Sanne en de brief

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 21 December 17:23

Ad Hoc-leven

Zo noemt Theo het schamper en is zelf het middelpunt van de onontwarbare kluwen gevoelens en verantwoordelijkheden. Tot op heden lukte het hem om zich groot te houden. Voor de kinderen. Zonder hen zou men hem meteen op hebben kunnen vegen en al maanden is hij volkomen de weg kwijt.

Kerst staat voor de deur

f3914df4428ba1abc52c2d9b79d25475_medium.

Het lijkt wel of hij vanwege de aanstormende feestdagen mentaal op kruiend ijs is beland. Hondsmoe mist hij nog steeds zijn werk totaal niet, al wordt zijn alom geprezen organisatietalent op de zaak node gemist. Zoiets zei zijn coulante baas vanmiddag nog, toen hij hem persoonlijk het Kerstpakket kwam overhandigen. “Maar het wordt onderhand toch wel tijd om zaken af te ronden, Theo. Het normale leven, jongen. Dat moet je weer op de rails krijgen. Is belangrijk. Houvast voor jou, voor ons en voor je kids,” had mijnheer van Vuren vaderlijk gedaan en Theo was te perplex geweest om adequaat te reageren. Pas toen hij weg was voelde hij hoe woest hij daarover was.

Hoezo normaal? 

Wat de fok is dat zogenaamde normale? Niets is toch hetzelfde? Minimale stukjes van ‘normaal’ komen mondjesmaat binnen alsof dat hem en de kinderen troosten zal en de overheid, familie, vrienden of buren kunnen er niets aan veranderen. Al de lui die zich plaatsvervangend opwinden over de verkeerde aanpak komen hem mijlenver de strot uit. Alsof er in complete chaos sprake kan zijn van een protocol of voorgedrukte regels die rampspoed makkelijk verdeelt in beter verteerbare brokken, denkt hij vaak pissig. Moet schuld worden verdeeld tussen wie er maar voor in aanmerking komt? Dat vindt Theo echt onnodige drukte.

203183ba34f88d401a0047ca670d8b7b_medium.

Hij zet de TV uit 

Alsof het de hoofdprijs van de Nationale Postcode Loterij is om met je trieste onoplosbare verhaal bij een talkshow te verschijnen, denkt hij sarcastisch. Media-aandacht, van welk programma dan ook, is hij onderhand kotsbeu. De schuldigen zullen nooit aangewezen kunnen worden, laat staan gestraft.

Te veel belangen staan op het spel. Daar wordt hij heel opstandig van en hij is ook iedereen zat die zogenaamd snapt wat hij met de kinderen doormaakt.

Soms, als ze in bed liggen, overvalt hem die mateloze onfatsoenlijke woede, lopen van nijd de waterlanders langs zijn wangen. Daar heeft hij nooit eerder last van gehad en op die momenten beseft hij maar al te goed hoe onredelijk hij is. Van God los. Alsof het de bedoeling is dat het kleinmazige net van niet eerder gevoelde wanhoop zich strakker om hem heen moet trekken. Totdat hij er eindelijk in stikken zal. Een ondankbare rat voelt hij zich vaak. Medeleven. Massaal en indrukwekkend, die hele stoet rouwauto's. In de wanorde klampte hij zich er aan vast, maar hij kon geen traan laten. Allemaal lood om oud ijzer, dacht hij zelfs. Na vijf maanden, aan het eind van zijn Latijn, ergert het hem vreselijk dat alles met de Franse slag lijkt te worden gedaan, maar hij wil niet over ieder futiliteitje vallen, zoals vroeger.

De Kerstboom 

1cc7277f95140fab22412ebc4641c30a_medium.

Van de week hebben de kinderen de boom opgetuigd. Hij zag het als in een film gebeuren. Verdoofd, verbaasd dat hij er als hoofd van het gezin buiten leek te staan. Ineens dringt het tot hem door dat de kleine Sanne als enige wist waar de versiering wordt bewaard. Acht jaar en ze vertelde haar broer dat eerst de lampjes erin moesten, dan de slingers en daarna kwamen pas alle ballen. 

