Vaarwel, ik laat je gaan

Door - Verwijderd account - gepubliceerd op Wednesday 17 December 11:52

6e18864be7a647617bb8adea2e4e8602_medium.

"Je moet kiezen Rachel. Je kan deze twee kanten van jezelf niet beiden behouden. Niet als je bij mij wil blijven... Degene die je bent als je van hem weg komt, herken ik nagenoeg niet. Je bent juist zo'n warm, sociaal en liefdevol persoon. Als je daar weg komt ben je afstandelijk, opstandig en zelfs duister. Je moet kiezen welke kant je het meest aanspreekt en op die manier verder gaan met je leven. Anders blijf je altijd in tweestrijd." 

Na zijn woorden is hij vertrokken om me alleen te laten. Na een hele avond en nacht gestaard te hebben naar het plafond, terwijl mijn hersenen overuren maakten, weet ik dat hij gelijk heeft. Deze twee totaal verschillende personen die ik ben, kunnen niet naast elkaar leven. Het vreet me op en verteert mijn ziel. Dit moet stoppen, voordat er geen ziel meer over is.
Nu zit ik in de bus, op weg naar hem. Iemand van ons moet het doen, anders komt er nooit een eind aan.

Terwijl ik naar buiten tuur en de gebouwen voorbij zie flitsen, klinkt het lied van Kelly Clarckson door mijn oordopjes.
"You know that I love you so, I love you enough to let you go." 
Zonder dat ik er erg in heb, zing ik zachtjes mee met de tekst. Een mislukte grijns verschijnt op mijn gezicht zodra mijn bewustzijn doorheeft dat ik meezing. Hoezo een toepasselijk lied. De rest van de rit besluit ik om mijn kaken op elkaar te houden. Hoe dichter de bus komt bij de plaats van bestemming, hoe zenuwachtiger ik word. Wat als we weer in onze oude gewoontes vallen?

"Hey Rachel, leuk dat je er bent. Kom binnen." Met een hoffelijk gebaar laat Mads me binnen in zijn appartement.
"Dank u meneer Cornet," mijn stem klinkt plagerig. Ik maak een kleine buiging, loop naar binnen en kijk om me heen. Zoals altijd is het nog een grote puinhoop. Sinds zijn verjaardagsfeest is er duidelijk amper opgeruimd. Enkel de kratten met lege flesjes bier staan netjes opgestapeld in de gang. 
"Nog niet opgeruimd zie ik?" Dat mijn vraag retorisch is, is overduidelijk. Toch worden mijn ogen getrokken naar zijn gezicht, net alsof ik benieuwd ben naar zijn antwoord.
"Ehm, nee. Druk met werken. Je kent het wel, deadlines." Zijn diepbruine ogen kijken terug in de mijne en dan voel ik het weer. Mijn hart die sneller slaat. De knetterende sfeer die heel de ruimte vult. Gedachten over hoe hij mij vol passie tegen de muur drukt en mijn nek zoent. Tijd en plaats zullen verdwijnen, enkel wij bestaan op dat moment. Wij, die zonder enig probleem elkaars dierbaarste plekjes weten te vinden. Wij, waarbij onze lichamen perfect op elkaar aansluiten in het spel van verleiding. 
Het onvervulbare verlangen om elkaar te voelen, proeven en uit te dagen is er weer. 
"Rachel, je weet wat dat met me doet." Mads zegt het op een rustige toon, maar stopt niet met staren. Even weet ik niet waar hij het over heeft, totdat ik een druppel bloed proef. Ik bijt op mijn lip.
"O, sorry. Dat ging onbewust." Ik haal eens diep adem, draai me om en loop rechtstreeks door naar de woonkamer waar ik me laat neerploffen op de bank.

