Weer een dag in het paradijs, alleen met een onvoorziene wending

Door gepubliceerd op Tuesday 30 December 11:57

Weer een dag in het paradijs

alleen met een

onvoorziene wending

    

Ik moest vandaag weer een speech houden voor studenten over dakloosheid, welke psychische aandoeningen er bij kunnen komen kijken, sociale problemen. Het waren goedheid belangen en daarvoor was ik hier op weg naar de universiteit.

Ik nam altijd dezelfde parkeergarage zodat mijn auto veilig en droog stond. Het was koud buiten en ik nam mijnjas met dikke bontkraag en deed hem aan. De houtjes touwtjes knopen goed dicht gemaakt sloot ik mijn portier af en begaf mij op weg naar de uitgang. Ik nam de trappen en dan zou ik aan de achterkant van de parkeergarage er uit komen wat voor mij en korter weg zou zijn.

Ineens zag ik een vrouw ongeveer een meter zeventig lang, sluik haar met een grijze jas aan met een muts erop en ze verborg haar mond en haar neus. Ze liep schoorvoetend over de straten en op een of andere manier moest ik haar volgen, mijn intuïtie droeg mij dat op. Ineens zag ik haar bukken en met haar rimpelige handen iets leek op te rapen van de straat. Van ziekelijk gif kwam ineens een krakende frisheid te boven en nog zag ik een terughoudende blik in haar mooie blauwe ogen. Het leek wel alsof zij meer zag dan mij. Daar stond ik dan met mijn dure outfit en voelde mij schuldig hoe langer ik naar deze vrouw keek.

 Ik liep op haar af en vroeg zacht aan haar: Mag ik even met je praten? Je moet die appel niet opeten hoor, daar kan je ziek van worden.

De dood is niet het ergste, hoor mevrouw, niet willen leven is erger.

Haar stem sneed mij door het hart alsof haar woorden wegvlogen op de gure wind.

Ik ben bezig met een organisatie voor daklozen, heb je geen interesse om met mij mee te gaan zodat ik je kan helpen. Alles beter dan dit toch?

Ze raakte haar handpalmen aan, wreef ze bij elkaar en liep een steegje in. Ik liep haar achterna en ineens werden wij beiden warmer omdat we beschut werden door hoge dikke muren. De hemel was blauw met slechts een paar wolken en je zag onze adem uitademen.  De vrouw keek mij ineens aan en ik zag dat wij van ongeveer dezelfde leeftijd waren.

Ik moet haar helpen dacht de vrouw, deze vrouw heeft zo veel meegemaakt, er moet een einde aan komen, Hoe krijg ik haar vertrouwen, hoe haal ik haar over om haar hand inde mijne te leggen. Ik nam mijn telefoon en belde mijn afspraak op de universiteit af wat ze mij niet in dank afnamen. Mijn missie was om daklozen te helpen, dat was mijn doel om mensen te redden uit deze oude stad. De stad van kennis, waar mensen lachen en huilen, bidden endoden en klagend dat hun toekomst onzeker is en dat terwijl er voor hun ogen de mensen doodgaan op de straat.

Ik strekte mijn hand naar haar uit en zocht haar droevige ogen op.........

 

 

Mijn dag was weer begonnen en zodra ik mijn ogen open doe voel ik alleen de harde ondergrond onder mij in de koude lucht. Je hebt het zo koud dat je gat rillen, je krijgt kippenvel op armen en benen en ik hield dit nu al maanden vol.

Geen fatsoenlijk ontbijt in de morgen, ik kon wel naar het leger des Heils maar dan werd ik nog bedroefder als dat ik als was. Al die fake vrijwilligers met hun zieke glimlachen die je en schamele maaltijd veren aan naamloze gezichten.

Het verkennen van de straten verdwaald in de massa vergt inspanning en vaak genoeg heb ik gesmeekt voor hulp, veiligheid en vrede. Het lijkt net alsof je aura dakloosheid uitstraalt want je ziet dat mensen met schaamte naar je kijken. Ze hebben mij niet gekend wel gevoed, wel gekleed welbespraakt.

Je voelt de ongewenste blikken van mensen en hun echoën lachen over de kille straten. Soms voelt dakloosheid raar, je voelt vrijheid als een libelle ondanks dat je gegrepen wordt door de bittere greep van de winter. Mijn leven was niet altijd zo geweest ik was pas twee jaar dakloos, Je perspectief van het leven veranderd helemaal en je valt van een kasteel op een heuvel terug naar en duistere schuilplaats. Dit is nu mijn leven.

Ik werd wakker en het was nog vroeg en ik stond op en legde het stuk karton weer achter de vuilniscontainer. Dat was mijn slaapplek de afgelopen dagen maar het werd steeds moeilijker voor mij vanwege de pijn in mijn lijf. Gezond dakloos zijn is al moeilijk laats taan als je ziek bent. Je moet je toch dwingen om weer op pad te gaan net zoals een vrije vogel want de winter kan je zomaar het leven kosten. Je moet je warm maken en houden dus wandelen dan maar weer.

