Vinger tussen de deur...

Door Knokker gepubliceerd op Friday 12 December 01:26

Dit is verhaal is voor iedereen geschreven, maar als je zeg maar een zwakke maag hebt, kijk dan niet naar een foto.. De foto van mijn dochters vinger... Zal deze meteen plaatsen zodat degene met angst voor aanzicht kunnen scrollen. Daarna vertel ik mijn verhaal...

                                                              Komt ie....

                           

Ruim vier weken geleden kreeg mijn dochter haar vinger tussen de deur op school. Een ongeluk zit in een klein hoekje.... We hebben een paar uur in een ziekenhuis gewacht, dokter keek, en wou een chirurg erbij halen. Ik gelijk mijn man gebeld. Meestal als het woordje chirurg valt is het menens.. De tijd ging die dag zo snel...de emoties van mijn meisje... ze was zo stoer en groot, mijn moedergevoel/instinct was net als bij mijn bevallingen toen destijds.. Als een leeuwin waakte ik over haar welzijn...

Mijn man was ook snel in het ziekenhuis...het arme kind rilde van adreline, bloedverlies, angst... Ik bleef kalm...maar mijn hart huilde.  We werden paar uur later door verwezen naar een ander ziekenhuis waar een plastisch chirurg aanwezig was.. 

Het ongeluk is rond een uur s'middags gebeurt en we waren rond vijf uur in het andere ziekenhuis, ons meisje had echt mega veel pijn.. Al snel kreeg ze weer een bedje en ik vroeg om een dekentje en de sfeer van ziekenhuis sloeg al snel om.. Hier waren ze begaan en bezig met haar lot.. Haar vinger zag er slecht uit en met plaatselijke verdoving konden ze het afgestorven vingertop en nagelbed verwijderen, kleine helemaal in paniek. Ze konden wel opereren, maar dan zo het nachtwerk worden omdat ze gegeten had.. niet nuchter.. Maar zei de dokter.. als we je hand hier verdoven kan je straks met je ouders mee en hoef je niet hier te slapen. En ze deed het, een belangrijke keuze maken. Ik heb mijn armen om haar heen geslagen toen twee verdovingsspuiten in haar kleine hand ging. Ze wou niet huilen want dat was kinderachtig.. en met mijn armen om haar heen incasseerde ze het, ze beet in mijn arm, maar ik voelde het niet.. Toen de verdoving werkte kon de poli operatie gedaan worden. Nooit zal ik alles vergeten.. er is een piepklein maar ozo belangrijk stukje van haar verwijderd en nu ruim vier weken later is het nog aan het genezen.. 

Hopelijk is er geen cel over het hoofd gezien, want dan word het wel operatie..(positief denken)... Zij is dapper, ik steun haar. Zij huilt als het zichtbaar is, ik sta klaar met pleisters en zorgen in mijn hoofd... Ze is sterk, ze heeft pijn... Het enige wat ik kan...is een goede moeder voor haar zijn...

Beetje voorspelbaar...ik klap dicht... mijn hart huilt...

Liefs Knokker...

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ach ... hoe erg voor die lieverd!!
Wens haar het allerbeste en beterschap.
Ook sterkte voor haar mama en papa ... dikke knuffel
XXX
Allereerst heel veel beterschap voor je dappere dochter en sterkte voor jou. Het zal genezen en ze zal het leren accepteren dat het niet meer helemaal mooi is. Dat heb ik in haar karaktertje al wel gezien. Jammer blijft het en een nare ervaring
Vijf jaar was ik toen ik mijn duim heb geklemd en heb nu nog steeds een kleinere duim. Heel heftig was het toen. Ik ben nu zelf moeder. Mijn dochter is ook al eens in het ziekenhuis opgenomen geweest (stukje weefsel verwijderd, continue naalden) en kan me goed voorstellen dat het verschrikkelijk voelt! Dat gaat door je hele ziel heen, je hele wezen. Sterkte!!
sterkte voor jou en je meisje!
Heftig meis! Kan mij heel goed voorstellen dat dit je niet in de koude kleren gaat zitten, het liefst zou je haar je eigen vinger geven. Maar toch, als ik je zo lees, is het een sterke meid met dezelfde (wils) kracht als haar moeder. Uiteindelijk komt het goed, in die zin, dat er mee te leven valt, stapje voor stapje, nu eerst door die helse pijn heen, en dan verder kijken. Ik wens jullie heel veel sterkte en liefs toe. x
Ohhhhh ja dan huilt je moeder hart.
Hoop dat het weer helemaal goed komt met haar vinger.
Wat was die lieverd stoer.
Ik heb het een keer met mijn zoon en met mijn dochter gehad .
De eerste hulpervaring en behandelingen die je nooit meer vergeet.
Brrrrrr.
Ik wens jou een fijne dag ......

Groetjes
Karin
Ik kan je emoties goed begrijpen. Jaren geleden donderde één van m'n kinderen van de trap en landde met z'n oog op iets. Gevolg: flinke hersenschudding en een spoed-operatie aan het oog. Paniek, tranen, vragen voor de toekomst.... Nu jaren later: hij heeft jarenlang nog 'last' gehad van de hersenschudding, veel hoofdpijn tot gevolg. Zijn oog is helemaal goedgekomen.

Ik wil maar zeggen: de foto, tja, geen moeder wil zoiets voor haar kind. Maar kinderen zijn ijzersterk en relativeren soms beter dan ons. Soms gebeuren er dingen in je leven waar je geen greep op hebt, dit is er eentje van. Als gezin kom je er sterker uit. Het verdriet en de vraag 'wat als' zal echter nog jaren door je hoofd spoken. Ik heb nog jaren gedacht 'wat als ik toen ook boven was, dan kon ik hem zeggen om niet te lopen op de trap....wat als de klerenhanger (waar hij met z'n oog op gevallen is) er nu niet hing...wat als ik hem gewoon beneden gehouden had, ik wist dat hij 'wild en onbevreesd' was....wat als, wat als'. Vragen waar je alleen jezelf gek mee maakt.

Het is gebeurd, je kan niet terug in de tijd. Je moet sterk zijn voor je kind, al mag ze ook zien dat je dit verdriet doet. Je moet er vooral zijn voor haar, jij hebt verdriet maar zij moet er wel mee leven.

(sorry voor de lange reactie, ik hoop in elk geval dat je er iets aan hebt)