De vraag waarop het antwoord steeds onbegrijpelijker wordt.

Door Thuisinonderwijs gepubliceerd op Saturday 13 December 12:09

Het afgelopen jaar heeft één vraag steeds rondgezongen in mijn hoofd: “Waarom is iedereen school en onderwijs als synoniemen gaan zien?” Die aanname heeft er namelijk voor gezorgd dat onderwijs thuis gezien wordt als een onmogelijkheid en iets dat per definitie niet mogelijk is. Maar onderwijs en school zijn geen synoniemen, dat ervaar ik dagelijks. School is een middel om onderwijs vorm te geven. Geen schoolgang hoeft echt niet te leiden tot het ontbreken van onderwijs, dat is een keuze.

Ook thuis is onderwijs prima, in sommige gevallen zelfs beter, vorm te geven. Er is een groep leerlingen, prima leerbaar, die binnen het systeem niet passen en daar ook nooit in zullen passen. Ze wijken te zeer af van de gemiddelde ontwikkelingslijnen, waardoor het onderwijs volgens het leerstofjaarklassensysteem en de methodes en de kerndoelen die hierop zijn afgestemd te zeer knellen, niet aansluiten bij de eigen ontwikkeling. Een groep, die door die andere ontwikkeling ook moeizaam aansluiting vindt bij klasgenoten, of breder nog leeftijdgenoten. Ik schaar mijn jongste zoon daaronder.

Die groep naar school dwingen is net zo funest voor hun ontwikkeling, als het funest was voor enkele boerenzoons niet naar school te mogen, omdat ze op het land van pappa moesten werken, terwijl ze liever wetenschapper wilden worden. Waarom ik deze twee vergelijk? Wel, omdat deze laatste, destijds in 1969, de motivatie achter invoering van de schoolplicht was. Maar de maatschappij is veranderd. Tegenwoordig is het heel normaal dat kinderen niet per se in de voetstappen van hun ouders stappen, maar een eigen pad bewandelen. En nu zorgt diezelfde schoolplicht ervoor dat de ontwikkeling van mijn zoon in het geding is. Waar in 1969 juist die ontwikkeling van het individu uitgangspunt was voor de schoolplicht, is dat individu vandaag de dag ondergeschikt aan diezelfde schoolplicht. School is een doel geworden, individuele ontwikkeling van ondergeschikt belang.

Ik zie onze zoon momenteel door onze compleet op hem afgestemde aanpak enorme stappen zetten. Zijn zelfvertrouwen groeit met de dag. Zijn vaardigheden ook. Maar die liggen niet in lijn met het leerstofjaarklassensysteem. Hij slaat stappen over en vult de hiaten later aan. Hij verwerkt zaken vaak mondeling omdat zijn schrijfvaardigheid iets anders nog niet toelaat. Gaat helemaal op in geschiedenis, maar heeft even minder interesse in aardrijkskunde. Volgt een cursus Engels. Is erg geïnteresseerd in scheikunde en natuurkunde. Kortom, hij zal het waarschijnlijk niet zo goed doen op een CITO test. Waarom? Die gaan uit van het leerstofjaarklassenaanbod. En ook dat speelt mee in de hele schoolplichtdiscussie. Hoe kunnen ze anders nagaan of hij zich goed ontwikkelt? Vrij simpel hoor. Ik houd een portfolio bij en noteer regelmatig wat hij kan en laat zien. Deel dit breed in onze vrienden en kennissenkring, omdat ook daar de behoefte leeft dit te kunnen bewaken, omdat ook daar alarmbellen gaan rinkelen, wanneer een kind thuisgehouden wordt van school. Daarmee heel vanzelf en natuurlijk tegemoetkomend aan de sociale controle, die de overheid zo wenselijk acht.  Klankborden over je kind, welke moeder doet dit niet? Ook ik, graag en met liefde. Compleet onzinnig dat dit van bovenaf georganiseerd zou moeten worden middels schoolgang.

