Een kloof te groot

Door Elly2 gepubliceerd op Saturday 13 December 22:12

"Nee! Niet doen! Alsjeblieft, stop!"
Dat gegil, dat gekrijs! Mijn hoofd knalt bijna. Ik word gek! Laat het ophouden! Met mijn vuist haal ik uit naar waar het gekrijs vandaan komt. En ja, het wordt stil.
Gelukkig, kan ik nu eindelijk gaan slapen.

Ik word laat in de ochtend wakker met een ontzettende kater. Ja maat, denk ik bij mezelf, had je maar niet zoveel moeten drinken gisteravond. Ik kan niet goed tegen alcohol, ik raak de weg altijd kwijt. Nou ja, ik moet er maar even doorheen. Eerst maar eens een groot glas water drinken. Ik pak m'n ochtendjas en doe deze al strompelend naar de keuken aan. Lisa zit voorover gebogen aan de keukentafel en snikt zachtjes.
"Hee lieffie, wat is er aan de hand", vraag ik.
Ze kijkt op en ik schrik me dood. Ze ziet eruit alsof ze tegen een betonnen muur is gerend. Haar ogen zijn dik van het huilen, maar ze heeft verschillende blauwe plekken in haar gezicht en op één plaats zie ik zelfs bloed.
"Schatje, wat is er in hemelsnaam gebeurd?"
"Weet je dat dan niet?", vraagt ze met dikke stem.
"Nee, natuurlijk weet ik dat niet!" Ergens in mijn pijnlijke hoofd komen wat flarden van herinneringen naar boven.
"Jij hebt dit gedaan, Huib."
"Natuurlijk heb ik dit niet gedaan, hoe kom je daar nou toch bij?" Er komen meer herinneringen boven en ze zijn niet fijn. Ik ben veel kwijt van gisteravond, dat heb ik wel meer als ik echt veel gedronken heb. Als ik wat graaf, weet ik nog dat ik met moeite de sleutel in het slot van de voordeur kreeg en dat ik naar binnen ben gerold. Lisa stond me in de kamer op te wachten en ze vroeg me of ik trots op mezelf was, of ik blij met mezelf was.
"Jezus, laat me met rust mens, ik ben lazarus en ik wil naar bed, laat me gewoon met rust!" Zoiets heb ik naar haar geroepen met m'n dronken kop. Maar ze liet me niet met rust, ze ging maar door met zeuren. Verder weet ik het gewoon niet meer, maar als ik nu naar Lisa kijk, kan ik zien wat er daarna gebeurd moet zijn.
Lisa zit nog steeds met haar armen om zich heen zachtjes te huilen.
"Oh lieffie toch, het spijt me zo, ik hou zo ontzettend veel van je. Ik zal het echt nooit meer doen!"
Ik val op mijn knieën voor haar neer en begin ook te huilen. "Echt Lisa, vergeef me, dit zal nooit meer gebeuren",  snik ik.
Ze legt haar hand op mijn hoofd en beweegt haar vingers door m'n haar. Ik til mijn hoofd op en kijk haar aan. Ze ziet dat ik het echt meen en slaat haar armen om me heen. Ik neem me heilig voor dat dit echt nooit meer mag gebeuren. Ik hou van Lisa en vrouwen slaan is zo verachtelijk. Nooit meer!

We hebben elkaar drie maanden geleden leren kennen. Liefde op het eerste gezicht was het. We zagen elkaar en vanaf die tijd zijn we samen. Vierentwintig en twintig zijn we. Ik had al een appartement en Lisa was op zoek naar iets hier in de stad omdat ze hier studeert. Het lukte haar niet echt om iets te vinden en we waren superverliefd, dus toen heb ik voorgesteld dat ze bij mij kwam wonen. Haar ouders waren er niet echt blij mee, maar het leek de beste oplossing.
Het ging geweldig allemaal. We hebben dezelfde hobby's, we houden allebei van een avondje stappen en we lachen wat af samen. Het kon niet beter. Tot nu toe dan.

We praten over het voorval en we besluiten het te vergeten. Aan Lisa merk ik dat het best wel een tijdje kan duren voor ze weer vertrouwen in me heeft. Als ik soms een snelle beweging maak, zie ik haar weleens schrikken. Ik begrijp het wel, maar de tijd heelt alle wonden en we houden van elkaar. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goedkomt.

