Mijn Nubische Prins

Door Xyrisia gepubliceerd op Friday 02 January 22:06

In het zuiden van Egypte niet ver van Soedan leeft een goddelijke schoonheid aan die oevers van de Nijl. Nog in restjes van hun voorouders de ''Oude Egyptenaren'', de Nubiers. Een mooi oost Afrikaans volk met fijne gelaatstrekken. Het volk van Aswan.

Hij en ik begrepen elkaar niet goed in het begin. Hij sprak de Nubische taal en ik spreek alleen maar Engels en Nederlands. Maar toen ik hem zag dansen op zijn Afrikaans met zijn lichtgespierde lijf was het voor mij liefde op het eerste gezicht. Al snel kregen we contact.

Beetje voor beetje werd hij beter in Engels. Samen boekten we een hotel aan de rode zee, en we waren onafscheidelijk. Dag in dag uit hielden we elkaars handje vast omdat 8 dagen rode zee niet lang is. 

De laatste dag van mijn vakantie wist ik zeker dat ik hem binnenkort weer ga zien. Ook al zitten er steeds 3 maanden tussen.

Toch zei hij met tranen in zijn ogen  ''mijn geliefde, ik heb nog nooit eerder een relatie gehad het is zo mooi tussen ons en ik zal je vreselijk missen als je mij straks weer tijdelijk verlaat, hoe weet ik zo zeker dat ik je ooit weer zie?'' Hij was zo lief en onzeker. 

Doordat hij huilde begon ik ook te huilen. Ik keek in zijn lieve bruine ogen. Ik zei maar liefste, de afstand is groot maar dat wil niet zeggen dat ik je verlaat. We blijven skypen en praten iedere dag op facebook. Ik kom over drie maanden weer naar je toe. En samen zorgen we voor een visum zodat jij ook naar Nederland kan komen. Eerst is op vakantie.

Het duurde even voordat hij besefte dat ik hem nooit laat gaan. Beetje voor beetje trooste ik de mooie lieve en gevoellige jongen, en ik ken hem nog maar enkele maanden. Toch is het gevoel voor hem zo sterk dat het niet te verklaren is. Vanaf dag 1 in Egypte tijdens de vakantie waren we onafscheidelijk. Alsof ik hem al veel en veel langer ken. Ik vond het vreselijk hem weer even los te moeten laten toen ik terug ging naar Nederland. 

Hij zei ''I never leave you again''. Maar schat, je hebt me nooit verlaten zei ik. Hoe kom je erbij? En toen zei hij ''Ik weet het niet''

Ik kreeg en brok in mijn keel en werd emotioneel. Zo sterk, ik verlaat je nooit jongen zei ik. 7 jaar geleden bezocht ik het Egyptisch museum in Cairo, lang voordat ik hem tegenkwam. Ik liep langs de schatten en het gouden masker van Toetanchamon. Ik werd ineens emotioneel en dacht, ach arme Toetanchamon. Hoe kan ik nou zoveel voor iemand voelen die al 3000 jaar overleden is. Ik had niks met het oude Egypte, tot ik voor het eerst in Egypte kwam.

Toen ik laatst ''Exodus god of kings'' in de bioscoop zag werd ik weer emotioneel omdat in de film een groot deel de prachtige oud Egyptische beschaving liet zien. De tempels, de palmen, de geuren, de aroma, de mooie mensen verguld in goud en witte kleding.

Al 7 jaar lang sinds ik voor het eerst in Egypte kwam voel ik me verbonden met de farao's. Ik weet niet waarom maar steeds begin ik een beetje te huilen als er iets van op TV komt of elders.

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankje :)
Erg mooi.
Mooi geschreven!