Een leven zonder spijt

Door gepubliceerd op Monday 29 December 23:18

Een leven zonder spijt

Het is niet makkelijk om te stellen dat je geleefd hebt en volle, niet toe te geven dat je spijt hebt van dingen of spijt hebt van zaken die je niet hebt ondernomen. Veel mensen denken niet na over wie ze zijn, welke keuzes ze maken, waar zou ik zijn als ik dingen op mijn levenspad veranderd had?

Ik ben zelf iemand die mijn leven niet betreurd maar ik dacht tien jaar geleden wat kan mij nu gebeuren. Ik had alles wat een mens maar kon hebben, een man die van me hield, een gezinnetje, mijn dieren om mij heen, een prachtig huis om in te wonen en dan ineens…………………..

 

is alles in en fractie van een seconde weg…….

 

Ik ben opgegroeid dat ouderdom geen ebdreiging kon zijn en dat je door woede en haat in soms levensbedreigende situaties terecht kan komen. Ik ben de afgelopen jaren meermalen bang geweest voor het onbekende, voor de dood.

Ik herinner mij nog een keer toen ik een jaar of tien was en mijn ouders hadden mij en mijn vier jaar jongere broer alleen gelaten. Ze waren op bezoek bij vrienden en de twee kinderen hadden alle lichten aan die je maar aan kon doen en we zaten gewoon gezellig televisie te kijken. In de ruit achter de televisie zag ik een gedaante verschijnen die dus via de raam aan de voorkant naar binnen keek, hij leek een Betje op Catweazle. 

Ik werd bang en mij jongere broertje helemaal maar toch heel stoer opgestaan en de lichten uitgedaan maar voordat ik de trap op liep naar boven snel de telefoon meegenomen en om de hoek in de donkere gang gezet. Meteen het nummer van de vrinden van mijn ouders gedraaid en die waren binnen vier minuten thuis. Het bleek zich om een verkrachter te gaan die ze enkele dagen na mijn beschrijving aan hebben aangehouden.

Je was nooit bang geweest maar door een zo´n voorval werd je bang gemaakt door anderen. Nooit meer zou het hetzelfde worden of toch wel? Ik hervatte mij maar vijfenveertig jaar na dato werd ik weer bang doordat een junk mij aanviel toen ik op straat liep met de hond. Zo uit het niets wordt je in elkaar geslagen en je belandt met een grote winkelhaak in je hoofd op de eerste hulp. Weer komt die angst opzetten en weer door anderen aangedaan.

Ik kijk wel eens naar families om mij heen en dan voel ik een koude rilling over mijn lijf. Ik kijk dwars door hen heen en wordt bang omdat ik de lege huls zie die overblijft als de maskers gaan vallen. Mijn gedachten racen naar gevoelloosheid en je voelt wanhoop en hopeloosheid.

Ik kijk terug op mijn leven en mijn hart begint te trillen als ik aan mijn ware liefde denk, hij leeft in de eeuwigheid en toch achtervolgd hij me nog als een roos met lange doornen. Mijn gedachten worden vertroebeld door mijn soulmate, mijn echo´s van de stem die mij terug wilt en kwelt in mijn slaap.

 

Ben ik de enigste die er over nadenkt

dat de hel in de mens zelf zit?

De hel zit in de mens zelf en doodt de mensen van binnen naar buiten. In hen leeft een wereld van afgunst en wanorde waar stemmen vanaf muren schreeuwen in duisternis gehuld. Ik wordt weer bang van de hel om mij heen soms, de leegte binnenin mensen.

Je wandelt over vergeten rijstroken niemand naast je helemaal alleen. De stilte wordt je te veel, het is overweldigend, je denkt na over je leven en weet je hebt veel dingen fout gedaan. Ik loop door ene park, ik hoor geen vogels, geen ruisen van de bladeren in de wind. Ik ben in gedachten mijn mentale wonden aan het herstellen even vluchten van de buitenwereld gewoon mij terugtrekken in mijzelf.

Je gebrek aan vrijheid door dakloosheid, angst, de dominerende en brute maatschappij. Ik ben geen lafaard in dit leven mar ik geloof ook niet meer in sprookjes. De bureaucratie furieus typend achter de computer die jou leven naar de verdoemenis helpen. De waarheid vertroebeld, regendruppels vallen op de bladeren en ineens zijn er moddergaten overal om mij heen. Hier in mijn eigen geheime tuin zal de duisternis mij nooit meer overvallen.

Heb jij ook wel eens dat je gewoon terug wilt vallen in de tijd toen alles nog goed was? Gewoon vallen en jezelf laten gaan en al die miljoenen stukjes die uit elkaar zijn gerukt weer samenvoegen tot een geheel? Je valt steeds dieper en dieper in en bed van bloemen daal je neer, in mijn geval rode rozen, de rozen van de liefde en vrede. Ik heb geen herinneringen meer, woede en angst zijn weg en zelfs de doornen zijn van de rode rozen af.

Er is namelijk iemand die je heeft opgevangen en dat is het meest heerlijke gevoel ter wereld. Je voelt twee sterke armen om je heen die je nooit meer zullen loslaten.

 

Hij wil dat je dat gevoel erkent

en leert kennen

en je kan je wel afvragen

waarom is Hij er?

 

Hij wacht alleen maar,

Hij is diegene

die Zijn armen naar je uitstrekt,

Hij daalt samen met je neder

en vangt je altijd weer op.

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit heb je vol emoties geschreven, intens!