Dag 6: Eerste dag van driedaagse trekking in Colca Canyon

Door Appieke gepubliceerd op Thursday 18 December 11:39

cad33de6c113b106c86fd44d2bd26e94_medium.

Om 2 uur ging vandaag veel te vroeg de wekker af. Als we echt wouden hadden we toch nog iets langer kunnen slapen, maar ik wou nog eens naar huis bellen omdat ik de komende dagen waarschijnlijk onbereikbaar ging zijn. Ondertussen al wachtend in de lobby van het hotel dronken we nog een cocathee (wat verrassend lekker is en dit zou ook goed helpen tegen hoogteziekte) terwijl ik naar het thuisfront belde. Om 3u was het busje er dan zoals afgesproken en konden we vertrekken met als bestemming Colca Canyon. Blijkbaar was ik toch al goed aangepast aan Peruaanse tijd, want lang heb ik me niet meer kunnen wakker houden. Tot wanneer er op een van de stopplaatsen van het busje 2 personen opstapte; ik denk moeder en zoon. Ik zat met Jochen op de achterbank wanneer de irritante zoon naast mij kwam zitten. Ik heb zeker niets tegen dikkere mensen, maar als je u ook nog eens breder moet maken omdat je op uwe PSP wil spelen en dat ik dan als graatmagere persoon daarom tegen de ruit moet plakken met uwen ellenboog tussen mijn ribben.. Ja, daar heb ik wel een hekel aan. En ik vermoed dat hij het ook geweten heeft. Ochja, al bij al heb ik de pas van ongeveer 5000 meter toch al slapend kunnen oversteken en kwamen we aan in Chivay, op terug 3600 meter hoogte, om daar te kunnen ontbijten. Na het ontbijt stapte bijna iedereen terug op het busje, behalve de vrouw en haar (vermoedelijke) dwaze zoon. Ik al euforisch omdat ik dacht dat ze vergeten opstappen waren, bleek dat ze daar gewoon hun reis verder gingen zetten.

Nog even reden we met het busje en toen stopte we waarvoor we eigenlijk zo vroeg vertrokken waren: bij de condors. Op deze plaats kun je altijd vroeg in de morgen deze grote vogels spotten, en met een beetje geluk zie je ook hun vleugels met een reikwijdte van 3 meter. Wij hadden niet zoveel geluk, en zagen enkel de condor in de verte vliegen net voor we terug gingen vertrekken. Hun vleugels konden we dus niet vastleggen op foto, wel wanneer ze dwaas voor hun vooruit staarden op een rots. Alsof ze het doorhadden dat we met een paar honderd mensen aan het wachten waren tot ze eindelijk gingen vliegen.

Na deze stop van ongeveer een half uur was het tijd om verder te rijden. Niet veel later stapte dan ook iedereen af, behalve wij en nog een ander koppel. Eerst hadden we geen idee waarvoor dit was, later bleek dat wij weer een gids hadden enkel voor ons twee. Dat andere koppel ging de trektocht niet doen en ging zelf wat op verkenning in de Canyon de komende dagen. We kwamen aan op het dorpspleintje in Cabanaconde, en daar stond onze gids ons op te wachten. We gingen nog naar hem thuis, en daar konden we onze grote trekkersrugzak achterlaten. Onze kleren, persoonlijk gerief, snacks en drinken hadden we in een kleine rugzak gestoken, zodat we niet met teveel gewicht deze trektocht moesten doen. Op het eerste zicht leek de gids, Remy, maar een raar type. Hij toonde niets van interesse in ons, stelde niet veel vragen, vertelde ook niet veel en deed heel afstandelijk. Maar we waren vertrokken. Ik eigenlijk al een beetje met schrik, want ik was nu al moe omdat we al zo vroeg wakker waren. Het was nu al rond de middag, we waren dus al vele uren wakker, en eigenlijk moesten we nu nog een paar uur te voet afdalen in de Colca Canyon. Eigenlijk was het ook best spannend, niet weten wat mij te wachten staat. Met de vragen “ga ik het wel aankunnen?” en “wat als ik het niet aankan?” begin ik aan het avontuur.

f4288db756625bfb02e2f39da65681a2_medium.

We liepen een klein half uurtje op een verharde weg, terwijl ik bij mezelf dacht dat het wel zou meevallen als dit zo zou blijven. Mijn benen voelden wel heel zwaar aan, maar het ging al bij al goed. Tot ik het bordje zag waar de start stond aangegeven van de trektocht. Heel het avontuur moest eigenlijk nog beginnen, en ik had al een paar keer naar mijn water gesnakt. We liepen op smalle paadjes met kiezelsteentjes en veel stof door de Canyon. Hoe verder we liepen, hoe meer voorsprong Remy had. Ik had gedacht dat een gids zich wel zou aanpassen aan de snelheid van de mensen waarbij hij is, maar de Remy blijkbaar niet. Hij deed nog steeds afstandelijk en sprak nauwelijks tegen ons. Het enige wat hij deed was op cocabladeren kauwen en wandelen zoals nen halve zot. Hij zal ook niet geweten hebben dat we vandaag zo vroeg hebben moeten opstaan en dat we eigenlijk al een zware dag achter de rug hadden voor we hier aan begonnen. “Met wat voor twee trage slakken ben ik hier vertrokken” kon ik zo op zijn gezicht lezen, terwijl hij een beetje verderop op ons stond te wachten. We hadden een kleine pauze. Met een heel mooi uitzicht vroeg hij ons toch of hij van ons beide een foto moest nemen. Hij begon toch ook al wat grapjes te maken en vond hij het grappig dat veel van men kleren van “Quechua” was, wat toevallig ook een lokale taal is in Peru.

c364f39b9dd6553bf3d3acd080f5e795_medium.

Na enkele uren afdalen in de Colca Canyon, kwamen we aan bij onze verblijfplaats. Het was rond 15u, en de Remy vertelde ons dat we om 18 u gingen eten. Na een kleine rondleiding, het tonen van de “douche” en de “WC”, toonde hij ons ook ons bamboehutje waar ik me dan ook meteen in het bed smeet. Het was een zware dag tot hiertoe. Ik had zelfs het gevoel dat ik te moe was om in slaap te kunnen vallen. Lang zal ik toch niet last gehad hebben van dat gevoel, want voor ik het wist maakte Jochen me al terug wakker voor het avondmaal. Ik had nu zeker geen luxemaaltijd verwacht, maar de verse soep en de overheerlijke spaghetti was nu toch ook wel boven mijn verwachtingen. De familie waarbij we sliepen zagen we jammer genoeg niet die avond, maar we kochten wat drinken en snacks uit hun winkeltje en we betaalden hen de dag erna. Het was zelfs al pikdonker voor het eten, dus behalve in onze hut zitten met een duister lampje (idd, ze hadden er zelfs een kleine voorziening van elektriciteit) konden we niet doen. We lagen dan ook redelijk vroeg weer te ronken. Niet dat het kwaad kon, want die uurtjes slaap kon ik toen zeker goed gebruiken. Ik ging wel slapen met ergens een lastig gevoel. Ik had zo graag iets laten weten naar huis en mijn vriendin dat alles in orde was, want ze wisten ook dat we vandaag aan deze trektocht gingen beginnen. Maar het was niet mogelijk om iets te laten weten omdat er (wat ik ook wel had verwacht) geen telefoonbereik was. Hier moest ik maar rekening mee houden en dat weten voor ik aan zo’n avonturen begin.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.