De dood; treurig of een feestje?

Door Willem B gepubliceerd op Wednesday 24 December 23:20

Ik was laatst in gesprek met een kennis en het onderwerp kwam op een begrafenis die de kennis had meegemaakt. Zij was bevriend met een andere vrouw voor wie ze een lange tijd heeft gezorgd in de laatste jaren. De vrouw was in de negentig jaar en was als een tweede moeder voor haar geweest. Dat de vrouw was overleden vond ze erg jammer, maar ze had er vrede mee. Ze was verdrietig om het verlies, maar blij voor de vrouw. De reden daarvoor was dat ze de vrouw vlak na haar overlijden had gezien in een sfeer van vreugde en blijdschap tijdens een droom. De vrouw had zelf al aangegeven dat ze wel klaar was met dit leven en dat bleek opnieuw tijdens de begrafenis. De kennis zag haar opnieuw blij en opgelucht voor zich en ze vertelde me dat het voor de vrouw een feestje was dat ze eindelijk verlost was van haar lichaam. Een opmerkelijk verhaal, maar tegelijk ook een geruststellend verhaal vond ik. Wanneer de dood een feestje kan zijn, waarom er dan bang voor zijn? Dat het verhaal op waarheid berust twijfel ik niet aan, want ik heb al meer conversaties van dergelijke aard met haar gevoerd. Dat zij de gave bezit om wat meer waar te kunnen nemen dan de gemiddelde mens, was mij al langer duidelijk. Het blijft natuurlijk een kwestie van wel of niet geloven in zulke verhalen en daarin staat iedereen vrij gelukkig. Toch hebben wij met z'n allen uit het verleden het gebruik over genomen van onze voorvaderen dat een begrafenis een droevige aangelegenheid moet zijn. Hoe kwamen zij dan eigenlijk aan deze wijsheid? Er kan natuurlijk op meerdere manieren naar de dood gekeken worden. Van oudsher wordt in ons landje de kerkelijke insteek gehanteerd, wat meestal inhoud dat je op moet passen dat je ziel niet in verkeerde handen komt om het maar voorzichtig te zeggen. Niet echt een vrolijk vooruitzicht en iets om serieus te nemen toch? Dan kan ik me voorstellen dat serieus en droevig de toon zetten voor een begrafenis. Maar wat als die ideeën op angst zijn gebaseerd en niet op waarheid? Wat als het helemaal niet nodig is om bang te zijn voor de dood? Wat als je niet veroordeeld wordt door een oude man met een baard op een troon die het kaf van het koren zou scheiden? Wat als je opgevangen kan worden door liefde en vrijheid en een heel nieuw inzicht? Zou dat dan inderdaad niet een reden zijn voor een feestje?

Natuurlijk is de begrafenis of uitvaart ter ere van de overledene, maar ook van de nabestaanden. Wanneer geliefden en familie achterblijven is het voor hen natuurlijk erg droevig en moeilijk om door te moeten gaan zonder de aanwezigheid en liefde van de overleden persoon. Om die reden zal de droevige sfeer wel op zijn plaats zijn. Zelf heb ik ook de nodige tranen gelaten tijdens de laatste uitvaart die ik heb meegemaakt.

Toch ben ik in de loop van de tijd anders gaan denken over leven en dood. Met de wetenschap in gedachten dat de dood slechts een overgangsfase is en kennelijk (voor diegene die het in kunnen zien) een feestje, zou er toch ook een vrolijke nood aan een begrafenis gegeven mogen worden? Als het aan mij ligt zal er op mijn uitvaart zeker gelachen worden. Het zal nog wel wat generaties duren, maar het bewustzijn dat we niet van elkaar gescheiden zijn, ook niet na de dood, komt er aan. Als dat zo ver is zullen begrafenissen geen droevige gebeurtenissen meer zijn, maar een viering van de overgang naar een volgende fase en uiteindelijk naar die plek waar we allen vandaan komen.

Is dat geen mooi vooruitzicht?

 

Tip voor degene die dit wel een mooi idee vinden:

Andere artikelen in deze Zilla

Andere interessante artikelen:

 

