Nou ja, hij heeft z'n broek toch nog aan!

Door Schweiz gepubliceerd op Friday 02 January 12:00

Welgeteld één dag was het nieuwe jaar weer bezig. Excuseer, minder zelfs, en zelfs in dat korte tijdsbestek slaagt de commissaris erin mij alweer te koeioneren. Ondergetekende heeft er namelijk tijdens de feestdagen al vier nachtdiensten opzitten. Vier! En dan belt die man me - op mijn enige vrije dag, nota bene - op om te vragen of ik misschien de nachtdienst van agent Scheunders wil overnemen. En laat die agent Scheunders nu heel toevallig het gegoede neefje zijn van de commissaris. Ziet u het verband? Ik anders wel!

Maar goed, de nacht was rustig begonnen. Enkel de demente mevrouw Janssens had zich zoals elke donderdagavond uit haar tehuis weten te bevrijden, zodat ze haar oude kruidenierswinkeltje - nu een coffeeshop - kon gaan opzoeken. Gelukkig wisten de patrouillerende agenten dit keer wél te klissen voordat ze de helende werking van de nieuwerwetse kruiden had ontdekt. Tenminste, dat dachten ze. 
Zoiets brengt wel een glimlacht op mijn bebaarde gezicht, maar die weet het meestal maar hooguit een paar seconden uit te houden. Ik zat tenslotte nog altijd 's nachts in het politiekantoor, joechei!

Net toen ik besloten had die derde donut toch ook al maar naar binnen te werken, al was de nacht nog zo jong, kwam er iemand binnen. De eerste die nacht. Ietwat nerveus kwam ze naar binnen gedrenteld. Haar lange blonde haren rustten wellustig op haar schouders, haar rokje en de lengte ervan was eveneens onzedig te noemen op dit late tijdstip en haar hakken waren hoog genoeg om een slagaderlijke bloeding te veroorzaken - beroepsmisvorming, mijn excuses. Menig man zou gemagnetiseerd zijn door haar zeer aanwezige voorgevel, maar ik niet. Zulke vrouwen zijn nu eenmaal niet mijn type.
"Ik zou aangifte willen doen", zei ze.
"Waarvoor?" zuchtte ik.
"Diefstal", antwoordde ze.
"Van wat?" vroeg ik.
"Mijn auto", vertelde ze.
Ik zuchtte voor de tweede maal op rij. Dat beloofde een hele hoop papierwerk, maar gelukkig bleek ze nogal kort van stof te zijn. Je zou het misschien niet verwachten, maar sommige vrouwen vinden mannen in uniform onwaarschijnlijk verleidelijk. Uiteraard geldt dat enkel voor de jongere, knappere agenten. Niet voor de donuts vretende, bierbuik sleurende, kaalhoofdige agenten zoals ik.
"Oké. Ik ga even enkele formulieren halen die u dan dient in te vullen. Daarna zullen mijn collega's van de patrouille uitkijken naar uw wagen, de dagploeg zal dan op volle toeren de locatie van uw voertuig proberen te achterhalen."

Nonchalant slofte ik weg naar een achterliggende keuken. Die formulieren had ik evengoed uit mijn bovenste bureaulade kunnen halen, maar nu de gelegenheid zich aanbood om die derde donut alsnog te verorberen, kon ik die kans toch niet laten schieten? Per slot lagen ook daar die idiote formulieren en wat wist die vrouw nu van de werking van een politiebureau?

"Sorry dat het zo lang duurde, maar ik vond de correcte formulieren niet meteen", loog ik.
"Geen probleem, hoor."
Nauwgezet legde ik haar uit wat ze precies waar moest invullen, maar al doende werd het steeds lastiger mijn blik op haar gezicht te richten eerder dan haar bos hout voor de deur. En laat mijn geheugen me nu in de steek? Want ik durf te zweren dat die bovenste knopjes van haar blouse daarnet nog gesloten waren!
"Bevalt het je?" fluisterde ze plots. Bevalt het me? Bevalt me wat? Waarover heeft ze het in godsnaam? Mijn moeder had me een dag eerder net hetzelfde gevraagd, maar die vraag sloeg toen terug op naar zelfgemaakte appelcake, maar hier was helemaal geen appelcake!
"Excuseer me, maar ik begrijp niet meteen wat je bedoelt", zei ik dan maar, omdat je moeilijk plots over gebak kan beginnen in een gesprek.
"Ik zie je heus wel kijken, hoor. Of moet ik staren zeggen?" grinnikte ze, waarop ze haar beide handen richting haar blouse bracht en eveneens het laatste knopje losmaakte.
"Nee … euhm, jawel, maar … ik … jij …"
"Zeg maar niets," lachte ze, "ik weet wel wat je wil."
"Ja, maar …" protesteerde ik nog, maar dat mens was niet te stoppen. Knettergek is ze!

