Deel 1

Door W0ut gepubliceerd op Sunday 14 December 02:05

Even een korte inleiding:

Ik ben Wout en schrijven is mijn hobby. In deze zilla zal ik op onregelmatige basis een fragment van mijn verhaal 'Rode vlekken' publiceren. Het genre is moord en misdaad. Het speelt zich af in Leuven. Het is wel leuk als je de stad kent of er al bent geweest omdat je dan mogelijk plekken in het verhaal zult herkennen. Het hoofdpersonage is Tomas, 14 jaar uit het derde middelbaar van het Sint-Pieterscollege. (De school waar ikzelf ook naartoe ga). Ik hoop dat je het leuk vind en reacties zijn natuurlijk ook altijd welkom :-)

 

 

DEEL 1

 

Het eerste wat ik zie als ik wakker wordt is het boze gezicht van mijn moeder.                Wild schud ze aan mijn arm. “Hoe lang dacht jij daar nog te blijven liggen, het is verdomme tien voor acht!” Ik vloek binnensmonds en kijk naar mijn wekker. Mijn alarm staat gewoon aan, ik ben er overheen geslapen. “Over vijf minuten moet je beneden staan anders kom je niet op tijd op school. En je bent al twee keer te laat gekomen afgelopen week!” Ik grom een geluid dat op een bepaalde manier wel op een instemming zal lijken en ze loopt de kamer weer uit. Ik schuif mijn deken een klein stukje van me af. Koud! Ik schuif het weer terug. Mijn dekbed is zo’n heerlijk warm nest in vergelijking met de koude wereld daarbuiten. Ik weet niet hoe maar op de een of andere manier lukt het me om mij uit mijn bed te slepen. Ik trek een jeans en T-shirt aan en ga naar beneden. Ik zie mijn moeder aan de keukentafel zitten ze heeft wat cornflakes in een kom gegoten en op mijn plaats gezet. Het is maar droge kost maar ik weet dat er geen tijd is voor iets beter. Uiteindelijk is het mijn eigen schuld, als ik op tijd wakker was geworden. Mam schuift me een briefje van vijf toe. Spring in het naar school gaan nog maar even binnen in de Panos of zo. “Er is geen tijd meer om nog brood klaar te maken” zegt ze. Omdat ik niet kan antwoorden met een mond volgepropt met cornflakes knik ik en steek het briefje in mijn broekzak.

Even later zit ik op de fiets, plots rinkelt mijn gsm. Ik zie op het display dat het Bruno is. Ik neem op. “Hey Tomas, waar zit je maat?” Hoor ik Bruno’s stem zeggen. “Net op de fiets, ik ben weer over mijn wekker heen geslapen.” Ik hoor hem lachen. “Net als eergisteren en de dag daar voor?” “Bruno, je begint me te kennen.” “Ik sta op het Martelarenplein, ben je in de buurt.” “Ja hoor, ik zie je daar.” “Doei!” Ik hoor een piep en de verbinding valt weg. Ik zie hem al van ver staan, hij valt dan ook op. Hij draagt een felgroene jas en een gele pet. Het staat hem vreselijk en dat weet hij. Daarom doet hij het juist. Hij is een hipster. Op de T-shirt onder zijn jas zie ik dan ook de tekst keep calm and fuck the mainstream staan. Ik rem vlak voor zijn neus en geef hem een high five. “Yo Toto!” Ik heb er een hekel aan als hij mij zo noemt, daarom doet hij het ook. “Ik ga nog naar de Panos om iets te halen voor vanmiddag.” “Okidoki!” Bruno gebruikt graag rare woorden, hij is gewoon raar. Maar daarom vind ik hem juist leuk. Plots staat die man naast ons. Met een zenuwachtige stem vraagt hij hoe laat het is. “Het is acht uu…” De man slaakt een kreet en valt achterover op de grond.” Bruno en ik springen geschrokken achteruit. Hij beweegt traag en kermend. “Wat heeft hij? Een hartaanval of zo?” Vraagt Bruno in paniek, bijna hyperventilerend. Daar lijkt het wel op, maar ik zie dat het niet zo is. Helderrood vocht verspreid zich langzaam over de grond vanaf zijn lichaam. Hij is zomaar neergevallen, de man is net voor onze ogen neergeschoten…

 

WORDT VERVOLGD

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Welkom op Plazilla Wout.
Een spannend eerste hoofdstuk.
Leuk dat je van schrijven houdt. Heel veel plezier hier.