Leslie van Havergort tot Fijnvandraat

Door Elly2 gepubliceerd op Wednesday 10 December 15:36

Ik kom te laat! Hoe krijg ik het voor elkaar. Mijn eerste werkdag bij 'Me and my dog' en ik presteer het om te laat te zijn. Dat waardeloze openbaar vervoer ook, je kunt er nooit van op aan.
Ik heb de opleiding journalistiek net achter de rug en vol enthousiasme heb ik sollicitatiebrieven gestuurd naar alle bekende tijdschriften. Die zitten natuurlijk niet op een beginnertje zoals ik te wachten, dus met dezelfde rotgang kreeg ik afwijzingen retour.
Ik ben een heel optimistisch persoon, dus stuurde ik brieven naar tijdschriften een niveautje lager en een niveautje lager…
En ja, mijn enthousiasme wordt beloond, ik krijg een uitnodiging voor een gesprek bij 'Me and my dog". Ze zitten daar blijkbaar nogal verlegen om een verslaggever, dus ik word aangenomen.
In het arbeidsvoorwaardengesprek wordt afgesproken dat ik de eerste van de maand zal beginnen om 08.30 uur, dus vandaag is de grote dag en ik ben te laat!

Om 08.35 uur ren ik binnen bij de redactie van 'Me and my dog". Ik heb een scherp opmerkingsvermogen dus ik zie verschillende mensen verstoord opkijken. Ik meld mij hijgend bij de receptie: "Goedemorgen, ik ben Leslie van Havergort tot Fijnvandraat en ik ga hier vandaag beginnen en ik heb een afspraak met meneer Harms en sorry dat ik te laat ben, maar de metro…"
"Rustig maar", zegt de receptioniste, "meneer Harms zal wel in dezelfde metro zitten, want hij is er ook nog niet. Ga maar even lekker zitten. Koffie?"
Ik slaak een zucht van verlichting. "Nou, graag, cappuccino alsjeblieft."
Genietend van de heerlijke cappuccino kom ik een klein beetje tot rust. Enkele minuten later zie ik een man binnenkomen die naar de receptie loopt. Hij vraagt iets aan de receptioniste en ik zie ze mijn kant opkijken. Dat zal meneer Harms zijn. En jawel, hij komt mijn kant op.
"Hallo, goedemorgen, ik ben René Harms, Leslie van Havergort?"
"Goedemorgen meneer Harms, uh ja, maar de naam is Leslie van Havergort tot Fijnvandraat, ik ben nogal gesteld op mijn naam".
"Uiteraard", zegt hij, "mijn excuses, loop maar even mee naar mijn kantoor als je wilt".

In zijn kantoor hebben we een prettig gesprek. Hij vertelt een en ander over de redactie en over de werkzaamheden, helemaal leuk! Eigenlijk ben ik ook wel blij dat ik hier kom werken, want ik ben zelf gek op dieren.
"Goed", zegt meneer Harms, "laten we het eens over de werkzaamheden hebben".
"Lijkt me een goed plan", zeg ik, "ik heb er zin in!"
"Nou, eigenlijk heb ik op dit moment een belangrijk interview in de planning. Eén van onze meest ervaren journalisten zou dit interview gaan doen, maar hij is plotsklaps ziek geworden, dus durf je het aan?"
Wow, ik krijg meteen een belangrijk interview? De twijfel slaat meteen toe. Kan ik dat wel, durf ik dat wel, ben ik wel goed genoeg? Maar ik hoor mezelf vol overtuiging zeggen: "Ja hoor, natuurlijk durf ik dat aan, wanneer staat het interview gepland?"
"Uh, vanmiddag om 3 uur, denk je dat dat gaat lukken? Ik zou je eeuwig dankbaar zijn."
Vanmiddag om 3 uur? Dat kan toch niet? Ik heb toch voorbereiding nodig? Paniek, paniek…
"Natuurlijk, geen probleem", zeg ik. Hoor ik mezelf dat nou echt zeggen? Ik lijk wel niet goed bij m'n hoofd!
"Als je dit tot een goed eind brengt, zal het je zeker wat opleveren", zegt meneertje Harms nog.
De druk, de druk, ik word niet goed, dit is mijn eerste dag, dit kan hij mij toch niet aandoen? Maar ik geloof dat het toch echt de bedoeling is dat ik dit ga doen, dus dan maar voorbereiden en er het beste van maken.

