Denken en beslissen voor/over een ander

Door Berna gepubliceerd op Friday 02 January 11:38

Een opvallend gegeven. Mensen willen mij altijd beschermen, maar ze beseffen niet dat ze juist het tegenovergestelde bereiken.

Ik kan er honderden verhalen over schrijven van situaties waarbij ik mij geërgerd heb.

Ik vraag mij af, is het mijn houding die kwetsbaarheid uitstraalt? Ja, nog steeds, ook al heb ik er keihard aan gewerkt om zeker over te komen.

Is het mijn stem, waarin het lijkt dat ik nerveus en onzeker ben?

Is het mijn introvert zijn, dat de doorslag geeft om als een onzeker mens de wereld in te gaan?

Is het jaloezie, over alles wat ik bereikt heb, ondanks mijn kansloze kindertijd?

Op mijn werk, tijdens cursussen, eigenlijk bij zoveel ontmoetingen maak ik het alsmaar mee.

Medelijden en betutteling.

4a97059aac57ffeca04ea452feb4afd6_medium.

Laatst was er weer zo’n moment en toen vloog ik eindelijk uit de bocht. Lichtelijk geïrriteerd vroeg ik waarom ik niet mee mocht doen?

Ik hoor Truus, de cursusleidster van een mindfulness nog zo zeggen.

‘’ Berna, blijf jij maar als toeschouwer kijken. Op zich mag je op ieder moment inspringen’’, maar ik zat vast genageld op mijn stoel.

Ik zag dat er een kring werd gevormd. De drie medecursisten moesten hun ogen dicht houden en ‘’ruimte’’ innemen. Het was niet erg als ze tegen elkaar opliepen.

Ik aanschouwde het en ik voelde mij steeds bozer worden. Waarom mocht ik daar niet tussenlopen? Was ze bang dat ik het niet kon? Was ze bang dat ik tegen de anderen op zou lopen? Was ze bang dat ik dit hele gebeuren zou verpesten?

De pijn, woede en onmacht voelde ik in iedere vezel van mijn lichaam. Ik kon mij niet bewegen. Net als vroeger dacht ik en ik zag mij stilletjes in een hoekje zitten. Mijn stem onhoorbaar, mijn lichaam bewegingloos.

Ik had twee keuzes, er tussenin springen en meedoen aan de oefening, of blijven zitten en het zogenaamd bewonderend gade slaan, wat ik zag aan deze drie mensen. Ik koos voor het laatste, de veilige weg, want als ik op zou staan, zou ik niet weten hoe ik mij tussen het groepje in moest wurmen. Stel dat ik tegen alle drie aan zou botsen door een onhandige beweging. De trance waarin ze zich bevonden zou in één klap opgeheven worden.

Ik besloot het dan maar aandachtig aan te zien, maar ondertussen borrelde het binnenin mij.

De gong klonk, de oefening was afgelopen. Ik zag drie voldane gezichten en ze vertelden hun verhaal over hun ervaringen, gevoelens over deze oefening.

Zelfs aan mij werd er niets gevraagd. Als ‘’ toeschouwer’’ Laat mij niet lachen, dacht ik kwaad.

Mijn boosheid werd tot het opperste gedreven toen we in tweetallen een blad met woorden kregen die over gevoelens en quasi-gevoelens ging.

Mijn medecursiste zei overal enthousiast ja op en ik voelde mij steeds grimmige worden en bij ieder woord zei ik op een norse toon NEE. Een voorbeeld, ‘’blij, enthousiast'', enz.

4a97059aac57ffeca04ea452feb4afd6_medium.

Toen kwam na afloop de afsluitingsronde.

De drie anderen waren heel tevreden, het was een puike avond geweest.

Zelfs bij dit rondje werd ik vergeten en toen kwam mijn vraag er eindelijk uit. ‘’Truus, had je een reden dat ik niet mee mocht doen’’?  Truus keek mij peilend aan, blijkbaar toch wel onder de indruk van mijn vraag. ‘’Ach ja, gezien je verleden leek het mij het beste dat jij niet meedeed. Als toeschouwer zou je veiliger zijn’’. En nog meer van het blablabla gezemel.

Nog net niet gillend wierp ik haar toe. ‘’ Dit overkomt mij nu altijd, het denken voor mij’’. Geschokt keek ze mij aan en ik zag dat de medecursisten zich ongemakkelijk voelden. ‘’Doordat je van mij een uitzonderingsgeval maakt, voel ik juist dat ik een buitenbeentje ben en daardoor voel ik mij buitengesloten’’. Truus keek mij onthutst aan en terwijl zij iets terug wilde zeggen ging ik verder.’’ Ik weet het, mijn beweging is stroef en onzeker, ik lijk onzeker en bang, maar dit is de buitenkant. Ik kan dit helaas niet meer goed krijgen. Maar het moet nu maar eens afgelopen zijn dat mensen over mij beslissen, mij beschermen, want van binnen ben ik sterk, oersterk’’.  Truus gaf hier verder geen antwoord op en de avond werd afgesloten.