Op een avond, een aantal weken verder, zegt ze ineens: "Schat, volgende week vrijdag is er een feestje van mijn werk. Partners mogen ook mee. Zullen wij ook gaan?"
"Ja maar lieffie, ik ken daar helemaal niemand", stribbel ik tegen.
"Nou, dan leer je ze toch kennen, leuke mensen allemaal hoor."
"Oké, doe maar dan", geef ik toe. Ik heb er weinig zin in, maar voor Lisa doe ik alles.
De betreffende vrijdag zijn we om 20:00 uur aanwezig op het feest. Het is al in volle gang en het ziet er allemaal heel gezellig uit. Er wordt goede muziek gedraaid, ik zie overal dansende mensen en eten en drinken is er ook in overvloed. Misschien wordt het dan toch wel een leuke avond, denk ik bij mezelf. Lisa stelt me aan een aantal collega's voor. Had ze net zo goed niet hoeven doen, want door de herrie van de muziek hoor ik de namen toch niet. En als ik tien mensen een hand heb gegeven, weet ik ook niet meer hoe de eerste ook alweer heette. Maar ja, hoort erbij. Lisa heeft het uitermate goed naar haar zin, ze praat en lacht met iedereen, leuk om te zien dat ze het naar haar zin heeft.
Ik sta er zelf maar een beetje bij, zeg een keertje iets, lach een keertje beleefd, maar daar blijft het eigenlijk wel bij. Ik heb niks met die mensen. Ze zullen best wel aardig zijn hoor, maar voor mij hoeft het allemaal niet. Ik zal blij zijn als het tijd is.
"Lisa, wil je nog wat drinken? Zal ik iets voor je halen?", vraag ik haar. Dan heb ik tenminste even wat te doen.
"Ja graag", zegt ze, "doe maar een wit wijntje."
Ik loop naar de bar en bestel eerst een biertje voor mezelf en sla dat meteen achterover. Ik neem wel een paar biertjes extra, dan krijg ik misschien ook wat meer lol. "Doe me er nog maar eentje, alsjeblieft."
Voordat ik met het wijntje en mijn biertje terugloop naar Lisa, heb ik er drie naar binnen gegoten en begin ik me iets relaxter te voelen.
Zodra ik Lisa in het vizier krijg, sta ik stil. Ze heeft haar armen om de nek van een andere vent en hij kust haar! En zij moet er om lachen en kust hem terug. Wat is dit? Wat gebeurt daar? Boosheid borrelt in me op en ik loop naar ze toe.
Ik pak Lisa's arm en zeg: "Kom Lisa, we gaan naar huis!"
"Naar huis? Hoe bedoel je, naar huis? Het is pas 11 uur!"
"Je hoort me toch, we gaan naar huis!"
Lisa kijkt verontschuldigend naar de mensen om haar heen en mompelt nog iets tegen die vent.
De woede laait in me op en ik sleur haar zo ongeveer mee.
"Waar ben jij mee bezig", zegt ze kwaad als we eenmaal buiten zijn.
"Dat vraag jij aan mij?", bijt ik haar toe.
"Hoezo? Wat heb ik gedaan dan?"
"Dat zul jij niet weten! Het scheelde niet veel of je stond te tongen met die vent!"
"Waar heb je over? Wat bedoel je? Oh, ik snap het al, je hebt zeker gezien dat ik Mark een kus gaf. Hij is jarig vandaag, ik feliciteerde hem. Echt helemaal niets aan de hand hoor!"
"Niets aan de hand? Niets aan de hand? Je liegt! Ik zie het echt wel als je iemand gewoon een kus geeft of dat je meer wilt! Geef nou maar toe!"
"Nee, echt niet Huib, je ziet het verkeerd", en ze lacht erbij.
De woede vlamt in me op, ze lacht me uit! Dit pik ik niet! Ik geef haar een klap in het gezicht. Even is ze verbaasd, maar dan slaat ze terug. Dat had ze niet moeten doen. Ik geef haar een vuistslag en ze valt gillend op de grond. Een paar mensen staan buiten te roken en die komen aanrennen. Lisa krabbelt overeind en gaat naar ze toe. "Ik ga naar m'n ouders, ik kom niet meer thuis, je zou dit niet meer doen!", schreeuwt ze nog terwijl ze wegloopt.

De volgende dag kom ik weer bij zinnen. Hoe kom ik nou toch zo stom! Ik was jaloers, maar er was vast niets aan de hand. Lisa zal niet gelogen hebben. Hoe maak ik het ooit nog goed? Ineens weet ik het, ik zal een gedicht voor haar maken. Ze weet dat ik daar een hekel aan heb en dat ik het ook helemaal niet kan, dus als ik daar heel erg m'n best op doe met de juiste woorden, dan zal ze me toch wel vergeven? Uren zit ik er op te zwoegen en uiteindelijk heb ik een gedichtje op papier waar ik enigszins tevreden mee ben. Ik zoek op internet een mooie kaart en verstuur deze, met mijn gedicht, naar haar.
 

