Leve de vrijheid!

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 11 December 01:20

De verplichte gang (van twaalf tot één) naar de mooie en naar nu blijkt ook empathische Jazz van oedeemtherapie, breekt twee maal per week de dag. Maandag en woensdag. Dat is een, wat ik noem ‘vervelende’  verplichting, maar tegelijkertijd stimuleert het mij om enigermate geregeld te leven

Dat is goed.

6d21ec5551ab73543c3c0d21a3ddd63c_medium.Als het aan mij lag zou ik namelijk het liefst zonder vaste routine per uur besluiten dat ik iets wil doen en ook nog het liefst precies waarin ik toevallig zin heb. Spontaan!

Dat is ultieme vrijheid... maar tevens onzinnige nonsens. Volkomen gekkenwerk en daarnaast ook nog redelijk gevaarlijk want stel je voor:

Je bent zonder er zelf erg in te hebben een notoire verzamelaar geworden van de meest niet verzamelbare zaken. Je zit vervuild net te doen alsof je een normaal leven leidt, maar je kunt nergens je poten meer neerpoten zonder te struikelen. Dan staat ineens die meheer van RTL 4, met dat leutige uiterlijk, voor je deur. Omdat iemand die zegt van je te houden je opgaf voor zijn programma: 'Help ik verzuip in de troep'. Voor je er erg in hebt ben je medespeler in hun kijkcijfers. Ik moet er niet aan denken. Bij dat idee alleen al schaam ik me de ogen uit de kop…

Ik geeft toe: De spontane vrije levensstijl waar ik op val kan makkelijk uit de hand lopen. Voor ik het weet is mijn huis een opéénhoping van stof, oude reclamekrantjes en allerhande ongeregeld dat ik toevallig 'even' uit mijn handen heb gelegd, omdat er iets anders leuks te beleven viel en ik beken: Dat onuitroeibare verlangen naar vrijheid stamt uit mijn kindertijd en het feit dat er vroeger thuis zoveel regels waren dat ik er dikke boekwerken van aan had kunnen leggen om alle opgedragen eisen niet te vergeten.

  • Doe de deur dicht, we stoken niet voor niets!
  • Eerst de lasten, dan de lusten.
  • Hoezo ik en Jan, Piet of Klaas? Foeiiii. Je zet nooit ik voorop en spreek met twee woorden als ik je iets vraag!
  • Slurp niet, boer niet, smak niet, handen boven tafel, je eet niet met je mes en ik wil geen ellebogen zien. Je brengt de vork naar je mond, niet andersom! 
  • Haal je vingers uit je neus, krab niet in je haar, je hebt toch geen vlooien en krabben aan je kont onbeschoft.
  • Bijt niet op je nagels en knip ze niet waar anderen bijzijn.
  • Treed niet op de voorgrond, laat een ander uitspreken.
  • Mankeert er iets aan je oren? Kinderen mag je wel zien maar niet horen
  • Kinderen die vragen worden over geslagen
  • Klein grut moet wachten tot volwassenen uitgesproken zijn.
  • Beloof niets wat je niet na wil komen.
  • Kom op tijd, het is minachtend om een ander te laten wachten.
  • Zeur niet, houd je mond, doe normaal, brutaal nest (zodra ik iets zei waarin een vette grond van waarheid school) en voor de rest was het strijk en zet: hou je grote mond, snotneus, spuit elf en dergelijk zogenaamd lollige dooddoeners, etc.

Je gaat niet dood van die sociale wetten. Uiteindelijk zijn dat allemaal handige leefregels om later aangepast en netjes opgevoed de wereld mee te veroveren, maar ik denk dat het meer de toon was die me destijds tegenstond. Altijd heb ik er wat moeite mee gehad om de innerlijke vrijheidswens te negeren. 

Wereld veroveraar...

