De brief

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 14 December 13:48

“Goedemorgen meneer van Santen, fijn dat u kon komen. Wilt u mij volgen?”

Gedwee loopt Henk de Notaris achterna. Een zware houten deur wordt geopend die naar een warm ingerichte ruimte leidt. In het midden staat een imposant antiek bureau, met aan weerszijden donkerbruine, lederen fauteuils. Achterin de ruimte staat een chesterfield bank met een eiken salontafel, waarop het kristal van een bonbonnière schittert. Het geheel wordt klassiek afgemaakt door de aanwezigheid van een kroonluchter die met sierlijke bogen kristaldruppels vasthoudt.

“Zullen we hier plaatsnemen?” De notaris gebaart vriendelijk naar de bank.
“Ik heb geen idee waarom ik moet komen want ik weet wel wat ik erf; ik deed de administratie.”
“Mag ik u condoleren met dit grote verlies?”
Even valt er een stilte en de beide mannen kijken elkaar aan.
“En dan moet ik ‘dank u wel’ zeggen? Ik haat het woord condoleren! Ze was mijn alles. Moet dit het verzachten? Nou?”
De notaris leunt achterover en schudt zijn hoofd.
“U heeft gelijk. Het is een rotwoord. Ik kan me goed voorstellen dat u zeer geraakt bent, Henk… mag ik Henk zeggen?”
“Jawel… het spijt me. U bedoelt het goed… ‘Robert’ was het toch?”
“Inderdaad. Henk, ik weet wat voor warme vrouw Isabella was want ik heb ook het genoegen gehad om haar te leren kennen. Ik kan me levendig voorstellen hoe jij je moet voelen. Ze was een engel!”
“Je zegt het goed Robert; een engel. En wat was ze mooi… zelfs toen ze ouder werd, verloor ze niets van haar schoonheid. Tja… nu ligt ze in haar kist, met haar prachtige haar los, zoals ze het gewild zou hebben… ”

“Drink je een borreltje met me mee?” Zonder dat Henk antwoordt pakt Robert de fles en schuift twee glaasjes bij. Henk knikt en neemt het ingeschonken glaasje aan.
“Ze is weg… zomaar verdwenen uit mijn leven.” Zijn hand wrijft door zijn gezicht, om een traan te voorkomen. “Morgen is de begrafenis, dan moet ik haar wegbrengen. Mijn Isabella, mijn lieve vrouw.”
“Het is tragisch Henk.”

De regen klettert hard op de ramen en de wind zet fors aan. Donkere wolken pakken zich samen.
“Kijk nou: het is alsof de hemel huilt… mijn Isabella… hoe is het mogelijk!”

Even probeert Henk op te staan maar zijn stramme benen werken niet meteen mee. Hij besluit slechts anders te gaan zitten, waardoor het leer van de bank kraakt. Zijn hand betast een lederen knoop en zijn vinger draait er rondjes op. Henk weet geen raad met zichzelf en hij betrapt zich erop dat hij een houding zoekt.
“Henk, ik heb je gevraagd om hier te komen omdat ik je iets moet overhandigen.”
“Mij iets overhandigen? Wat dan?”

De glaasjes worden bijgeschonken en Robert schraapt zijn keel.
“Isabella is drie maanden geleden hier op kantoor geweest. We hebben een lang gesprek gehad. Het was een heel mooi gesprek Henk… sigaartje?”
“Welja, laten we maar een sigaartje nemen!” Verongelijkt kijkt Henk voor zich uit.
“Waar ging dat gesprek dan over? Ze heeft mij helemaal niet verteld dat ze jou bezocht had!”
“Ze wilde zeker weten dat jij, na haar overlijden, haar brief zou krijgen,  vandaar dat ze zich tot mij wendde. Ik had er geen idee van dat ik je zo snel, na haar bezoek, hier zou moeten uitnodigen. Het spijt me Henk.”

“Een brief? Waarom zou ze een brief aan mij sturen? Wij bespraken altijd alles met elkaar. Nou ja…” Zijn adem stokt. Dat bezoek aan de notaris had ze niet verteld.
“Sorry Henk, dat wilde ze ook wel maar dit kon ze niet. Zoals ik al zei: we hebben een goed gesprek gehad. Ik weet wat er in die brief staat en je weet dat ik geheimhoudingsplicht heb. Niemand zal iets over de inhoud van de brief van mij te horen krijgen. Henk, ga naar huis en ga er voor zitten; lees de brief.”