Drie minuten later komt Mads terug met twee cola en hij gaat naast me zitten.
"Je hebt weer zitten denken, of niet?" De kille toon van zijn stem steekt me.
"Hoe weet jij dat nu weer?" Een snerpende snauw ontvangt hij retour.
"Ik ken je langer dan vandaag Rachel. Dus, vertel. Wat is het nu weer. Dubbele gevoelens? Voel je je schuldig? Je weet dat we elkaar niet kunnen weerstaan." Hij kijkt me onverschillig aan.
"Dat is juist het probleem Mads. Elke keer kom ik naar je toe met het voornemen om op een platonische manier met elkaar om te gaan en elke keer vervallen we in ons oude ritueel. Dat kan zo niet doorgaan weet je..." Ik sla mijn ogen neer. Altijd als ik met hem over dit onderwerp praat voel ik me ongemakkelijk. 
"Tjah. Dat noemen ze aantrekkingskracht tussen twee mensen die niet te weerstaan is. Geef het gewoon toe. Je past het best bij mij. Ik ken je door en door. We zijn gewoon gemaakt voor elkaar. Dylan is niet je ware, dat ben ik. Je bent alleen bang om toe te geven aan je gevoelens." Ik hef mijn hoofd op en kijk hem intens aan. 
"Nu moet je eens goed luisteren. Zoals ik al vaker heb aangegeven: ik houd van hem én van jou. Ik houd alleen op totaal andere manieren van jullie. Bij ons is de verhouding altijd een rollercoaster geweest. Geweldige hoogtepunten en hele diepe dalen. De aantrekkingskracht is altijd aanwezig. Tevens het verlangen om elkaar helemaal gek te maken. Echter ben je wel de meest frustrerende, irritantste en arrogantste persoon die ik ooit heb ontmoet. Zolang ik je niet zie of spreek gaat het prima, maar zodra we weer een klein beetje contact hebben is alles terug bij af. Dan haal je het bloed onder mijn nagels vandaan en als je dan met een ander meisje praat zie ik groen van jaloezie. Dat is niet normaal en dodelijk vermoeiend." Mijn woordenstroom dendert over Mads heen. Hij lijkt er niet van te schrikken.
"Rachel," een stilte volgt, terwijl Mads zijn handen losjes in elkaar vouwt en wat naar me toe buigt. "Wat is daar erg aan? Dat hoort bij ons. Je hebt geen enkele reden om jaloers te zijn, want je weet dat ik voor jou kies, als jij voor mij zou gaan. Ik ervaar exact hetzelfde. Samen zijn we nu eenmaal zo."
Hij weet dat dit me het meest irriteert. Dat betweterige toontje, waarbij hij ook nog eens een houding aanneemt alsof hij tegen een klein kind praat. Terwijl ik op zoek ben naar de juiste woorden, pakt hij mijn hand. Geërgerd trek ik mijn hand terug en sta op. Helaas voel ik zijn aanraking wel in mijn hele lichaam. Het brandt. Ik slik eens diep, tel in mijn hoofd tot tien en kijk hem vervolgens zo kalm mogelijk aan.
"Omdat we het slechtste in elkaar naar boven halen Mads, daarom is het niet normaal. Wat we ook doen, we zullen nooit echt gelukkig zijn. Op onze foto's straal ik niet. Op de foto's met Dylan wel. Bij hem heb ik rust. Voel ik me goed. Hij laat mij mezelf ontdekken en steunt me in alles wat ik doe. Mijn relatie met hem is wellicht niet zo spannend als die van ons was, maar hij is wel degene waar ik oud mee wil worden. Iemand waarbij ik gelukkig kan zijn. En zolang wij met elkaar omgaan, kunnen we allebei nooit verder gaan met ons leven."
"Natuurlijk kunnen we wel met elkaar blijven omgaan. Als ik een vriendin heb bijvoorbeeld, dan is een platonische omgang ook geen probleem meer. Tenzij..." Hij kijkt me met ondeugende ogen aan. Een kleine grijns verschijnt op mijn gezicht.
"Dat is dus exact het probleem en dat weet jij ook. We kunnen elkaar toch niet weerstaan. Ik blijf altijd van je houden. Of je nu een vriendin hebt of niet."
"En ik blijf ook altijd van jou houden." Weer reikt zijn hand naar de mijne. Dit keer laat ik het toe.
"Weet ik. Dat is juist de reden dat ik dit doe. Omdat we van elkaar houden moeten we elkaar laten gaan. Een toekomst zal er nooit in zitten voor ons. Ik weet zeker dat je ooit een meisje vindt die wel goed voor je is. Iemand die je niet constant kwetst of pijn doet. En zolang ik in jouw leven ben, zal je nooit voor honderd procent voor een ander gaan. Daarnaast kan ik ook niet verder met mijn leven, zolang ik met je om blijf gaan." Een brok komt op in mijn keel en zachtjes knijp ik in zijn hand. Hij knijpt terug. 
"Ik begrijp het." Zonder nog een woord te zeggen, loop ik langzaam richting de voordeur. Mads volgt me op de voet. Voordat ik de drempel over stap, draai ik me nog eenmaal naar hem om. 
"Ik houd van je. Heb ik altijd gedaan en dat zal nooit veranderen. Vergeet dat niet."
Ik plant een kus op zijn wang en loop weg. Weg van mijn duistere kant en een grote liefde achterlatend. 

Op de terugweg in de bus klik ik het lied aan waarbij ik met de heenweg zachtjes had meegezongen. In mijn oren klinken de klanken van Kelly Clarckson.
"I'm already gone, already gone
You can't make it feel right when you know that it's wrong
I'm already gone, already gone
There's no moving on so I'm already gone."

Terwijl ik naar buiten kijk, glijdt een traan over mijn wang naar beneden. 

 

 

Liefde is loslaten
Als je van iemand houdt
Wil je diegene vasthouden
Wil je je aan diegene vastklampen
Wil je diegene nooit meer loslaten

Soms moet je echter loslaten
Loslaten doet pijn
Pijn in je lichaam
Pijn in je hart
Pijn in je ziel

Maar je laat los
Waarom?
Omdat je van diegene houdt


 

© 2014 Kelly Rensen
Bron afbeeldingen: Schrijfopdracht "Liefde" week 51.
Lied: Kelly Clarckson - Already gone

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen en beoordeeld!
De eeuwige tweestrijd tussen gevoel en verstand :)
Dramatisch, maar zo kan de liefde zijn inderdaad.
Kiezen, het zou niet moeten hoeven als het echt zo moeilijk is,
maar ja, je zou er ook het heen en weer van kunnen krijgen en dan met helemaal niets blijven zitten
Kiezen... Tussen goed en kwaad. Het duistere blijft de mens aantrekken, maar zij heeft gekozen voor stabiliteit en vreedzaamheid. Maar dan doet het nog niet minder pijn.
Mooi geschreven.
Gelezen.
mooi