Op internet zoek ik op met wie ik het interview ga hebben. Het blijkt een oudere man te zijn, de heer Guido Miltenburg Sr. Het is niet zomaar een oudere man, hij heeft blijkbaar goed geboerd in het leven, is multimiljonair en heeft nu als hobby het houden van honden. Natuurlijk, zou ik ook doen als ik zou bulken van het geld. Ik schrijf wat standaard vragen op en op hoop van zegen ga ik erop af.
Net voor ik wil vertrekken, komt meneer Harms nog even langs: "Oh, vergeet ik te vertellen, maar Joop ter Horst gaat met je mee om foto's te maken". Oké, prettig dat ik het weet, helemaal goed.

Joop en ik vertrekken om 2 uur, zodat we ruim op tijd aanwezig zullen zijn. Onderweg in de auto kletsen we wat om nader kennis te maken en ik vertel hem dat ik toch wel heel nerveus ben voor het interview.
"Ach joh", zegt hij, "stelt waarschijnlijk niet veel voor. Die ouwe is vast zo gek met z'n honden, dat hij aan één stuk door over ze vertelt. Je stelt gewoon af en toe een vraagje of je zegt een keer belangstellend 'oh ja?' en hij ratelt weer verder. Geloof me maar, ik heb al vaker zulke interviews gedaan". Hij heeft vast gelijk, maar toch blijf ik nerveus.

Stipt drie uur bellen we aan. De heer Miltenburg woont echt in een prachtig huis! Grote tuin erbij. Ik sta bewonderend de omgeving te bekijken als ik hoor dat achter mij de deur opengaat. Ik draai me glimlachend om en sta meteen aan de grond genageld. Voor mij staat de mooiste man die ik ooit in levende lijve ben tegen gekomen. Hij steekt zijn hand uit en zegt: "Goedemiddag, ik ben Guido Miltenburg, jij bent Leslie Fijndraadje?"

cd99bd97c1a6f86b69c8532aaa255798_medium.

Fijndraadje? Fijndraadje??!! Ik ben al veel verbasteringen van mijn naam tegen gekomen, maar dit slaat echt alles!
"Uh ja, maar mijn naam… u bent Guido Miltenburg?... ik had verwacht… maar u bent jong…"
Echt hè, wat bazel ik nou toch! Goede opening Les, echt geweldig! Joop kijkt me verbaasd aan, die zal zich ook wel afvragen wat er ineens met me aan de hand is.
Het goddelijk mooie wezen spreekt: "Ja, ik ben Guido Miltenburg. Eigenlijk heb je een afspraak met mijn vader, maar hij voelt zich niet zo goed en laat zich verontschuldigen. Is het een probleem als ik zijn plaats inneem?
Ja, natuurlijk is dat een probleem! Ik ben totaal van de kaart, hoe kan ik nou een zinnig gesprek voeren met deze man? Maar er komt weer een klein beetje verstand boven drijven en ik zeg dat het natuurlijk geen enkel probleem is.
"Goed, prima", zegt hij, "kom verder, dan kun je je vragen op me afvuren". Zie je wel, het gaat allemaal heel anders dan verwacht. Ik krijg het helemaal benauwd. Volgens mij heeft hij ook door dat ik helemaal de weg kwijt ben. Als ik hem voorzichtig aankijk, zie ik pretlichtjes in zijn prachtige staalblauwe ogen en om zijn sensuele lippen speelt een spottend lachje.

