De beroepscode ( Liefde, 2)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 16 December 10:17

Ze wist meteen dat het één van die zeldzame sporadische momenten was toen ze hem ontmoette vanwege zijn werk. Dat hij nooit meer van haar netvlies zou verdwijnen. Vanaf de eerste seconde zinderde die spanning van binnen. Hij flirtte zo vanzelfsprekend. Niet met gladde verkooppraatjes of dubbelzinnige woordspelingen, zoals ze dat kende uit de kroeg. Nee, diep en hypergevoelig.

Hij was echter niet vrij. Heel af en toe stond ze zichzelf daarna toch toe om stiekem over hem te dromen. Veilig vanuit de verte, waarbij haar hart telkens een sprongetje maakte voordat het leven van alle dag zich weer over haar ontfermde. Na enkele maanden stopte zij hem definitief weg: Hij zou nooit echt iets meer voor haar voelen dan wat zijn werk met zich mee bracht.

Ze was een tevreden single en kon haar gevoelens goed sturen. Tot hij haar verbaasde en zelf op huisbezoek kwam waarmee hij als coördinator de aan haar toegewezen contactpersoon passeerde. Hij prees haar. Omdat ze na het mislukte huwelijk haar leven zo goed op de rails had gezet en gelukkig merkte hij niets van de stille verliefde prikkels die haar overvielen. Dat was geruststellend. Oh, als ze het zich daarna, een doodenkel keertje maar, toch eens toestond om zwak en sentimenteel te zwijmelen was hij de enige die haar, sinds haar onbeantwoorde kalverliefde en de aanfluiting van het voorbije huwelijk, echt iets deed.

Het maakte haar onzeker en ze belde hem pas na héél lang en hevig aarzelen op omdat één van zijn medewerkers haar tegenwerkend treiterde. Zonder bedenken loste hij dat probleem op. Het dwarse personeelslid kreeg een vette reprimande en hij benoemde een andere ambtenaar als haar contactpersoon.

472734ea894ab906cab1527d5426b6b1_medium.

Drie jaar verstreken waarin hij haar ééns per jaar wilde blijven zien aangezien het, zoals hij zei, zijn werk was om vinger aan de pols te houden. Daarna werd zij telkens een maand lang geplaagd door hoopvolle weemoedige verlangens. De fladderende maag, het schokje door haar bloedvaten dat ze daarbij kreeg, bewees dat die vreemde onlogische aantrekkingskracht nog steeds leefde. Ze vond het gek. Een raar bakvissengebrek en dat voelde gevaarlijk als haar zwakke plek.

De vierde keer dat ze zijn kantoor binnen kwam schrok ze van de depressieve indruk die hij maakte. Hij was ernstig vermagerd en de groengrijze waas over zijn gezicht vond ze alarmerend. De anders zo sprankelende ogen waren dof en de warme goudbruine gloed in zijn huid leek gedoofd. Als vanzelf vergat ze de zelf gekozen terughoudendheid. “Met mij is alles prima, maar gaat het eigenlijk wel goed met jou?” Ze gooide daarmee de verhoudingen volledig om. Meteen berouwde ze die spontane ingeving, doch hij vertelde zonder gene dat de relatie die hem al die jaren had leeggezogen voorbij was. Dat hij het ondanks die bevrijding toch moeilijk vond om zijn draai te vinden en dat hij de laatste tijd erg ongelukkig was.

“Goh, waarom ben je dan nooit naar me toe gekomen?” liet ze zich ontvallen. Ze schrok er zelf van hoe makkelijk ze zich versprak, maar het leek of hij op haar vraag had gewacht. “Daar was ik niet aan toe.” Ze reageerden beiden puur gevoelsmatige en in de ongemakkelijke beduusde stilte die viel voelde zij de diepgang van hun woorden, die veel meer verried dan ze wellicht beiden hadden gewild. Hij was na zeer lange tijd de eerste waarbij haar hart vanzelf open sprong. Zomaar, zonder dat hij er iets voor hoefde te doen. 

In de week daarna vlamde de hoop heftig op. Ze wist bijna zeker dat hij de wetmatige gedragscode schenden zou om haar te bellen. De teleurstelling dat dit niet gebeurde stopte ze in een hoekje waar ze niet vaak kwam, bij eerdere nare ervaringen. Niet dat ze altijd elke teleurstelling ontkende, maar dit was te vaak voorgekomen. Haar verliefdheden waren nooit wederzijds geweest. Waardoor ze hem vertrouwde bleef onduidelijk, maar ze wist instinctief wel dat ze ook van deze onbeantwoorde gevoelens iets leren moest.. Niets gebeurde voor niets. 

