Het masker slijt

Door Yneke gepubliceerd op Sunday 14 December 12:22

`Nee, vandaag niet`zegt zij hardop. Zo wil zij zichzelf overtuigen om het deze dag eens heel anders aan te pakken.

Vandaag geen gepieker, geen eindeloos staren en niet aan hem denken. 

Jaren geleden was het alweer, toen zij en haar toenmalige man besloten uit elkaar te gaan. Zo vreemd was dat niet, jong en onervaren in de liefde waren ze hun huwelijk begonnen. Ze hadden staan praten op notabene nog wel het park waar de religieuze bijeenkomsten waren ( waar zij beiden bij hoorden), het was de omgeving niet ontgaan dat in dat gesprek de vonken blijkbaar oversprongen.

Niet veel later om erger te voorkomen, werd door de familie en mede dankzij de druk van de gemeenschap besloten ( eisen haast) dat hij en zij zich moesten gaan verloven.

Erg? Nee in eerste instantie niet, zo konden ze tonen aan iedereen dat ze van elkaar hielden. Maar dit ging helaas niet op de manier waarop zij gedacht hadden.

Er werd besloten hoe en wanneer ze elkaar mochten zien door de streng religieuze gemeenschap. `Jij, hebt geen goede invloed op mijn zoon`werd haar verweten. `Hij had beter een betere zuster kunnen trouwen, jij maakt de verkeerde dingen in hem los`.

Deze verwijten zwellen aan tot een grote donker wolk boven de twee geliefden. Als zij niet in elkaars buurt zijn wordt er elk op hen apart ingesproken.

Na lange tijd brak hij en pakt hij de telefoon`Ik wil je zo spreken, op het station`zei hij. `O , oke`, zij hoort in zijn stem een vreemde klank, hier klopt iets niet, dat voelt zij aan alles.

`Ik maak het uit en zal kijken over enkele jaren of ik nog genoeg van je hou`zei hij tegen haar op vlakke koude toon. Zo kent ze hem niet en antwoord `Wil je dit zelf  of moet je dit zeggen?`. `dat wil ik zelf`zei hij. Zij gelooft hem niet, maar oke `Als jij dat echt wil, dan ga je maar`. antwoord zij met een trilling in haar stem en zegt daar achteraan`maar over een aantal jaren ben ik er niet meer, als je nu gaat dan is het voor goed!`. Hij schrok, `dat is niet wat ik wil`zijn stem was een snikkende boodschap waarin duidelijk wordt dat het niet zijn wil is.

Maanden later trouwen zij alsnog.

Na een lang huwelijk waarin zij beiden de gemeenschap en familie verlaten , omdat zij de twee kinderen die zij krijgen een andere opvoeding willen geven en zelf niets met het geloof meer te maken willen hebben, ook omdat ze door vele ervaringen niet meer kunnen geloven dat er een God op de wijze van die leer of welke manier dan ook bestaat.

Ze zijn een ontwikkeling door gegaan en ontdekken dat zij iets missen, wat ze vanuit vroeger hadden moeten leren kennen, elkaar en zichzelf namelijk!

De liefde is er zeker en die is groot en sterk tussen beiden, maar hun karakters zijn zo anders, hun verleden lijkt op elkaar, maar de manier met herinneren en ervaringen omgaan is te uitéénlopend. De kinderen krijgen een vrije keus en hun warme hart, alhoewel zowel vader als moeder niet weten hoe puber zijn is buiten strenge religie om, dat hebben zij namelijk niet gekend.

De kinderen redden zich en delen veel, zo leren de kinderen haar en hem veel over het leven. 

Zij merkt dat ondanks afstand van een verleden er iets niet veranderd is, een gevoel dat haar benauwd. Hij begrijpt het volkomen en hoe pijnlijk ook, zij beiden besluiten afstand te nemen van elkaar en elk een leven alleen te leiden.

Dit zal een vrijheid bieden waarin zij beiden los van elkaar nog verder van het verleden afkomen en zich zullen ontwikkelen tot zelfstandige evenwichte personen hopen zij.