Terwijl ik ga lopen doe ik een wens en de woorden van bitterzoet vlagen van vrijheid blazen langs mij heen. Ik sluit mijn ogen en doe een wens en kijk hoe de wolken dansen in de wind. Ik bukte mij om een stuk papier op te rapen en maakte r een vliegtuigje van. Zo hard als ik kon gooide ik het vliegtuigje in de lucht en ik had mijn wens op dit vieze stukje papier gezet.

 

Mijn wens om aan deze gevangenis te ontsnappen

                   

Ik vervolgde mijn weg en er lag een appel op de grond. Er was maar een hap uit en ik bukte mij om hem op te rapen.  Al een paar minuten had ik het gevoel dat ik gevolgd werd, een vrouw van misschien wel mijn eigen leeftijd. Dat boeide mij niet want dit gebeurde vaker maar met een verschil ze sprak mij aan.  Ik zou die appel niet moeten opeten want ik zou er ziek van worden:

De dood is niet het ergste mevrouw, de wil om niet te  willen leven is veel erger.

De vrouwvertelde mij dat ze van een hulporganisatie was voor daklozen maar dat stomme verhaal ha dik al zo vaak gehoord. Je komt terecht in luttele cellen te samen opgesloten met heroïneverslaafden, junks, alcoholisten en hoeren. Daar hoorde ik niet thuis dus ik vervolgde mijn weg. Ik zocht beschutting tussen twee grote gebouwen in en de dame liep achter mij aan. Ik zie deze hoge muren weer als mijn kasteelmuren, rijkelijk voorzien van bloementuinen, geen duisternis en kaarsen in elke hoek van de kamer. Je moet alleen maar fantasie hebben om het te zien en door die fantasie voel je jezelf een stuk veiliger.  Het zijn onvruchtbare muren typisch bij een kasteel, je wordt op jouw wenken bediend, lekker ten en chique kleren en als je door de  ramen tuurt dan voel je jezelf veilig en ziet e gevaren wel van de stad.

Ik nam een hap uit de appel en ineens zei de vreemde dame:

Ik ben Marie Jose en geloof me lieverd ik kan je helpen. Dit is toch geen leven voor jou ondanks dat je een moderne prinses bent die leeft op straat. Je mag rustig tegen mij klagen als je rechten zijn verloren gegaan, ik heb brede schouders en je hebt het recht om mij de waarheid te vertellen.

Ik kan je voor nu meenemen naar mijn eigen huis eerlijk gezegd is dat toch te groot voor me en dan zien we morgen wel verder. We kunnen dan praten over wat ik zelf doe aan dakloosheid en dan kan je altijd nog beslissen wat je doet. Terug naar de straat of veilig en warm je eigen kamer hebben.

Haar stem klonk heel oprecht en toen ik haar aankeek zag ik de liefde in haar ogen.

Je moet gewoon nu de beslissing nemen, lieverd, ga met me mee en laat mij je helpen.

De tranend dropen mij langs de wangen en haar zachte handen veegden mijn tranen weg

Een paar tranen zullen je niet doden, glimlachte ze, de wil om te leven wel.

Ze leek wel een geestverwant van mij, die helpende hand stak ik vroeger ook uit naar onbekende mensen die hulp nodig hadden. Ik voelde en zielsverband en ik wilde met haar mee. Zij was de zon in mijn mistige leven en wereld en zij bevrijdde mij uit de gevangenschap van dakloosheid.

We verlieten de smalle steeg en ze reed mij naar haar huis. Voor het eerst in lange tijd voelde ik weer warmte om mij heen, de verwarming stond aan en op de vloer lagen dikke kleden die mijn koude voeten warm hielden.  Deze engel zette mij onder de douche en ik kreeg van haar schone kleren om aan te doen. Ze moest even haar afspraken afzeggen en ze zou wat telefoontjes plegen zei ze.

Het was nog allemaal onwerkelijk wat mij was overkomen. Ik hoorde haar het ene nummer na het andere draaien en voordat ik het wist was zij terug.

Je kan vanavond al terecht bij een geweldige instelling maar ik kan je ook morgenvroeg brengen dan blijf je vandaag nog lekker hier bij mij. Kan je mij wat vertellen over je leven en je wil om te leven, want dat heb ik wel gezien dat je kracht uitstraalt via je ziel.

Ik keek in de genadige ogen van mijn weldoener. Ik had weer een naam, een toekomst, ik was geen eenzaam figuur meer in de verlaten donkere straten. Deze engel leefde gewoon tussen het volk en kwam zo maar uit het niks tevoorschijn. Ze is als een onbekende kracht die voortgestuwd wordt uit liefde, compassie en mededogen een engel waarvan je de vleugels niet ziet.

Ik zie haar vleugels wel, haar veren, gloeiend in het licht van God een regenboog licht verspreidend, althans in mijn leven.

I am with you

I am with the world

I am in Holland

In Africa

I am guarding over you

I whatch out for you

For what harms you

Or will destroy you

At all times

I always know

What you´re doing

I can always see

Where you are

To protect you

I am

Youre Guradian Angel

Whatching over you

 

 

 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk dat je ook eens meedoet.
Gelezen
Gelezen en beoordeeld!
Een doorleefd verhaal. De beelden schieten door de woorden heen.
Mooi geschreven!
Ja, dezelfde situatie vanuit twee zijden belicht. Op één of andere manier vind ik het inderdaad ontroerend in de hoop dat zoiets echt gebeuren kan