Horatius ik hou van zijn manier van dichten

Door Yneke gepubliceerd op Monday 08 December 22:42

Ik hou van dichten, poëzie en wijsheden

hopeloos in mijn verwoorden

van mijn zielenstand, trek

ik menig poëzie uit

zijn verband

Dan leg ik mij er telkens weer bij neer en probeer het ooit nog wel een keer, lees de dichters van het nu en lees een metrum, lees de passie, voel de ziel. Verdiep mij zovaak in vele dichters en hun emotie, begrijp me ik probeer het dus, maar ben werkelijk geen Horatius, zijn werk is prachtig, bewonder zijn stijl. Deze is zo krachtig. 

Wil hier dan vandaag niet mijn eigen werk nog delen, maar Horatius misschien dat hij vele harten hier zal stelen. Mijn avond is gevuld....misschien ooit schrijf ik zo...heb geduld!

 

De Soracte-ode is een gedicht waarin Horatius een zekere Thaliarchus aanspoort om bij de dag te leven en ervan te genieten.

Latijnse tekst:

Vides ut alta stet nive candidum

Soracte, nec iam sustineant onus

silvae laborantes, geluque

flumina constiterint acuto?

Dissolve frigus ligna super foco

large reponens atque benignius

deprome quadrimum Sabina,

o Thaliarche, merum diota.

Permitte divis cetera, qui simul

stravere ventos aequore fervido

deproeliantes, nec cupressi

nec veteres agitantur orni.

Quid sit futurum cras, fuge quaerere et

quem Fors dierum cumque dabit, lucro

appone, nec dulces amores

sperne, puer, neque tu choreas,

donec virenti canities abest

morosa. Nunc et Campus et areae

lenesque sub noctem susurri

composita repetantur hora,

nunc et latentis proditor intimo

gratus puellae risus ab angulo

pignusque dereptum lacertis

aut digito male pertinaci

542765b094329808642e73abb681a2ee_medium.

Nederlandse vertaling:

Zie je hoe de Soracte blinkend wit

door de diepe sneeuw staat, en (hoe) de zwoegende bossen

de last niet meer kunnen dragen,

en de rivieren bevroren zijn door de felle vorst?

Verdrijf de koude, doordat je rijkelijk hout

op de haard gooit en haal overvloediger

vier jaar oude onvermengde wijn te voorschijn.

Oh Thaliarchus, uit Sabijnse kruik.

Laat de rest aan de goden over; zodra zij

de winden die vechten op de bruisende zee,

tot rust hebben gebracht, worden noch de cipressen

noch de oude essen hevig geschud.

Wat er morgen zal zijn, wil dat niet vragen en

boek als winst welke ook maar van de dagen het Lot zal geven,

en versmaad jij, als jongen, niet de zoete liefde

en ook niet de koordansen,

zolang als het lastige grijze haar afwezig is (bij jou),

in de kracht van je leven (lett: die krachtig bent). Laten nu het Marsveld en de pleinen

en het zachte gefluister tegen de nacht

worden opgezocht op het afgesproken uur.

en nu (laat ook) het aangename gelach, dat haar verraadt, van het meisje dat zich verbergt vanuit

een verborgen hoekje (opgezocht worden)

en het onderpand, ontnomen aan haar armen

of aan de vinger die nauwelijks tegenstribbelt.

 

 

Ik hou hiervan

 

-Yneke-

 

afbeeldingsbron en gedicht Horatius:http://nl.wikipedia.org/

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
whaw Yneke ... zo mooi!!
en ik maar denken dat je van de Wolf hield
Ja zeker hou ik daar ook van, komt toch nu in een nieuw jasje dichtbij de oude Horatius die wolf, dus wees gerust ;-)
het zijn natuurlijk odes.. mooi van metrum .. in het latijn 'Carmina' ..denk maar aan de Carmina Burana' van Orff.. allemaal erg de moeite waard ..ik deel je liefde voor dit soort vers...qua vorm vaak gecopieerd ..denk maar aan..'Ode on a Grecian Urn' van Keats .. uit 1800 zoveel.. mooi vers ..mooi metrum... x
ja daar heb je gelijk in dat ze qua vorm vaak gekopieerd zijn, ik duik de laatste tijd veel terug in die oudere stijlen en geniet daarvan. dank voor je reactie Daniël ik leer van toen en hier op Plazilla van jullie de schrijvers en dichters van het heden ;-)
heel mooi.
Dank je wel
Ja dat is dichten. Dat is echt kunst.
;-) precies, dank Candice