Na een pittige vijfjarige studie kwam de zeer goed betaalde vaste baan en was het leven één en al regel en middenmaat. Zeker nadat ik moeder werd en de maakbare wereld niet bleek te bestaan. Die eerste jaren waren zeven dagen per week,- een baby houdt immers geen weekend- tot over de kop gevuld in het kader van de babyverzorging en paps speelde maar één dag in de maand vadertje.

Discipline

Toen ook dat na drie jaar ophield (hij trouwde en het mocht kennelijk niet meer) dacht ik het uit om in de uren dat ons kind naar de kleuterschool was mijn eigen baan te creëren. Vanuit niets! Een eigen zaak. Zoiets lukt natuurlijk niet als je geen zin hebt om er keihard voor te werken en als je er bij de eerste de beste tegenslag het bijltje bij neergooit wordt het zeker een jammerlijke mislukking. Ik kon van alles willen, maar meer vrijheid had ik zeker niet. Naast moederen, het huis- boek- en onderhouden van sociale contacten was het een gedisciplineerde megaklus. Daarbij diende ik als alleenstaande jolige meid wel twintig ballen tegelijk in de lucht te houden. Dat betekende alles naadloos plannen en niet mauwen dat je zo graag eens even helemaal vrij wilt zijn zonder schuldgevoel. Zorgeloos... geen verplichtingen... maar ieder pietluttig dingetje voor jezelf moet je dan tot in de puntjes organiseren. Vrijheid was de eerste twintig jaar dan ook een onhaalbaar utopie en het went vanzelf dat je iedere seconde wel iets te doen hebt tot je een paar uurtjes vrijheid heb geregeld. Zelfs dat moet je dan wel gedegen vastleggen in harde afspraken met lieve naasten, die zo aardig zijn om je te helpen. ( Vergeet vooral niet vaak en uitdrukkelijk dank je wel te zeggen voor hun hulp!)

Zonder sluitende communicatie lukt niets

Het kon door een miniem misverstandje voorkomen dat het enige vrije avondje in het halve jaar, waar ik me al zo lang op verheugde als was het een bezoek aan de koning (op de valreep, ik had de feestkleren al aan) niet door ging. De oppas was me vergeten of had een dubbele afspraak. Ik kon echt niet weg om een paar uur in de kroeg te hangen en een leuke partner te scoren. Daar kun je om lachen, janken of de hele buurt bij elkaar schreeuwen van teleurstelling, maar op zo’n moment ging de veiligheid van mijn kind altijd voor.

Vaste rituelen in het heden

b86a7b4180f6c54a49e9d9e7e27617a6_medium.

De hond moet zijn dagelijks bosrondje hebben genoten voordat ik naar therapie kan en voordien moet ik (vind ik) natuurlijk ook gepoedeld zijn. Je ligt daar tenslotte in je halve nakie op de massagebank. Dan is het wel zo aardig dat je proper bent, om dat meesterlijke woord maar eens te gebruiken. Het geeft geen pas dat een therapeut eerst door een berg vuil moet manoeuvreren alvorens je flupje een beurtje te geven, toch?

Mijn persoonlijke hygiëne is tegenwoordig echter beduidend ingewikkelder dan voor de amputatie. Toen sprong ik efkes fris en fruitig met beide zwabberjongens onder de douche, spoot hier en daar een lik douchegel en zette zingend de boel in het schuim. Dan ragde ik met de harde borstel heerlijk over mijn lijf tot de huid ging tintelen, maar voorlopig is dat zeker op de gehavende delen verboden. Of het ochtendritueel ooit weer zo tintelfris en onbekommerd snel zal verlopen blijft voorlopig ook nog maar de vraag.

Spiegelbeeld

Zonder een spiegel kan ik me niet meer wassen want anders zie ik niet waar ik met de zeep al geweest ben. Ik doe maar net alsof het een voorrecht is om al die onregelmatigheden te mogen bestuderen. Voorts moet de massagestraal worden aan gezet. Eigenlijk kom ik een hand te kort die de huid kan uitspreiden. Gemodder in spiegelbeeld met de douchekop om die moeilijk bereikbare plekken schoon te spoelen. Daarna voor die beslagen, dus even afpoetsen, spiegel het hele lelijke ongeregelde goedje afdeppen. Niet te wild wrijven want sommige gebieden zijn gevoelloos. Voor je het weet ligt de hele boel weer open.