'Verliefdheid is het meest creatieve proces van zelfontplooiing,' had ze ooit gelezen en die wijsheid had ze onmiddellijk in haar hart gesloten. Het was tenslotte geen domme man die dat geschreven had en hij verwoordde eenvoudig hoe zij over de diverse soorten liefde dacht. Ze was nog erg jong, maar wist al wel dat zij een man nodig had die sterk in zijn schoenen stond  en zijn mannetje kon staan.

Ze verhuisde naar een andere stad. Inwendig nam ze tegelijk met de nieuwe start ook afscheid van hem en haar diep gewortelde overtuiging dat de 'ware liefde' haar pad zou kruisen. Zo ver weg zou ze alles op den duur vergeten, dacht ze. Hoe jammer dat ze het ook vond, hij had, volgens haar, zijn kans voorbij laten gaan.

Natuurlijk kon ze het nauwelijks geloven. Het was te mooi om waar te zijn dat hij een half jaar later zomaar naar haar toe kwam en in haar nieuwe huis naast haar op de bank zat. Los van zijn beroep en volledig vrijwillig. Het voelde alsof het altijd zo had moeten zijn. Geestelijk, spiritueel, maar ook lichamelijk leken ze voor elkaar geschapen.

8f5c1b8f8bc96a10a1b7dabfb9544c1c_medium.

“Ik weet nog niet precies wanneer, maar ik kom terug, zeker weten, lieverd. Reken daar maar op. In ieder geval zal ik je bellen, daar kun je donder op zeggen.” beloofde hij met de hand op zijn hart, de volgende morgen toen hij vertrok. Puur om hem met haar gulzige verlangens niet af te schrikken deed ze wat laconiek, lachte lief, kuste hem innig en zwaaide zijn auto na tot hij over de heuvel verdween. Daarna pas kon ze haar geluk, waarop ze vijf jaar had gewacht, de vrije loop laten en zo licht als een veertje huppelde ze zingend de trap op. Haar tot dan toe harde leven had een positieve zachte wending genomen, al durfde ze het nog niet echt met huid en haar te geloven. Die hele week zweefde ze twintig centimeter boven de vloer en vrienden zeiden ondeugend dat ze straalde. Ook na drie weken en een aansluipend vermoeden dat ze het zich allemaal had verbeeld, wist ze zeker dat hij, juist hij, wel woord zou houden. Ze waren met elkaar verbonden en zijn belofte, evenals haar vertrouwen daarin, waren heilig.

Verlangde ze tegen beter weten in? Was ze te happig geweest? Te eerlijk? Had haar open hart haar verraden of had haar verliefde euforie bij het afscheid hem afgeschrokken?

Verzengend verliefd

lachen, schuilen en ook hoop

kom als je belieft

 

in het spotlicht hoort

lachen, gieren en brullend

mijn zelfspot gezicht

Dat is wat ze dacht, keer op keer naarmate de tijd verstreek. Hoewel ze zichzelf belachelijk vond om haar verlangen naar hem, bleef zij wachten. Er moest iets vreselijks zijn gebeurd waardoor hij niet belde. Of was ze ten prooi gevallen aan simpele ontkenning? Nee! Ze wist diep van binnen wel dat deze dwaze verliefdheid nergens toe leiden zou. Of kwam dat fatalisme doordat voorgaande ervaringen met de liefde niet goed waren verlopen? Ze wilde niet te veel om hem geven, maar telkens als ze zichzelf beloofde hem uit haar hoofd te zetten, spatte die wilskracht kapot tegen de muur van hoop die in de afgelopen vijf jaar was opgebouwd. 