Plotseling sprong ze recht, liep om mijn bureau heen, nam me vast bij mijn das en trok me met een ruk richting haar toe. Ik wist niet wat me overkwam! Als een bezetene sprong ze in mijn schoot en omhelsde ze me gulzig. Gelukkig was ik verlamd van verschrikking, want het politiehandboek schrijft niet voor hoe je op zulke gebeurtenissen moet reageren. En staat het niet in het boek, dan weet ik het ook niet meer.
Net toen ze begon me af te likken zoals een kat haar vacht schoonlikt, hoorde ik het geluid van een dichtslaande deur.
"Agent Van Peel! Wat heeft dit te betekenen?"
Met een ruk draaide ik me om. Het was de commissaris. Een tsunami van paniek overspoelde mijn gedachten. Hoe moest ik dit weer gaan uitleggen?
"Agent, dit is compleet ongehoord! Hoe haal je het potverdorie in je hoofd om van dit gerenommeerde politiekantoor een seksclub te maken? Wat als er een burger was binnengekomen?"
Voordat ik ook maar een antwoord kon verzin, trok dat gek mens, dat trouwens nog steeds op mijn schoot zat, haar mond open:
"Nou ja, hij heeft z'n broek toch nog aan?!"

***

Ik sta nu al een half uur te dralen voor het politiekantoor van Hilversum. Misschien was het toch allemaal een vergissing? Misschien was het wel een impulsieve beslissing geweest hem tijdens zijn werk te komen opzoeken? Aan de andere kant zou ik hem toch een keer moeten vertellen wat ik voor hem voel. Hoe de nonchalance waarmee hij zijn donut in zijn koffie dopt me opwindt. Hoe ik genoeg heb van metroseksuele macho's die meer van zichzelf houden dan van mezelf. Ik wil nu een echte man. En liefst in uniform.

Ik had er vast nog veel langer gestaan, maar de wantrouwige blikken van de agenten - en een oud vrouwtje die haar tong uitstak - in een voorbijrijdende politiecombi moedigden me aan om snel naar binnen te gaan. Ik zou hem zeggen dat mijn auto gestolen is. Niet dat ik een auto heb, maar ik kan toch niet zomaar het bureau binnenwandelen zonder enige reden? Ik stapte rustig naar hem toe. Zou hij merken dat ik nerveus ben?

"Ik zou aangifte willen doen", probeerde ik zo sensueel mogelijk te zeggen. Als mijn kledij hem niet zou verleiden, zou mijn stem dat wel doen.
"Waarvoor?" zuchtte hij. Verdorie … hij is niet onder de indruk.  
"Diefstal", antwoordde ik nog een tikje zwoeler.  
"Van wat?" vroeg hij, duidelijk verveeld met mijn aanwezigheid.  
"Mijn auto", vertelde ik. Net toen ik wou vertellen wat ik voor hem voelde, stond hij recht en wandelde hij naar achteren. Om formulieren te halen.

Ik besefte dat ik de grote middelen moest gaan inzetten. Dat ik mijn blouse begon los te knopen kan ik me nog -vaag - herinneren, maar daar stopt het dan ook. Het volgende moment bevond ik me op zijn schoot, mijn tong tegen zijn wang. De commissaris keek toe.
Dit gebeurde nu elke keer als ik iemand leuk vond! Telkens weer verlies ik alle controle. Beseffend dat ik mijn grote liefde in een moeilijk parket heb gebracht, probeerde ik de situatie minder erg voor te stellen dat het leek.

"Nou ja, hij heeft z'n broek toch nog aan?!"

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (45) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Deze is werkelijk prachtig!
Dank je
heerlijk verhaal!!
Tijd voor een nieuw hoofdstuk in het handboek? :)
Leuk verhaal.
Ik denk het wel :)
Bedankt.
Gevleugelde titel. Niks aan de hand dus.
En op de valreep binnen ook nog. Hahaha.
Leuheuk... moet er wel om gniffelen...en zeker, nog net op tijd...