Het geluid van het neerzetten van de glaasjes, en het doven van de sigaren, is het enige dat de stilte verstoort. Zelfs het gekletter op de ramen, is opgehouden.
“Bel mij Henk; ik kom naar je toe als je me nodig hebt.”

 

Een brief… een brief… waarom zou Isabella mij een brief sturen? Ik wist altijd alles van haar en wat ze niet vertelde, voelde ik feilloos aan, net zoals zij mij aanvoelde. Nóóit hadden wij geheimen voor elkaar; we waren immers één? Zoveel met elkaar meegemaakt en dan een brief? Oh, lieve schat, wat mis ik je!

Zijn oude benen slepen hem door het huis, om de gordijnen te sluiten, zoals hij elke avond deed. Zij ruimde dan de glaasjes van de brandenwijn op, die ze samen altijd nog dronken voordat ze gingen slapen. Hij stopte haar dan lekker in en ze kusten elkaar welterusten.

“Op jou, lieverd”, hoort hij zichzelf zeggen,  terwijl hij het glas hooghoudt.

En daar ligt die brief, dreigend. Ja, het voelt aan als een bedreiging; een onheilspellend gevaar. Hij wist toch dat ze van hem houdt? Elke dag zeiden ze dat tegen elkaar; er werd geen dag overgeslagen. En het was gemeend! Waarom dan een brief?

Met trillende vingers opent hij hem.
Bij het zien van haar handschrift voelt hij zijn hart sneller kloppen. Ja, het is van háár. En het is haar postpapier, dat ze enkel voor speciale gevallen gebruikte. Zijn vinger glijdt bevend over de gekrulde, zilveren versiersels, die een licht reliëf hebben. 
Letters dansen voor zijn ogen, eer hij een duidelijk beeld krijgt.

 

b4cfdd814ec8649bdc1824388cc927a8_medium.Lieve schat,

 

Wat een triestheid, ik ben niet meer bij jou en jij niet meer bij mij.

 Vanaf het allereerste moment dat ik je zag, toen je bij ons in het dorp kwam wonen, tot mijn laatste zucht, ben je in mijn gedachten geweest, lieverd. Dank je wel dat je mijn leven zo’n prachtige invulling hebt gegeven.
Jij was mijn soulmate, de enige man die altijd, helemaal bij mij hoorde. Daarom Henk, valt het me zwaar om je deze brief te schrijven.

We hebben mooie tijden beleefd, maar ook zware tijden, zoals je weet. Jij was er altijd voor mij als ik je steun nodig had en ik voelde me bevoorrecht als ik er kon zijn voor jou.

Weet je nog lieverd, die prachtige bloemenvelden waar wij samen doorheen liepen? En die vogels die zich om ons heen verzamelden alsof ze wilden meegenieten van ons geluk? Dat beeld, lieverd, is het beeld dat je vast moet houden. Er was een grote ddc13974616ccfbd621e0ed6cdb0a289_medium.vijver, weet je nog? Ik  deed mijn schoenen uit en ik ging op de rand zitten. De zon verwarmde mijn lange haar en toen besefte ik, meer dan ooit, wat een ongelooflijk geluk ik heb gehad, dat ik jou ontmoet heb.

 

“Maar schat, dat weet ik toch!
Geen vrouw op de wereld waar ik liefde voor kon hebben als voor jou! Dat beeld is altijd allang in mijn geheugen gegrift. Hoor je mij? Waar ben je? Jij, mooie vrouw van mij…”

Langzaam staat hij op, zoekend naar zijn zakdoek, om zijn natte gezicht te drogen. De stem in de brief is zo warm, maar zo ver weg… Het is stil in de kamer. Niemand om hem heen. Geen gevoel van haar aanwezigheid, slechts beelden uit herinnering.

 

b4cfdd814ec8649bdc1824388cc927a8_medium.Mijn moeder stierf. Het heeft me enorm aangegrepen; ik was nog zo jong, en jij had alle geduld met mij, in de tijd die ik nodig had om het te verwerken. Kort erop lag ik in het ziekenhuis maar gelukkig was jij er om me bij te staan. Na twee dagen mocht ik al naar huis maar het leed erna heeft ons beiden heel veel pijn gedaan.