Negentig verspilde slapeloos omwoelde nachten later was alle levenslust opgedroogd, haar bloed verzuurd en tot op het bot afgekloven deed ze werktuiglijk en ontzield haar werk. Als ze de deur niet uit hoefde hing ze in de badjas op de bank naast de stille telefoon en plengde af en toe een traantje als een kind dat door mama alleen in huis is achtergelaten. Het besef dat hij voor haar bestemd was taande langzaam. Ze moest zich niet zo laten gaan, wisten haar hersencellen, maar het hart was te diep weggezakt om hem en zijn belofte uit haar systeem te wissen. ‘s Zaterdags klom ze enkel in de kleren als ze iets te eten in huis moest halen. Tegen niemand vertelde ze wat haar dwars zat, al zag men wel dat ze zichzelf niet was. Normaliter een open boek dat zich niet schaamde voor gevoelens, sloot ze zichzelf op. Deze keer sneed het verdrietig wachten dieper dan ooit te voor. Er waren geen toereikende woorden die ze kon delen. Al die dagen maakt zij het zichzelf wijs dat het geen schande was om jezelf zo aan de ware liefde te verliezen, maar het deed dubbel zeer. Omdat ze in wezen altijd al sterk en onafhankelijk was geweest. Eigenlijk al vanaf haar jeugd, maar nu voelde ze zich volledig overgeleverd aan dit ongrijpbare zwarte gat dat geen naam had en de ongrijpbare gemoedstoestand maakte haar hulpeloos. Hoe verwerkte je een niet bestaand gemis?

Ze wist dat het verkeerd was om deze verliefdheid te blijven voeden, ongezond omdat die hoop alle gevoel van realiteit uit haar leven stal. Ze vertrouwde toch ook op de voorzienigheid die hem op haar pad had gezet en vond God oneerlijk omdat Hij hem niet stuurde of liet bellen. Dat hij haar wellicht had uitgebuit kon ze niet geloven. Dat was een te zwarte waarheid, te grof, onacceptabel want het paste niet bij hem, niet bij de stille kracht die hij altijd had gehad. Zulk een oneerlijke berekening wilde ze hem niet toedichten, wat vreemd was, want waar toetste ze die wijsheid aan? Zonder het zelf te weten werd hij de verpersoonlijking van de laatste droom die voor haar ogen oploste en toch voor altijd ergens door haar wezen zou zweven. Als een onbeantwoorde roep van onschuld zoals die bij kinderen hoort. Ze begreep dat er moeders zijn zonder moedergevoelens. Dan moest ze toch ook kunnen aanvaarden dat hij niet de grote liefde was?

Waardoor ze hem volledig had vertrouwd was haar na een half jaar wachten een raadsel, maar instinctief wist ze wel dat ze ook van deze wanhopig snijdende pijn iets leren moest. Niets gebeurde voor niets.

13de049add7c75c777c6d6b7f6b9ad1d_medium.Was ze verliefd geweest op de liefde?

Nee, ze had vijf jaar gevoeld, zeker geweten, dat ze met hem gelukkig kon zijn. Ook toen hij nog niet vrij was, al zou ze nooit stoken in een huwelijk. Dat hij natuurlijk ook een dikke rugzak zou hebben vond ze geen probleem. Wat hem haar grote liefde maakte kon ze niet benoemen. Het was eenvoudig zo.

Was ze zo hard aan een beetje liefde toe geweest dat ze niet meer echt had opgelet? Nee, ze had alles aan het toeval overgelaten, niets gemanipuleerd. Dat hij haar had bezocht was puur zijn eigen wens geweest. Had hij de kans benut om ergens makkelijk aan aandacht te komen omdat hij toch had gemerkt dat ze met een natte vinger te lijmen was? Ze hadden niet eens seks gehad. Hij vond haar daar te belangrijk voor, had hij liefdevol gefluisterd en hij had haar enkel stevig in zijn armen genomen. Meer niet. Dat was voor haar meer dan voldoende geweest. Ze hadden warm tegen elkaar aan gelegen en deze voor eeuwige geborgenheid tot zich door laten dringen. Had zij die ene intieme nacht belangrijker gemaakt dan hij? Was ze door haar eigen behoeften gefopt? Ze had al eerder in haar leven ondervonden dat zij iets totaal anders kon beleven dan de man waarmee ze het bed deelde. 

Had hij enkel een gratis logeeradresje gezocht?  Hij had geen hotel hoeven boeken omdat hij de volgende dag alweer in haar stad moest zijn en ook had hij dat hele eind niet naar huis terug hoeven rijden. Hoe ze er ook over piekerde, geen van die (met de reuk van bedrog omfloerste) vermoedens vond ze passend en wat deed het er achteraf nog toe?