Ik griste mijn jas, mijn tas en ik knalde de buitendeur dicht, zonder een woord te zeggen. Tijdens mijn drie kwartier rijden zette ik keiharde muziek aan en ik voelde mij langzaamaan ontdooien. Ook al reed ik op de grens van de maximale snelheid, mompelde ik zachtjes. ''Zo, ik ben eindelijk thuisgekomen''.

4a97059aac57ffeca04ea452feb4afd6_medium.

Klink, klonk de klankschaal. ‘’ De laatste oefening van deze avond’’ zei ik. Ik keek het groepje rond en bedacht mij, ze zijn maar met zijn vieren.

Als cursusleidster van de Mindfulness moet ik alert zijn en ik zei tegen Berna dat zij lekker mocht blijven zitten en de anderen mochten in een kring gaan staan, ogen dicht en lopen. Berna haar rol vond ik prima, het paste echt helemaal bij haar. Stel je voor, dat het litteken aangetipt werd door deze oefening. Ik moest haar hier tegen beschermen.

Ik genoot van de drie andere cursisten. Ze genoten er werkelijk van. Gelukkig dat Berna niet meedeed, want er werd nogal tegen elkaar geknald, maar deze vrouwen konden wel tegen een stootje.

Even keek ik naar de overkant, waar Berna aandachtig zat te kijken. Ik vroeg mij af, geniet ze ervan of niet? Ach, ik zou het antwoord wel horen tijdens het rondje over hoe men het gevonden had.

Ik klapte en de oefening was staande gezet. De drie lachten naar elkaar. Fijn als mensen zo genoten.

Ik had een originele manier om te horen hoe men de oefeningen gevonden had. Een lijst met woorden over hun gevoelens. In twee tallen werkt dit het beste, wist ik uit ervaring.

Ze kregen hier twee minuten voor. Ik hoorde steeds bij een woord ja, maar er klonk ook ergens een NEE, bij ieder woord.  He, dat was Berna. Raar, dat ze overal nee op zei, want ze had niet eens met de oefening meegedaan.

4a97059aac57ffeca04ea452feb4afd6_medium.

Tevreden klanten had ik deze avond toen de mensen hun verhaal deden over hun ervaringen van deze avond. Totdat ik plotseling op een vrij agressieve wijze de stem van Berna hoorde’’ waarom ik niet mee mocht doen?’’ Ik legde haar uit dat ik hier bewust voor gekozen had. Omdat zij zo kwetsbaar is en ik bang was dat deze oefening gevoelens uit het verleden op zouden roepen. ‘’ Dit gebeurt juist als je mij een uitzonderingsgeval  behandelt. Ik baal ervan om altijd maar weer beschermd te worden en dat ik overal buiten gehouden wordt, omdat ik het niet aan zou kunnen’’, zei Berna met een opgeheven stem.

Ik klapperde met mijn oren en nu gebeurde er iets wat mij zelden overkomt. Ik sloeg zelf dicht en mijn antwoord zweefde in de lucht, ‘’ maar je had toch gewoon mee kunnen doen?’’ Berna zei dat ze dit juist niet heeft gedaan om de anderen niet te storen in hun spel’’.

Pffffff. Ik ga deze avond afsluiten dacht ik.

En voordat ik het wist na de laatste klap op de klankschaal hoorde ik mijn buitendeur dichtknallen.

Onthuts keek ik rond, maar de andere drie stonden nog na te praten over de fantastische avond die ze genoten hadden. Ze hadden het niet eens in de gaten dat Berna al weg was.

Klein inschattingsfoutje had ik gemaakt deze avond, of was het juist een hele grote? Ik bedoelde het toch goed?

Ik had een onrustige nacht en ik piekerde over het voorval.

Ik zal Berna morgen even opbellen. Maar dit werd pas een week later, door drukte.

Toen ik haar aan de lijn kreeg hebben we samen een uur overgepraat over het voorval. En het frappantste van het hele gebeuren vond ik, dat Berna die nacht na het gebeuren juist heel goed geslapen had. Zij had haar frustratie tijdens het naar huis rijden eruit gegild.

Note: Denken voor een ander, leer dit af. Hier komen de grootste misverstanden uit voort.

 

 

 

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
Levensecht geschreven. Mooi, Berna!
En net voor de klankschaal bij de jury bezorgd, zag ik vanmorgen.
Haha, ja, ik heb een paar nachten gewerkt en vanochtend toch nog deze schrijfopdracht gerealiseerd. Kwart voor 12 was die klaar:)
Gelezen
leuke spiegeling. Als ik zo vrij mag zijn om een opmerking te maken: Truus heeft het aan het eind nog over een telefoongesprek, een week later. Bij het eerste verhaal lees ik daar niks van.

Je hebt helemaal gelijk, dank je wel.
Het was best lastig, om een tweede aangepast verhaal te schrijven. En het is in de haast geschreven om voor 12 uur klaar te zijn:)
STRES!!!! :D
Haha, ja enorm:)
zeker iets om oever na te denken
We maken ons er allemaal wel eens aan schuldig: denken voor een ander.
Daarmee heb je wel een mooi verhaal geschreven.
Dank je wel