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb vandaag een crematie meegemaakt op een warme en emotionele manier waarvan ik terug kwam thuis met een gevoel of het een feest was waar de waarden van het leven zelf extra kleur hadden gekregen. je schrijven is weer mooi hierover. Ook vanmiddag was er tranen , maar ook werd er zeker gelachen dat is ook hoe zij die overleden was zelf was die lachte altijd door haar tranen heen.
Heel mooi. bedankt voor je mooie reactie en sterkte gewenst. Het gemis is altijd verdrietig, maar als je inderdaad de waarde van het leven in kan zien is er ook rede om te lachen. En als het besef komt dat degene die overleden is niet ver weg is en dat je die zeker gaat terugzien als je dat wilt, dan zal dat het verlies zeker verzachten. Het leven stopt niet, het gaat voor altijd door..... ook na de overgang van wat wij de dood noemen. Ook jouw overleden naaste leeft voort...
oeps per ongeluk mijn eigen artikel geklikt als goed. was bedoeld voor jou Mo
Of mijn moeder nu in de hemel een feestje viert of niet, het feit is dat ik haar hier in fysieke vorm mis en daar mag ik verdrietig om zijn. Het is me niet aangeleerd verdrietig te zijn, ik mis haar gewoon. Feestjes op uitvaarten lijkt een nieuwe trend. Natuurlijk mag je lachen, maar hopelijk mag je ook verdrietig zijn. De laatste uitvaart (vrouw van 42) waar ik was werd het nummer: Because I'm happy gedraaid en ik vond het vreselijk ongepast.
Terwijl ik ooit dacht dat mijn uitvaart ook een feestje moest zijn, omdat ik geleefd had en blij was dat ik dood zou zijn. Maar nu zie ik dat je hierin niets kunt afdwingen.
Mo, Bedankt voor je reactie. Met een feestje bedoel ik niet dat de nabestaanden per se vrolijk moeten zijn. Ieder mag rouwen op zijn of haar manier. Het feestje is, zoals ik in het artikel schrijf, voor de vrouw die overleden is. Zij heeft de dood als een bevrijding ervaren en als een feestje. Om die reden kunnen de nabestaanden zich gesteund voelen en ik hoop dat dat ,wanneer mijn tijd gekomen is, ook zo zal zijn voor degenen die ik achter laat. Het laatste stuk is een doorkijk naar de toekomst, zoals het best zou kunnen zijn. Zo ver ben ik zelf ook nog niet hoor. Zoals ik al schreef was ik de laatste keer ook zeer bedroefd en dat zal zeer waarschijnlijk de eerst volgende keer ook weer zo zijn, want het fysieke gemis kun je niet door een enkele gedachte vervangen. Daarom blijft het rouwproces belangrijk. Maar de gedachte dat ik niet meer bang hoef te zijn over wat er gebeurd met degene die overleden is, of met mezelf als het zo ver is, geeft me wel steun.

Overigens zou ik dat nummer ook niet kiezen, maar ieder zijn voorkeur.
Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde, maar ik geloof niet in een oude man met een witte baard die het kaf van het koren onderscheid.

Ik geloof in een liefdevol God, die met kerst Zijn Zoon naar de aarde sturen. Ik geloof in de Zoon, Jezus Christus Die vrijwillig voor ons stierf, maar ook weer opstond uit de dood en ik geloof in de Heilige Geest de Vertrooster Die kwam op het moment dat Jezus terugging naar de hemel.

Als we Jezus in ons hart hebben, is de dood een feest, omdat we weten dat we naar de hemel gaan.
Bedankt Bokita. Mooie woorden. Geloof is soms een moeilijk onderwerp om te snappen, laat staan om over te hebben. Wat dat betreft zijn woorden maar een beperkende manier om iets duidelijk te kunnen maken. Ik zou hier uitgebreid op door kunnen gaan, maar ik volsta met te schrijven: ik geloof in wat jij geloofd. De manier waarop we het interpreteren en ervaren zal misschien wat anders zijn, maar dat is het mooie aan het leven.
Toch ben ik benieuwd hoe jij het interpreteert.
Mijn interpretatie is dat Jezus naar de aarde kwam om ons te laten zien hoe wij allen kunnen zijn door het goede voorbeeld te geven. Uiteraard stuurde God hem, maar dat doet God met ons allemaal. Of liever gezegd, wij kiezen er allemaal voor om hier te komen, net als Jezus. Er schuilt in ons allen een Christus, alleen zijn er maar verrekte weinig van ons die het voor elkaar krijgen zich dat te herinneren. In mijn artikel over het stappenplan naar vergeving beschrijf ik mijn ervaring van die vergevingssessie. Pas toen ik dat ervaren had begon ik echt te geloven in wat er al langer in mijn gedachten rond ging. Jezus had gelijk. We hebben het allemaal in ons. Jezus in ons hart hebben is prima, Hij staat altijd voor ons klaar, maar wat Hij het liefste heeft is dat wij onszelf in ons hart hebben en dat wij in onszelf geloven. Dat is wat Hij ook meerdere keren (volgens de bijbel) heeft gezegd. Wij hebben dus niets te vrezen van de dood, alleen is dat, denk ik, niet helemaal zo uitgepakt zoals Jezus bedoelt heeft.