Sanneke is als twee druppels water zijn Toos, die kan toveren. Met geld en afgedankte troep die hij allang zou hebben weggegooid, maar zijn creatieve Tooske vindt fantastische oplossingen. Hun meiske- in de laatste vijf maanden tien jaar ouder geworden- lijkt nu nog méér op zijn vrouw. Hij weet verdomme dondersgoed hoe oneerlijk dat is en Theo van Walles doet alsof hij de chaos niet merkt. Sterk zijn en blijven, is zijn devies, maar van mensen ontvangen en het gezellig maken heeft hij geen kaas gegeten. Alleen dat simpele besef geeft hem al een schuldgevoel; Ik vind Tooske’s inzet altijd zo vanzelfsprekend. Af en toe bespot ik het zelfs en haal het omlaag. Soms word ik gek van al die vreemde gezichten die me bekijken alsof ik bevriend met hen ben. De leegte met al die meelevende mensen over de vloer, zorgt ervoor dat ik geen overzicht krijg.  De kinderen moeten zorgeloos opgroeien. Johnny is veertien en zou Toos en mij het bloed onder de nagels vandaan horen te halen.

Nog steeds weigert Theo in de verledentijd te denken om de pijn van het besef te ontwijken. Hun oudste- ooit veel te vroeg geboren-, heeft hem onverwacht uitstekend gesteund, lijkt meer man dan hij en dat zit Theo dwars.

Sanne, gedoucht, de haren gekamd, had vanavond haar Kerstpyjama aan, zei ze trots. Hij wist niet eens dat ze zoiets had. Met blozend hoofd opende ze de la van het fel blauwe nachtkastje, dat Toos vorig jaar bij de kringloop vond en in Sannes lievelingskleur schilderde. De Walt Disneylamp er bovenop bescheen haar kleine lijfje toen ze lenig onder het dekbed kroop en kaarsrecht tegen het hoofdeind ging zitten. Ze keek hem streng aan, wilde geen verhaaltje, zei ze en hield een dubbel gevouwen papier plechtig in beide handjes geklemd.

“Pappa, ik weet niet waar de kersman woont en ik heb geen postzegels, maar jij moet mijn brief wel asjeblief, heel errug alsjeblief, opsturen.” Hij had even gelachen. Vertederd, wat ze met een strenge blik onder die koddig gefronste wenkbrauwtjes afkeurde. “Neehee pappa! Niet lachen. Het is veelste heel erg belangrijk, tot in de wolken van de hemel zo belangrijk, van dat de kersman mijn brief krijgt.”

Natuurlijk beloofde hij de brief te posten, maar dat was niet genoeg. Hij moest de rechterhand op zijn hart leggen, toen de linker in de lucht steken en de middel- en wijsvinger heel erg goed kruisen. “Zweren pappa, dat niemand anders het leest behalve de kersman! Jij mag de brief óók niet openen en Johnny hemaal niet!” Met een stalen gezicht zwoer hij dat hij zich aan haar regels zou houden, drukte zijn vingers tegen zijn mond en wiep haar daarmee een luchtkusje toe waarna ze hem eindelijk het dubbel gevouwen schriftvelletje toestak. Overdreven gewichtig nam hij de zwarte leren portefeuille uit zijn binnenzak. Die had hij vorig jaar van Toos gekregen omdat daar al zijn pasjes zo perfect in passen. Zeer voorzichtig stak hij Sanne's brief er tussen en ze knikte gerustgesteld toen hij de portefeuille langzaam in zijn colbert liet glijden. Terwijl zij ging liggen maakte hij zich groot, klakte de hakken van zijn schoenen tegen elkaar en salueerde. Met twee ferme klappen op zijn borst gaf hij aan dat haar post bij hem veilig was en knuffelde haar nog eens extra voordat hij haar wel te rusten wenste. Hij zou zich aan zijn woord houden, loog hij voordat hij de deur dicht trok.

"Liefe Kesman

Ik heet Sanne van de Walles (8 jaar) en ik vin kersfees altijd leuk met mamma en pappa en Johnny. Opie en omie De Vries kwame altijd ook. Dat was geselig en ik kreeg feel kaddoos. Ik gloof niet dat u kan vliegen met de dieren (welke weet ik niet presies, maar ze hebben ligtgefende neusen) maar u kan wel alles en papa segt dat mamma bij jou is, want toen het vliegtuig uit de lucht fiel was onse liefe heertje effe pissen. Ik vraag met alle hart en zieltjes, wil u asjeblieft ons met se alle hellepun? Als u ome Kees en tante Sjaan nog niet kan misse is dat goet. Pappa segt dat ze amaal bij jou sein om pakjes te inpakken. Voor arme kindjes.