Dan, gewikkeld in de badhanddoek, naar de overkant. Daar moet alles klaar liggen voor het gepruts met een schaartje om de piepkleine gaasjes op maat te knippen voordat ik de vergrotende spiegel er op kan richten. Oei je blijft ze uitvergroot ook zien hoor, die vreemde vlekken en rare strepen. Dan moet ik met links dat gaasje in de plooi zien te frotten, met rechts plus een geknakte linkerhand de goedkope Actionpleister afscheuren. Die moet het gaasje op de plek houden want de huidplooien mogen niet smetten. Ik ben dan toch al gauw een uurtje verder en soms ook langer (als ik het schone ondergoed vergeten ben klaar te leggen) Denkt u nu dat ik een ouwe zeur word? Dat de vlotte jeugdige snelheid eruit is? Ja, daarin heeft u waarschijnlijk wel helemaal gelijk.

Inmiddels heb ik bij alle BHaas aan de rechterkant de beugel eruit zitten pulken. Normaal schieten die dingen vaak spontaan uit hun voegen, maar nu moest er toch echt een nagelschaartje aan te pas komen. Tegenwoordig draag ik, ja lekker, weer de oude vertrouwde afgewassen bh’s waar ik rechts de voorlopige prothese in prop. Zolang ik nog met oedeemtherapie aan de slag ben kan de definitieve nepperd namelijk nog niet worden aangemeten. Een mens kan soms de meest rare, kleine wensjes hebben en zich daar dan mateloos op verheugen. Die nepiet moet echter nog even wachten en de katoenen driehoek (gevuld met watten, die Nikita me de vorige keer in het ziekenhuis heeft meegegeven) voldoet voorlopig prima.

Soms moeten we, voor onze eigen gemoedsrust, het gevoel van vrijheid kennelijk 'opnieuw definiëren'... 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zwijg me van al die regeltjes van vroeger :-(
En toen ik getrouwd was en de auto nam (in plaats van de fiets) om snel een boodschap te doen (drukte met 3 kinderen) zie mijn ex (die niets deed) : denk jij soms dat die wagen met put-of regenwater rijdt??
NEEEEN ... ik wist dat er benzine in moest, verdomme!!

Het lijkt ons zo gewoon ; snel even onder de douche ... beha aan en hupsakee! We staan er niet bij stil :-(
De manier waarop jij je doucheritueel beschrijft is wel eentje om meerdere keren te lezen :-))