 

daar sta ik dan
en jij staat daar
op onze toppen
doch, ver van elkaar

ik bouw die brug!
die ik eerst vernielde..
vlieg mee op mijn rug!
weet niet wat me bezielde

mijn soulmate, mijn alles
wij kunnen dit aan 
ik kniel; beloof je
nooit meer een traan

wervelend in liefde
warmte voelen en geven
geen groter verlangen
dan aan jouw zijde te leven

toe nou lief
nog één kans?
we kunnen dit!
samen in de dans

ik houd van jou!

liefs, Huib

 

Lisa laat niets van zich horen, ik kan haar geen ongelijk geven, maar het doet zoveel pijn. Maar een week later krijg ik ineens een sms van haar: "ik wil met je praten".
"Natuurlijk", sms ik terug, "kom je hierheen?"
"Ja, dat is goed", antwoordt ze.
Een uur later staat ze voor de deur.
"Kom binnen, lieffie", zeg ik blij. Ik wil haar een kus geven, maar ze draait haar hoofd weg.
"Wil je wat drinken?"
"Ja, doe maar een glaasje water, maar ik blijf niet lang hoor."
We zijn in de bank gaan zitten en ik kijk haar aan. "Ik ben blij dat je er bent", zeg ik, 'ik heb je zo gemist!"
"Huib, ik ben gekomen om te zeggen dat ik hier niet mee verder kan. Ik hou van je, ik snap zelf niet hoe dat nog kan, maar dit moet stoppen."
Mijn hart staat stil. Natuurlijk heb ik het aan zien komen, maar nu het zover is, kan ik het niet accepteren.
Het voelt alsof er een gigantische kloof tussen ons is ontstaan. We houden van elkaar, we willen bij elkaar zijn, elkaar liefhebben, maar het lijkt alsof het niet meer lukt. Ik weet dat het grotendeels aan mij ligt, maar waarom moet ze ook altijd het laatste woord hebben? Kan ze nou niet één keer gewoon lief zijn en er voor me zijn? Dan zou ik niet altijd boos worden en dan zou ik haar ook niet slaan. Ze lokt het zelf uit. Met dat feest ook, als zij zich niet zo had aangesteld, was ik nooit boos geworden en was dit allemaal nooit gebeurd en waren we nog steeds gelukkig. Ik wil haar niet kwijt!
"Lisa, alsjeblieft, zeg dit niet! Ik hou van je en jij houdt van mij! Je zegt het zelf, we kunnen er toch aan werken? We gaan in therapie! Alsjeblieft Lisa, zeg dat je me niet in de steek laat!"
"Sorry Huib", ik zie de tranen langs haar wangen glijden, "ik kan niet anders, ik ga hier kapot aan."
De woede vlamt weer in me op. Ik tel nooit mee, het gaat altijd alleen maar om haar.
"Mag ik je dan alsjeblieft nog een laatste keer omhelzen?", vraag ik haar met trillende stem.
Als antwoord daarop komt ze dichtbij me zitten en ik sla mijn armen om haar heen. We houden elkaar wanhopig vast. Voorzichtig glijden mijn handen naar haar nek en ineens knijpen mijn vingers haar keel dicht.
"Niet doen…", hoor ik haar nog en ik knijp harder. Ze stribbelt tegen. Ik had nooit gedacht dat het zo lang zou duren. Als ze eindelijk niet meer beweegt, neem ik mijn handen weg. Wat moet ik nu doen? Ik leg haar voorzichtig op de bank, met haar hoofd op een kussen. Wat is ze toch mooi, wat hou ik veel van haar! Zeker een uur blijf ik bij haar zitten huilen. Dan verman ik me.

Ik bel 112, er wordt meteen opgenomen.
"Kunt u meteen komen alstublieft? Mijn vriendin is dood, ik heb haar vermoord."
 

-ELLY-

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (46) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ze had gelijkk dat dit niet meer kon, helaas kon hij zich niet inhouden...
Ze had beter een sms kunnen sturen dat het over was (gebeurt tegenwoordig echt), maar ze wilde het netjes doen...
woow! Mooi geschreven!
dank je wel :)
Mooi geschreven verhaal waarvan de inhoud helaas niet ver was sommige werkelijkheden is.
Ja, helaas, dat klopt.
Gelezen en beoordeeld!
En dan durf je te zeggen dat je niet kunt dichten...!
Schitterend geschreven, Elly!

En een toch verrassend harde wending aan het eind...
{ 112 bellen bedoel ik :-) }
Ik heb wel een beetje hulp gehad hoor :)
Dank je wel.
Het letterlijk opschrijven van gedachten werkt meestal niet of averechts, doordat het een verhaal vlak maakt.
Hier werkt het wel!
Pijnlijk goed ingeleefd.
dank je wel, zie ik als een groot compliment.
Gelezen en beoordeeld.