Dus waarom speelt die vraag steeds door mijn hoofd? Omdat de overheid de volgende argumenten geeft voor schoolplicht:

  • Leerbare kinderen mogen niet vrijgesteld van schoolplicht want ze hebben recht op onderwijs

  • Leerbare kinderen moeten binnen het systeem gehouden worden anders raken ze uit het zicht van de maatschappij

Ik kan beide argumenten feilloos weerleggen, maar ben een roepende moeder in een lege woestijn. Steeds weer worden dezelfde argumenten herhaald. Die kant noch wal raken in onze casus.

Recht op onderwijs:
Mijn zoon is uitstekend leerbaar, maar niet binnen een schoolsysteem. In ieder geval niet binnen een systeem dat werkt middels methodes die zijn afgestemd op de gemiddelde ontwikkelingslijnen. Daar wijkt hij veel te ver vanaf. Daarbij blijkt hij in een schoolomgeving veel last te hebben van zijn sensitiviteit, iets waar we thuis nauwelijks tegenaan lopen, omdat daar veel gemakkelijker een balans tussen onder- en overprikkeling gerealiseerd kan worden. En dat luistert behoorlijk nauw. Het is individueel maatwerk dat nodig is en met minder neem ik geen genoegen, want dat is wat ik thuis, voor heel wat minder kosten dagelijks realiseer. Voor de duidelijkheid, wij ontvangen geen enkele bekostiging voor het onderwijs van onze zoon. En maken ook geen gebruik van een PGB en zorg voor hem. Dat is niet langer nodig nu hij thuis mag zijn wie hij is en mag ontwikkelen op zijn eigen tempo en op een wijze die bij hem past. Maar zal dat nog steeds zo zijn, als hij straks door wet gedwongen weer moet instromen op school? Ik voorzie dat zich dan een hele batterij zorgprofessionals met zijn ontwikkeling zullen gaan bezighouden. Ik hoorde laatst over een casus waar 22 mensen aan tafel zaten om zaken rondom passend onderwijs te realiseren. Tja…

Toezicht:
We maken deel uit van de maatschappij. Staan daar mee in verbinding. Hij volgt turnles. Hij gaat naar de Museum Jeugduniversiteit. Hij maakt deel uit van een gezin. Dat gezin heeft een sociale kring, waarbinnen hij eveneens functioneert. Als moeder klankbord ik geregeld met andere ouders en raadpleeg ik diverse experts op het gebied van onderwijs aan hoogbegaafden en lees ik me suf over dit en aanverwante onderwerpen. Menig IB-er op school is jaloers op mijn boekenkast vermoed ik, daar huist een heuse orthotheek in. Ik blog, ik deel ervaringen met andere ouders en probeer gericht andere ouders van thuiszitters te stimuleren het onderwijs actief vorm te geven in plaats van een afwachtende houding naar instanties aan te nemen. Is dat niet juist wat men in gedachte heeft bij de kanteling binnen de zorg? Ik denk dat wij als gezin midden in de maatschappij staan. En met argusogen worden gevolgd. Juist doordat we zo tegen de stroom in zwemmen. Het probleem van gebrek aan toezicht is wat mij betreft dan ook geen probleem, maar een drogreden om onderwijs op school af te dwingen. Mijn oudste gaat naar school en loopt sociaal-emotioneel compleet vast. Niemand die zich daar zorgen om maakt, behalve ik, als moeder. Niemand die hem helpt, ons helpt, dit tij te keren. Kind loopt vast en vertoont stevige signalen van trauma, voor het overgrote deel school gerelateerd, ook dat nog. Passend Onderwijs, toezicht op het welzijn van kinderen door scholen, ik weet het niet, ik ben en blijf sceptisch. Daarom heb ik ook ten aanzien van mijn oudste zelf hulp georganiseerd en opgetuigd. Want ik ben tevens van mening dat de zorgplicht van de ouder zwaarder weegt dan zorgplicht van school. Het doet me pijn en verdriet te constateren dat onze overheid en de maatschappij daar zo anders over denken en hoe dit doorwerkt in de Wet op Passend Onderwijs.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.