Maar weet lieverd ... het wordt beter ... die kaarsjes hebben niet voor niets gebrand. De tijd zal zijn werk doen, en ja .. geduld is een mooie deugd maar het delen met ons kan het een stukje lichter maken om dragen xxx
Ach Chriske, je hebt helemaal gelijk. Ik ben qua was rituelen normaliter geen exhibitionist, maar k hoop door dit te delen het voor anderen wat makkelijker maakt om hun lot te accepteren...
en daar kan je zeker van zijn.
Chapeau voor de manier waarop je dit beschrijft en anderen helpt.
En blijf ervan overtuigd dat de blog eindigt in een :
'OEF voorbij- alle-ellende' artikel!
freedom is just another word for nothing left toe losse.:-) :-)
indied
Weltevree, ik wil zeker niet de pessimistische doos uithangen. Maar je gaat dikker worden van die pillen, helaas is dit een van de rotbijwerkingen. Maar zolang deze de kanker uit je lijf blijft houden, gewoon lekker dik worden, jij weet de reden. Heb weer een road to memory lane gehad hier, alleen zit ik mijn leven lang ( nou ja lang) vast aan de oedeemtherapie, met groen condoom om de arm, massagelap ertussen, dan de kous half opgerold eromheen en trekken met die hap, de lus aan de onderkant onder mijn voet en rekken en strekken ( doe ik toch iets heterosexueels eigenlijk) Kous zit, condoom erafstropen, jawel zie je, daarna de handschoen en klaar is het vrouwke voor de dag. Een voordeel had ik toen wel, nog--ik hoef en mag nooit meer afwassen, want je mag geen wondje of sneetje of wat dan ook in de hand of arm krijgen. Ik heb ze nooit gevraagd waarom, vond dat ik nou wel genoeg wist...
Oh lolbox
(nou ja lang)
doe ik toch iets heterosexueels eigenlijk. hahaha
Bij ons was het: 'doe de deur dicht, we stoken niet voor de kraaien!'
Maar wat heb je dit weer prachtig geschreven.
Dank je wel...
Ach ja, mijn jeugd heeft me veel geleerd, op heel diverse terreinen en dat ik boeken verslond heeft me zeker geholpen met schrijven.
Regeltjes en vrijheid, zo herkenbaar.
Sommige dingen moeten nu eenmaal, zoals bijvoorbeeld jouw aangepaste doucherituelen. Dat lees ik in jouw weer prachtig verwoorde stukje.
Maar ooit...Ja, die worst hou ik mezelf ook regelmatig voor. Hoewel ik me vrij voel, besef ik dat ik toch ook leef volgens bepaalde regels.
Dat ooit heb ik inmiddels wel gehad. Toen het kon ben ik op de bonnefooi naar Ethiopië gegaan. Noem dat maar eens niet vrij... Dat heeft daarnaast nog ook een boek opgeleverd...
Misschien is vrijheid meer een attitude dan een staat.

Jouw reis naar Ethiopié klinkt heerlijk vrij. En dan nog dat boek op de koop toe, daar kan ik alleen nog maar van dromen (in alle vrijheid, dat wel)
Mocht je het willen lezen?
Het staat in de zilla: Moord op naastenliefde.
Wel van onderen af aan beginnen, want oeps, in het begin heb ik daar wel menig lesje geleerd, over anders en discriminatie, cultuurverschillen en onvoorstelbare armoede... Blij dat ik in Nederland geboren ben, maar zeker niet blij met alle Nederlanders...
Ik heb wel eens stukjes hiervan gelezen, maar misschien moet ik inderdaad beter vooraan beginnen.
Jaaaaaaaaaa je zou van minder heul erg opstandig worden en alles doen wat je ooit door anderen en jezelf verboden werd.Jakkes gadsamme nog es an toe!
Ach opstandig... ik heb er enkel mezelf mee en zal ik je eens iets verklappen? Sinds die kaarsensessie die jij hebt gehouden met de Plazilliaanse familie zijn alle onnodige emoties en angsten weg. Oh zo, dus jullie hebben een grote hand hierin gehad...
Oooh echt waar?
Wat bijzonder en ontroerend vind ik dat...wow!
Ja, het begon toen ik, met alle toeters en bellen aan, vastgekoppeld aan de monitoren lag te wachten op de operatie. Dat heb ik ook beschreven...ineens zag ik weer voor me hoeveel handen mij droegen en hupsakee.... er was van spanning of enge zenuwen niets meer te merken. Sindsdien heb ik niet op een angstige manier aan kanker gedacht.
Vrijheid blijheid zeggen ze, en het is nog waar ook, ik denk dat we allemaal verlangen naar een vrijheid en op de één of andere manier dat niet kunnen vinden. Zeker als je dat met de paplepel ingeschreeuwd is, zoals bij jou ook. Nu je zo´n ritueel van het douchen moet maken, komt het besef van hoe vrij je daarin was. Ik sluit me bij de vorige reacties aan..., je bent ijzersterk. x
Nee, ijzersterk ben ik zeker niet, maar kijk maar eens bij ik bij E-E heb verklapt...
Dat was zeker een prachtige actie van El, het heeft mij zelfs goed gedaan, was gewoon een hele fijne avond toen, zoveel saamhorigheid en iedereen die zo met jou meeleefde...