Onderweg naar het kantoor word ik bijna omver gelopen door een golden retreiver. Typisch ik, dat ik naaldhakken aandoe naar zo’n interview! Ik hoor een ‘knak’ en mijn angstige vermoeden wordt bevestigd: één der palen is afgebroken.
Ik voel een paar ‘Robert Redfort’ ogen in mijn rug branden als ik probeer om de hak weer op zijn plaats te krijgen, om zodoende weer verder te kunnen lopen. Onzin natuurlijk, want kapot is kapot. In een normale situatie was ik hier vol zelfvertrouwen mee omgesprongen, maar deze volwassen vrouw in een opgejaagd puberlijf doet nu blijkbaar alleen maar stom. Hij zal wel denken!

“Remi, kom hier! Hoe haal je het in je hoofd om deze dame zo te hinderen!”
De hond loopt met hangende oortjes weg. “Het spijt me Leslie. Ik heb hem Remi genoemd omdat hij altijd denkt dat ie alleen op de wereld is, dat zul je begrijpen. Heb je je enkel bezeerd? Hij bukt zich en zijn vingers masseren mijn enkel. Even denk ik dat ik in katzwijm val. Zwaar erotische taferelen dansen door mijn hoofd. Even heb ik de neiging om mijn hand door zijn volle, donkere haardos te halen, maar ik kan mij nog net inhouden.  
Bij het zien van de strenge ogen van Joop, veeg ik mijn hormonen subiet bij elkaar om mij weer te vermannen tot een afgestudeerde journaliste.
“Dank u wel, het gaat wel. Lopen al uw honden binnen of is Remi speciaal voor u?” Trouwens, vindt u het goed als ik dit gesprek opneem?"
“Ja, dat is prima en dat heb je goed ingeschat, Leslie. Remi is op de eerste plaats een rashond waar we graag mee fokken, door zijn perfecte gezondheid. De golden retriever heeft, net als de meeste rassen, snel last van aandoeningen die erfelijk kunnen zijn, zoals heupdysplasie, bepaalde oogklachten en onvoldoende temperament. Daarbij is hij zeer aanhankelijk, waardoor een natuurlijke wederzijdse liefde is ontstaan. Herken je dat gevoel, Leslie?”
Zit hij me nou in de maling te nemen met dat geweldige lichaam van hem? Of ik dat ken??? Ik zou op een huwelijksverzoek absoluut ‘ja’ zeggen als hij me nu vroeg. Buiten het onomstotelijke feit dat hij 's werelds mooiste man is, is hij ook nog charmant; een ras dat voor mijn gevoel reeds uitgestorven was.
“Jawel, dat herken ik wel. Ik heb zelf vier katten waar ik hevig verliefd op ben. Een hond zou ik ook graag willen hebben, maar ja, ik moet te vaak op pad”, weet ik er met al mijn intelligentie, geforceerd uit te kramen.
“Een heel verstandig besluit Leslie. Een hond moet lichaamsbeweging hebben om gezond te blijven. Daarbij vertonen veel honden afwijkend gedrag als zij te lang binnen zitten. Veel eigenaren komen klagen over hun hond en dan voelen wij ons genoodzaakt om de eigenaar op te voeden, in plaats van de hond. Maar Leslie, ik heb een beter plan. Ik geef je laarzen en dan lopen we even naar de kennels. Goed?”
Ik zou alles goed vinden van hem, al zou hij mij verzoeken om ondersteboven in de kristallen kroonluchter te gaan hangen. Mijn concentratievermogen is wel eens beter geweest en ik knijp mezelf in mijn handpalmen om alert te blijven. Dit interview moet het begin worden van een succesvolle carrière en dat moet ik niet verprutsen door zo’n heerlijk schepsel der moeder natuur die bovendien een groot empatisch vermogen heeft… zie je, daar ga ik weer!