Nu ze het dertig jaar na dato opschrijft blijkt ze zelfs zijn achternaam te zijn vergeten. Zoals veel woorden nu niet meer vanzelf over haar tong rollen, die ze voorheen zonder nadenken kon produceren. Zijn ogen met die flonkerende glimlach kan ze nog wel zien en ze denkt ondanks alles toch liefdevol aan hem.

Hoe hij reageerde toen ze hem eindelijk met kloppend hart op durfde te bellen, zes maanden na zijn bezoek, staat nog wel diep in haar hart gekerfd.

“Ik ben bezorgd. Hoe gaat het met je?”
“Oh ja, eh, prima hoor,”

“Ja weet je.. ikke, eh… Je zou me bellen, weet je nog? Wat er ook gebeurde, je zou terug komen.”

“Ja, dat klopt, maar dat was toen. Nu is alles anders.” Ze herinnert zich nog dat ze bijna flauwviel, zo bot en gemeen kwam het op haar over dat hij het niet nodig vond zich te verontschuldigen, maar met de moed der wanhoop bewaarde zij toch haar waardigheid.

“Oké… . Fijn om te horen dat het goed met jou gaat en eh, jahaha, je hebt gelijk. Dat was toen. Dat verleden is al zes maanden voorbij.” Ze werd bijna misselijk van de kinderachtige uitvlucht om haar uit te gummen en ze voelt zich nog steeds, heel diep van binnen, door die hardnekkige liefdesdroom op haar nummer gezet.

 

                                    

 

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
In liefde opgesloten vind ik ook beter geschreven. Dit is inderdaad zeer beschouwend en het andere artikel is veel sterker in zijn einde. Desondanks is ook dit artikel goed geschreven, maar mijn voorkeur gaat dus uit naar de eerste.
Dank je wel. Ik zal dat zeker mee laten wegen
Gelezen en beoordeeld.
Het is appels met peren vergelijken, want de verhalen zijn heel verschillend. Als ik ze naast elkaar leg, gaat mijn voorkeur uit naar jouw eerste verhaal, maar dat is persoonlijk. Mijn redenen: taaltechnisch vind ik het eerste verhaal beter en het is ook levendiger geschreven, minder beschouwend, waardoor je als lezer (ik dan in dit geval) meer het verhaal wordt ingetrokken.
Fijn comment, dank je wel.
Ben benieuwd hoe de stemming straks zal zijn. Ik vind dit wel een leuke manier om te kijken wat het beste 'ligt'.
Ik zie hieronder dat Candice kiest voor het eerste verhaal maar ik neig naar het tweede verhaal
Levenslang hunkerend met elke vezel in je lijf naar die éne.. die het vervolgens wegwuift als een veertje in de lucht..
Ja, ik ga voor dit verhaal.

(ik ben geen jury.. ook niet de mysterieuze :-))
Dank je wel voor je keuze. Ik had het helemaal van de week, met die liefde... terwijl ik in het begin dacht: dat wordt helemaal nooit never ever iets...Dank je wel voor de leuke opdrachten, meis
Leuk dat er dan toch zoveel naar boven komt :)

Als er niet zoveel schrijvers mee zouden schrijven dan zouden die opdrachten nutteloos zijn, en als het maar vier schrijvers zouden zijn die meedoen dan zou er geen jury nodig zijn..
Mijn dank gaat uit naar alle deelnemende schrijvers :)
Ik vind één verhaal over liefde schrijven al moeilijk genoeg, maar jij komt gewoon met twee mooie verhalen.
Ja, ik vond het zo raar van mezelf om niet een verhaal te kunnen verzinnen dat 'echte liefde' beschreef en zag dat je er twee mocht inleveren (dat je die dan in een andere zilla kon zetten om zo te zien welke de lezers ( buiten de jury om, het beste vinden.) Ben benieuwd...
(Dat wil zeggen: vóór vrijdag 19 december haal je de eventuele tweede inzending UIT de zilla en plaats het in je eigen zilla. Je kunt dus vooraf door de reacties van de lezers bepalen welk verhaal waarschijnlijk het best is.)

Dus je mag er volgens mij 2 inzetten en uiteindelijk 1 laten staan.
Ga eens kijken of ik in staat ben om een liefdesverhaal te schrijven.
Welke van de twee vind jij het best?
Heb deze dus toch maar ( vanwege jouw heldere uitleg) even in Doortjes zilla geplaatst