Nooit konden wij genieten van de geur van een baby; de eerste woordjes; de eerste stapjes… Dat was ons niet gegund. Mijn lichaam had teveel te verduren gehad door een ernstige ontsteking…

Wat was het prachtig geweest als wij onze liefde hadden kunnen verzegelen met een kind. We spraken er niet vaak over maar het heeft altijd geleefd: het gemis van een mensje van jou en mij, samen gemaakt. We werden ouder en het leek te zijn ‘vergeten’, maar beiden wisten we dat dit nooit zou gebeuren. Het gemis was er altijd.

Zo herinner jij het… en zo zou ik het me ook zo graag willen herinneren…
Wat had ik gemoeten zonder jou aan mijn zij? Jij vervulde al mijn wensen; maakte meddce6be947938c036b533ecc7147c375_medium. blij op de momenten dat ik me verdrietig voelde… Jij was altijd mijn warme zon. Hoe zou ik ooit zonder gekund hebben?

 

“Zonder?
Maar waarom, Isabella, vraag jij je dat af? Nu zijn we gescheiden, maar dat kan ik nooit gewild hebben!”

Wild gooit Henk de brief van hem af.
De koude vingers pakken het glas op, waar hij zojuist uit had gedronken. Er staat een sierlijke ‘I’ in het glas gegraveerd. Had hij per ongeluk het verkeerde glas gepakt?
Toen ze vijftig jaar getrouwd waren kregen ze een bijzonder cadeau van een goede vriend. Twee kristallen glazen met een zilveren voet. De één was gegraveerd met een ‘H’ en de andere met een ‘I’.
Haar glas… teder zet Henk zijn lippen op de rand en masseert deze. Hij sluit zijn ogen, alsof hij haar kust. Voor één ogenblik ervaart hij haar geur, die altijd zo herkenbaar was.

Wil hij wel weten wat er verder nog geschreven staat? Is het niet zoveel mooier om haar te herinneren zoals ze was? Wat gaat Isabella vertellen; het zou de warme herinnering kunnen schaden?
Nee… Isabella’s wens was duidelijk dat hij de brief zou lezen. Zij heeft het immers aan hem geschreven.
Haar laatste wens.

b4cfdd814ec8649bdc1824388cc927a8_medium.Ik heb iets gedaan Henk en ik heb de consequenties al die jaren met me meegedragen. Het was een offer dat ik met mijn hart genomen heb.
Lang heb ik erover getwijfeld of het een egoïstische daad was maar als ik in jouw ogen keek en de liefde zag, dan was ik er weer van overtuigd dat dit het beste was. Maar, Henk, het heeft me ook zo ongelooflijk veel pijn gedaan. Het klinkt misschien als een excuus maar ik voelde me gedwongen tot deze verschrikkelijke daad.

Voor onze liefde heb ik het gedaan.
Elke dag, elke minuut, heb ik hiermee moeten leven. Soms, als het me teveel werd, troostte jij mij, niet wetende wat de werkelijke reden van mijn verdriet was. Je ging er feilloos van uit dat ik verdriet had van andere moeilijke momenten in ons leven.
Henk, met jou aan mijn zijde kon ik de hele wereld aan. Alle hindernissen kon ik nemen, gevoed door de kracht van jouw liefde. Maar dit geheim, deze verschrikkelijke kwelling, kon ik nooit verwerken. Ik stond hierin alleen, omdat ik dit niet met jou kon delen, uit angst dat je me zou verlaten.

Je zou bij me blijven maar je hart zou nooit meer dezelfde warmte geven. Dat was mijn drijfveer om hier geen verandering in aan te brengen. Mijn hart zou dezelfde uitstraling hebben naar jou. Dat heb ik ervaren: met de wetenschap van de waarheid bleef ik jou zien als mijn innig geliefde echtgenoot, en niets anders.

Dit was mijn straf… ermee moeten leven, dat ik je dit niet kon vertellen.

be2c00404979122794250cc85a0afc21_medium.