De frisse lucht waait door mijn haar en ik ben blij dat ik even rustig adem kan halen. De laarzen zitten als gegoten, alsof hij bij het masseren van mijn enkel meteen mijn schoenmaat heeft genomen.
We lopen langs de kennels en ik vuur mijn vragen af als een geroutineerd journaliste. Ook kritische vragen over bijvoorbeeld het formaat van de kennels houd ik niet achterwege.
“Beetje klein hè, vindt u ook niet?”
“Goed dat u dat opmerkt. De kennels zijn slechts verblijven waar ze korte periodes in verblijven. Elke dag lopen we kilometers lange afstanden, gericht op hoeveel de hond in kwestie nodig heeft. We hebben de overtuiging dat zij het heerlijk vinden om in een compacte ruimte uit te kunnen rusten.”
Zelfs de chihuahua, waar ik persoonlijk voor bezwijk, komen we in het laatste hok tegen.
“Oh.. wat schattig! Dat meent u niet! Een chihuahua! Als ik een hondje zou nemen, zou het ook een chihuahua zijn. Oh, wat is hij lief! Ik vergeet zowaar heel even de man naast mij bij het zien van dit schattige beestje.

2e9d643ba3f756b9f660d6096fe0c16d_medium.

"Maar we hebben nog meer honden hoor", vertelt hij verder. Ik zie dat hij zijn jasje heeft uitgedaan. Hij begint te vertellen wat het allemaal voor honden zijn en hou oud ze zijn en weet ik veel…
Ik hoor het straks allemaal wel als ik thuis ben. Hij is zo enthousiast aan het vertellen dat hij even zijn macho image vergeet en ik kan hem nu even ongegeneerd bewonderen. Wat een lijf heeft die man! Prachtig! Zeker nu hij z'n colbert heeft uitgedaan, kan ik zien dat hij regelmatig in de sportschool komt. Gespierde bovenarmen, brede rug, hij zal ook vast wel van die prachtige broodjes op z'n buik hebben. Ik zink helemaal weg in mijn fantasie.
"… vind je ook niet Leslie… Leslie?", hoor ik ineens zachtjes op de achtergrond.
"Hè, wat…", schrik ik op uit mijn gedachten. Jeetje zeg, ik sta bijna te kwijlen! Snel veeg ik met m'n hand langs m'n lippen. Dat levert me weer dat spottende glimlachje op.
"Oh, sorry, ik miste het laatste wat u zei, mijn aandacht was even bij al die prachtige honden."
"Ik zei dat ik het nu wel zo'n beetje allemaal verteld heb en dat we naar mijn idee dit gesprek wel kunnen beëindigen."
"Oh, ja, dat denk ik ook. Heel erg bedankt voor uw tijd. Als ik het interview uitgewerkt heb, zal ik het u mailen voordat het gepubliceerd wordt."
Ik kijk nog even naar Joop en zie hem instemmend knikken; hij heeft zijn foto's kunnen maken.
We nemen afscheid. Onderweg naar de redactie zit ik nog na te genieten van deze middag.
"En?", vraagt Joop, "viel het mee?"
"Ja, ging lekker", zeg ik dromerig.

's Avonds meteen het interview uitgewerkt en naar Guido gemaild.
Zijn antwoord kwam vrijwel meteen: "Heel goed gedaan en ik wil je graag een keer uitnodigen voor een dinertje."
Mijn dag kan niet meer stuk!

                                                          -ELLY-

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (39) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
met dank
Je hebt de journaliste zeer sterk neergezet. Ik kon me haar zo in mijn hoofd voorstellen. Leuke invalshoek ook!
Dank je, Lilithx
Gelezen en beoordeeld.
Van genoten -zat bijna mee te kwijlen.
Haha, leuk om te horen
En dan zeg je dat niet zo´n schrijver bent..., heel goed verhaal en leest lekker weg!
Nou, ik wist het gewoon niet van mezelf. Ik heb nooit geschreven, maar ik heb de smaak helemaal te pakken! :)
Mooi!
dank :)
Een goed geschreven verhaal. Fijndradig en niet al te gortig.
Zoals Doortje al zegt: het loopt als een trein.
dank je :)