Liefe kesman: stuur u asjeblief heel erg graag mij mamma terug. Ik wil als u mama in de slee stopt en wel goed inpakken in u dikke rode jas. Muts en wanten en das ook… want anders wort zij verkouwen en dan huilt papa weer als hij denkt dat ik niets siet. Dat vinnik sielug. Als u mamma nie kan meebrenge, geef haar een knufel fan Sanneke. Seg dat ik al streiken kan. Van omie Frieske geleert en bootsgapen doen en dat ik héééél errug wagt op haar. Maar als u dat toch niet kan sal ik niet huilenbalken want papa krijgt dan ook altijd rode oogens. U friendinnetje Sanne. PS: als het niet kan vraag u dan aan pappa of ik een hondje mag?”

Theo, hoofd management van KPN Zakelijke Dienstverlening, plotseling overmand door dieptrieste zieligheid, jankt eindelijk echt, knijpt het vodje samen en smijt het van zich af waarna de prop langs de plint heen en weer rolt. Hij voelt zich nu nog meer een liederlijk mislukte vader en brute leugenaar. "Was ik maar met Toos, haar zusje en mijn zwager meegegaan om in Maleisië hun tweede adoptiekindje op te halen," snottert hij. Tot hij Tooske’s stem hoort. 
”Ben je van de pot gerukt? Je schiet niets op met zelfmedelijden en je gaat er ook niet aan onderdoor. Morgen, als Sanne naar school is, haal jij dat witte knufke uit het asiel. Hij is nog geen jaar oud en heet Sammie.”

(Umberto: peterbak.nl   Kersboom: nl.wikipedie)

 

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tjonge, hoe kan ik deze gemist hebben, gelukkig alsnog tegengekomen.
Een echte treffer, zo tegen het einde van dit jaar!
Dank je wel...
Jeetje zeg, hartverscheurend!
Dank je wel, toch ook een link met de MH 17 ramp, dat vond ik dit jaar wel gepast
ja, begreep ik.
Zo dan! Komt even binnen als een klauwhamer dwars door je voorhoofd.
Mijn persoonlijke favoriet deze ronde. Erg goed geschreven. Ik weet alleen nog niet of ik de afsluiting écht geslaagd vind.
Ja, daar zijn de meningen over verdeeld, maar ja, die klap moet toch echt pas op het laatst vallen, vind ik
Ik denk dat ik Theo's reactie mis. In woord, gedachte of daad. Hoewel ik het natuurlijk wel kan raden.
Volgens mij had hij die schop onder zijn kont wel even nodig om uit de impasse te komen en wie kan dat beter doen dan de vrouw die hij zo mist...
Gelezen.
Dit is weer zo'n extreem diepe Weltevree.
Bijzonder hoe je hier terugblikt op die crash.
Ik moest gewoon denken aan al die mensen die het deze Kerst zonder hun naasten moeten doen
Het is veel inderdaad ruimer dan de crash. Dat proef ik en dat vind ik ook zo bijzonder. Je hebt het als voorbeeld gebruikt voor veel meer. Want natuurlijk zijn er elk jaar heel veel mensen eenzaam en alleen, gehuld in verdriet, etc.
Oftewel, een extreem diepe Weltevree... :-)
slik.
Ja, dat sniffen vond ik wel bij de Kerst passen
ik ben net begonnen met mijn verhaal. Wordt iets minder droevig hoop ik. :)
Nou, dan kunnen wij het wel weer schudden, denk ik...was vorige week wel blij dat jij niet meedeed, maar goed, ik kan goed tegen mijn verlies... en zeker met Kerstmis. Halleluja
ik deed toch wel mee? Kreeg van alle drie de jury nog een pluim.
Trouwens kan ik ook een slecht verhaal schrijven. Soms is de inspiratie naadje (of is het naatje? Dat weet ik nooit)
Heel mooi geschreven Weltevree. Mooi hoe men kan doorleven inde gedachten van anderen.