Zij pakt haar spullen, zoekt een baan en verhuist.

Steeds vaker blijkt hij haar gedachten te sturen, ondanks zijn afwezigheid. Vrijheid zij voelt het niet. Zij voelt op haar gezicht een masker, meegegroeit door vele aspecten van haar leven.

Haar ziel is gekooid , het wil vluchten en tegelijkertijd terug naar hem. Onrust beheerst haar leven dag in dag uit. Ze valt in verkeerde handen en opnieuw is niet de vrijheid die haar leven binnenkomt, maar in al haar onderdanigheid geeft ze dat kleine beetje wat ze had weer uit handen.

Opnieuw neemt ze afscheid van dat wat ze dacht dat liefde was.

 

53da01274c707743bb2db805ce0f7afd_medium.

Ze komt tot inzicht en weet dat die onrust die zo graag de vrijheid tegemoet wil vliegen, diep weggestopt zit achter een masker van het dwaze protocol waaraan zij zich dacht ontworsteld te hebben, maar niets vermoedend draagt zij het masker van fatsoen, aangeleerd gedrag, niet wetend wat wel en niet mag.

Verward door dit masker waar haar omgeving op reageert is er één die verder kijkt. Hij , de vader van haar kinderen. Altijd voelt ze hem  om haar heen, hoort zijn stem en ervaart zijn waken over haar.

Vaak irriteert zij zich aan zijn constante aanwezigheid, totdat zij ineens beseft dat het de onvoorwaardelijke liefde is. Hij weet net als zij dat het samenleven niet de uitkomst is voor beiden, maar ook dat niemand dichter bij haar hart kan komen dan hij. Hij die weet hoe het leven was voor haar en hem.

Met dit besef breekt haar hart en ontdekt ze hoeveel een masker aan echtheid gebonden is. Dit heeft zij nooit geweten. Nu weet zij dat hij verder kijkt dan haar masker, dat doet haar pijn. Hij heeft haar altijd aanvaard zoals zij blijkt te willen zijn en zij heeft nooit geweten dat hij die waarheid zag. De ervaring leert haar dat liefde meer is dan een aanraking, meer dan een zoen. Hij die op afstand kijkt, intens meelijdt en hoopt dat als zij valt hij er is om haar op te vangen en dat zij dat toe zal staan.

Op dat moment gaat de bel. Nog met rode ogen van het huilen besluit ze open te doen. Hij staat voor haar deur, `ik kom kijken hoe het met je is, mag ik binnen komen` Zijn stem klinkt bezorgt en blij tegelijk. Zijn aanwezigheid maakt iets vreemds los, maar door het besef wat zij net had en in verwarring gebracht door deze emotie slaat zij dicht.

Hij loopt door en merkt haar verslagenheid. `ik ga als jij dat wil`zegt hij. Zij barst in tranen uit en hij laat het gebeuren, slaat zijn arm behoedzaam om haar heen en wacht.

Deze dag heeft zij geen woord uitgebracht.

Hij gaat stilletjes weg en denkt, het masker slijt en met een vertederende lach gaat hij huiswaarts. 

Die nacht pakte zij pen en papier, de hele nacht heeft zij geschreven.

 

wij zitten vast aan elkaar

jouw hart slaat samen

met het mijne

ritmische tonen, we zullen

er nimmer aan ontkomen

wij

zijn elkaars onderkomen

 

-Yneke-

 

 

 

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi gedicht en fijn dat ze elkaar opnieuw ontdekken
Dank je Kelly
ik voelde gewoon de emotie heel mooi Yneke
Dank je wel
Gelezen en beoordeeld.
Dank je
Als lezer voel je de intensiteit van het verhaal. Heel mooi gedaan.
Dank je Nonnie
Prachtig... brok in m'n keel!
Dank je wel Willemijntje
Gelezen.
Dank je
Mooi dat ze elkaar weer ontdekken :D
Dank voor je reactie, liefde is een vreemd iets ;-)