Laat me nou met rust......

Door Lenneke41 gepubliceerd op Saturday 13 December 15:48

Een jaar lang bijna ben ik hier niet geweest.

Ik eindigde mijn laatste artikel met ... 

Maar 2014 wordt mijn jaar vol positiviteit en geluk.

Zo waar ik hier op 2 januari 2014 zit. 

Ik eindigde met de beslissing mijn zoon bij zijn vader te laten wonen. En bedenken wat er moest gebeuren met mijn relatie. Er is te veel gebeurd. Maar toch ga ik 2014 een stuk positiever afsluiten dan 2013. Ondanks dat het nog niet optimaal is. 

Ik heb mijn inmiddels ex, in maart voor de keus gesteld. Of we gaan er 100% voor maar dan met zijn allen of je gaat je dingen regelen die je moet doen. Ik zal het huis niet verlaten. Iedere keer de ballen in de lucht houden, het iedereen naar zijn zin maken, en totaal geen medewerking van de rest van het gezin krijgen. Het is klaar! Nu gaan mijn regels gelden. 

In juni was alles rond, hij woonde inmiddels niet meer bij mij en zo bleef ik zo als gezegd als enige achter, zoals ik al zo vaak voorspelde. Ik paste er voor mijn zoon direct terug te laten komen, ook hij had zijn ding gedaan. 

Vrijdag 13 juni, meestal voor een ieder een ongeluksdag, maar voor mij hangt 13 samen met een nieuw begin, al vaker komt het geval 13 met een gebeurtenis. 

Getal 13

12 voltooid een cyclus, er zijn 12 astrologische tekens, 12 maanden.
13 herbegint de cyclus. Dus is het een getal van transformatie of het begin van een nieuwe cyclus of een nieuwe ronde op de spiraal. Het is een boodschap om het oude los te laten en het nieuwe binnen te laten komen.

Op die dag heb ik met mijn 13 jarige zoon geproost, op een nieuw begin, een nieuwe start en nieuwe beloftes, nieuwe kansen, nieuwe ronde.

Langzaam aan kwam hij weer richting huis, maar zelf moest ik nog een rust terug vinden. De rust vond ik, ik genoot weer van het leven, ik genoot ook van de aandacht die ik na een tijdje mocht ontvangen van mijn nieuwe liefde.  Die mij de eerste kus gaf in de nacht van de 13de. 

Mijn ex had nog wel een stukje van mijn leven vast. Maar na de opmerkingen van zijn kant over mijn zoon, over mijn familie, was ik er klaar mee. En ineens zag hij in dat hij me kwijt was. En toen begon de ellende, de ellende die me alle energie opvreet, die er voor zorgt dat ik niet goed slaap. Rare mails, 360 smsjes, bedreigingen. Door de straat heen rijden. In het begin antwoorde ik netjes, beleefd. maar al mijn woorden werden op gedraaid. Het werd alleen maar erger. Zo erg dat ik de politie in moest schakelen. Zo erg vond ik dat voor mijn stiefdochter, die ik daardoor nooit meer zal zien, maar hij maakte me stuk, ik durfde niet meer naar de sportschool, toeterend voor mijn deur om maar te laten weten dat hij er weer was. En vervolgens een smsje sturen dat hij straks weer langs kwam, ik zou geen rust meer hebben. Zelfs het inschakelen van de politie had geen effect, hij kwam gewoon langs, bleef smssen, bleef mailen. Tot op een dag hij vond dat het genoeg was en normaal met me wilde praten. Aangezien de politie had aangegeven dat ik op niets in mocht gaan, geloofde ik toch met mijn stomme kop in de goedheid die er in zou steken. Niets was minder waar, hij wilde mij er in luizen dat ik contact met hem op had genomen, bewijzen naar de politie dat ik alles beloog. Hij mailde het zo alsof  hij mijn mailtjes beantwoordde.  Hij had van alles verzonnen om maar contact te krijgen. Zelfs zijn hartaanval gebruikt om aandacht te krijgen. GEvolg mijn telefoonnummer moeten wijzigen, emailadressen (zelfs op mijn werk) moeten aanpassen. Want ondanks dat hij was geblokkeerd wist hij het voor elkaar te krijgen met fakemailadressen mij te bereiken.  De politie heeft hem gewaarschuwd dat de volgende stap een aangifte zou betekenen. Maar dat boeit hem zo goed als niet. 

De laatste mail kwam afgelopen vrijdag. Diverse emailadressen geprobeerd en hij had 1 goede te pakken, dus ik zal wederom alles moeten wijzigen. Hij probeert me op allerlei manieren klein te krijgen en ondanks alle positieve opmerkingen van mensen om me heen, krijgt hij het voor elkaar me onzeker te maken. 

Ik zou willen gillen dat hij de reden is dat ik op dit moment niet vrij kan leven , niet kan stralen, niet kan slapen, omdat hij heeft besloten mij het leven zuur te maken.  Hij zegt me gezien te hebben  en ik zie hem nergens, nergens. Ik durf niet naar de sportschool, ik durf geen voetbal bij mijn zoon te gaan kijken. Liefst ga ik de deur helemaal niet uit. Elke auto die door de straat rijdt zorgt voor een opvering. 

Nu heb ik me maar aangemeld voor slachterofferhulp, ik wilde het niet, ik wilde hier niet aan onder door gaan, maar ik ben zo moe.  Mijn zoon en mijn nieuwe liefde zijn de positieve dingen in mijn leven, mijn zoon is zo veranderd, heeft toch veel geleden onder invloed van het huis regime, alles ging ook op zijn plek vallen, hoe heb ik zo blind kunnen zijn. Ik zelf ben ook een stuk relaxter en geniet van de momenten met mijn zoon en mijn vriend, die het zelfs super met elkaar kunnen vinden. En hij mij af en toe tot order roep om er wat relaxter mee om te gaan. Maar toch blijft het gestalk door mijn hoofd sluipen en kan ik niet optimaal zijn wie ik ben..... 

ik wil alleen maar vragen ..... WIL JE ALSTJEBLIEFT OPHOUDEN,  LAAT ME MET RUST ! 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat bij deze types het beste werkt is eigenlijk gewoon verder gaan met je leven. Lachen, gelukkig zijn, zijn 'pesten' negeren. Reageer niet op de sms-jes, lees ze zelfs niet.... laat hem denken dat je een ander nummer genomen hebt, hetzelfde voor je email.

Dit klinkt misschien 'makkelijk' maar het is echt te doen. Ik weet hier meer van dan ik op het eerste moment laat uitschijnen.
Nummer heb ik al veranderd dat kan niet meer terug, ik reageer nergens op, op e mails stat een melding deze email is niet meer ing gebruik. Ik ben het zo moe....
Wat naar voor jou.
Sterkte met alles