel leuk, maar alleen als je het kunt betalen.

Met Oud & Nieuw hadden de jongens het plan opgevat laat op te blijven om naar het echte vuurwerk te kijken. Maar om half acht zijn we alvast naar buiten gegaan om onze eigen vuurpijlen af te schieten. Dat mocht vanaf zes uur en het leek ons wel zo veilig en prettig om deze activiteit in betrekkelijke rust te begeleiden. Zonder bang te hoeven zijn dat er verdwaalde pijlen van anderen onze kant op zouden vliegen, of een afzwaaier van ons iemand anders zou kunnen treffen. We hebben een half uur pret gehad en genoten van hun enthousiasme. Daarna zijn we snel naar binnen gegaan. Tycho had er echter nog geen genoeg van en wist dat er nog sterretjes moesten zijn. Die is hij samen met pappa in de tuin gaan afsteken, ondertussen ohhh en ahhh roepend bij iedere vuurwerkshow die van daaruit te zien was. Grote broer vond het wel mooi geweest en kroop tegen mij aan op de bank. Toen Tycho binnenkwam om kwart voor negen was hij inmiddels in slaap gevallen. Dat ging Tycho zelf niet gebeuren, zei hij. Om vervolgens, drie kwartier later, eveneens in slaap te vallen op het kleed met een dekentje over zich heen. Om twaalf uur hebben we ze wakker gemaakt, geknuffeld en gelukkig Nieuw Jaar gewenst. Op eigen benen moesten ze naar boven alwaar ze niet naar het vuurwerk wilden kijken. Ze kropen direct in bed, trokken de dekens over hun hoofd en sliepen verder. Een mooi begin van 2015.

Ik wilde eigenlijk schrijven dat we deze maand niet zoveel gedaan hadden, genoten hadden van een time-out. Maar als ik nu alles op een rijtje zie staan, denk ik, dat ik me daarin toch wat heb vergist. Wat een fijn gevoel geeft dat. Hier blijkt maar weer eens dat op de leeftijd van onze jongens er nog zoveel te leren valt, gewoon door het volgen van het leven zelf.

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.