Jouw ogen
geborgen in de mijne
de glans verried
intens verwarmend
een blik van jou
troostte me
in mijn verdriet

je lippen
liefkoosden de mijne
zoekend naar intiem
vochtig en zacht
een kus van jou
zweefde mij
in versmolten team

je handen
namen de mijne
veilig geborgen
liefkoosden mij
zoals ik jou
in beleving
zonder zorgen

0c977d800efed00d4d408287136c4612_medium.

maar wat nu
als jij eens wist
van het geheim
lieverd,
verzeker je
dan hadden we dit
allemaal gemist

dezelfde ogen
in ander formaat
wellicht met liefde
de angst leefde
herkenning
in de glans
van groot verraad

je lippen
niet op de mijne
niet zoekend naar
ultiem gevoel
kussen niet intens
zoals wij beleefden
van mens in mens

je handen
koud in de mijne
misschien een troost
zoals je wenst
maar lieve schat
aanwezig gevaar
dat het broost

heb ons hiervoor behoed
getekend met eigen bloed

0c977d800efed00d4d408287136c4612_medium.

 

“Wat is dit!”

Te snel staat Henk op, vergetend dat zijn versleten heupen dit tempo niet aankunnen. Met een pijnscheut ploft hij weer terug in de stoel.

“Isabella, wat doe je? Vertel het me niet! Ik wil niets horen over iets wat onze liefde kon verstoren! Waarom?!”

De brief ligt daar. Henk staart ernaar. In haar laatste woorden zal hij het weten, maar wil hij dat wel? Zijn ogen, lippen en handen waren immers altijd toegewijd geweest aan zijn grote liefde? Nu zou er een smet over komen? Woest pakt hij de brief weer op.
Het is haar wens!

 

b4cfdd814ec8649bdc1824388cc927a8_medium.Lieverd, mijn moeder kwam te overlijden.
Jawel, ik heb daar een intens groot verdriet van gehad. Ik was pas achttien jaar; dat is geen leeftijd om een moederwarmte te moeten missen. Maar jij was er en je zorgde dat ik weer warm werd.

Toen mijn moeder stierf, was ik erbij. Ze was al hevig verzwakt door haar ziekte en ze kon amper praten. Doch, de woorden die ze zei, verlamden mij. Haar bekentenis, mijn lot.

Jawel lieverd, er is zoveel wat jij niet mocht weten.
De dokter was zo medelevend naar mij. Hij begreep het toen ik hem vertelde over onze liefde. Ik zou jou in mijn hele leven niet verlaten. Hij voelde aan dat ik het meende. Ik heb lang met hem gepraat. Heel lang.

Een meisje van achttien jaar was ik slechts, maar met een immens doorleefd hart. De dokter heeft mij toen geholpen schat, en zodoende kon ik mijn leven in jouw armen doorbrengen.

be2c00404979122794250cc85a0afc21_medium.

en nu gaan we ons weg
jij gaat nog even door
leef je leven uit lieve schat
daar is het
geschenk ‘leven’ voor

ik zal op je wachten
in hemels geduld
de man die mijn leven
met goud heeft gevuld

jij was mijn leven
jij was mijn voer
mijn echtgenoot
mijn zuurstof

mijn bloed

en

het lot bepaalde
je was ook

mijn broer

 

VERGEEF MIJ

0c977d800efed00d4d408287136c4612_medium.

 

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Super verhaal ! Dat is wel 3 medailles waard :-)
oh... wat zou dat lekker zijn :-))
Maar ja.. de jury?
Dank je wel voor je heerlijke reactie :)
Gelezen en beoordeeld!
De ontknoping is gewoon schokkend. Dit had ik dus echt totaal niet verwacht. Wow. Knap gedaan!
Halverwege staan wel hints maar ik ben blij dat het je zo verraste :)
Dank je wel Kelly!
Oempffff wat een ontknoping. Ze houdt hem wel erg lang in het ongewisse met die lange brief.
Kijk nog even naar Verongelukt kijkt Henk voor zich uit.
Dat zal vast verongelIJkt moeten zijn, toch?
zoeff => corrigeren :)

Tja, ze heeft er moeite mee om het te vertellen.. al ruim 50 jaar voor zich gehouden, dan plopt dat er niet meteen uit natuurlijk :)
- denk ik dan maar
Gelezen en beoordeeld.
Wow, wat een ontknoping! Prachtig verhaal!
Ben ik blij mee :)
dank je wel MoZ@rt!
Een schitterend relaas, van begin tot einde. Top!
Dank je wel Nonnie :))
heb er echt op zitten zwoegen.. trok me echt mee