Hondjes en Konikpaarden

Door Appelpit gepubliceerd op Sunday 28 December 00:01

In de kerstvakantie komt mijn broer een dagje langs. Met zijn gezin en drie honden."Ik heb wel een plaid die ik voor ze kan neerleggen", zei ik toen mijn broer de hondjes aankondigde, maar hij zei lachend dat een zakdoek ook wel groot genoeg zou zijn. Het zijn een chihuahua-moeder en haar twee jonkies.

Als ze uit de auto stappen en aanbellen, draait alles meteen om de hondjes. Die rennen naar binnen en verkennen de kamer, tikkend met hun nageltjes op ons gladde laminaat, en al gauw vinden ze het tapijt in de zithoek. Dat is interessant. De structuur lijkt een beetje op een vreemd soort gras en ze beginnen er meteen blij met hun snoetjes in rond te wroeten.


We drinken thee, eten toastjes met paling en praten bij terwijl de hondjes van de een naar de ander springen en door iedereen geaaid en geknuffeld worden.

Na een uurtje besluiten we even naar buiten te gaan. Het heeft de hele week gemiezerd en vandaag is het eindelijk droog en helder. Prima weer om met z’n allen een stukje te gaan lopen in de uiterwaarden. Daar zitten na vijf minuten alle schoenen en laarzen onder de modder, maar daar laten we ons niet door weerhouden. Vanaf de dijk struinen we naar de rivier. In de verte zien we een paard lopen en nog een. Tegen de tijd dat we bijna bij het eerste waalstrandje zijn, komt ons een hele kudde tegemoet.


"Doen ze niks?" vraagt m'n neefje een beetje benauwd en hij verstopt zich voor alle zekerheid achter een grote boomstronk. De voorste paardjes lopen ons voorbij, maar als er één nieuwsgierig aan de mouwen van mijn schoonzus snuffelt, blijven er meer staan. Ineens zijn we omringd door de ruige Konikpaardjes. Hun dikke, pluizige vacht zit vol klittenbollen, waardoor ze er tamelijk mottig uitzien. Van achter zijn boomstronk kijkt mijn neefje toe hoe zijn moeder en zus de paarden over hun zachte, bruine neuzen aaien.
Ik probeer met mijn telefoon een portretfoto van een van de paardjes te maken, maar m'n fotomodel duwt zijn neus tegen de telefoon en het wordt een portret van niks. 

Een ander paard knabbelt aan mijn jas. Na een tijdje hebben de dieren genoeg van ons en gaan ze achter de rest van de kudde aan, die van de rivier af loopt. Wij zijn juist op weg naar het water.

De hondjes, die veilig opgetild waren om ze te beschermen tegen blubber en paarden, worden op het gladde, natte zand van het waalstrand gezet. Hier kunnen ze zelf rondlopen, terwijl hun baasjes platte stenen zoeken om over het water te keilen. De beste worp stuitert wel acht keer.

Als we het koud krijgen, zompen we dwars door een drassige grasvlakte terug naar de dijk. Daar stampen we de ergste kluiten van onze voeten en een kwartier later staan er acht paar modderschoenen op een rijtje in de schuur. Tijd om de laatste hand te leggen aan een maaltijd met heel veel lekkere hapjes.

Terwijl we eten, rollen de hondjes over elkaar heen op ons grasveld-tapijt. Ze vermaken zich prima, en wij ook. Een beestachtig gezellige familiedag.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het ziet er heel leuk en gezellig uit!!
wat een kleine hondjes
X
Leuke hondjes!
Een leuke en gezellige wandeling in de kou en daarna lekker uitblazen.
Owww wat een lieverdjes.
Leuk geschreven. Jullie zullen genoten hebben.
Wat heerlijk en heel mooi geschreven, fijn zo een fijne familie dag.
Klinkt inderdaad super :)