Graaf G.R. Grasnipolsky graaft graag

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 07 December 21:12

Vanaf het moment dat de redactie besloot om een nieuwe rubriek ‘Bijzondere Hobby’s’ in te voeren en een oproepje plaatste voor mensen die hieraan voldoen, is de chaos op de redactie compleet. Een zooitje was het altijd al maar nu loopt helemaal alles door elkaar. De eindredactie was vorige week de weg kwijt toen zij een onnauwkeurig gecensureerde reportage in de rubriek plaatsten, met als gevolg dat er een reprimande volgde van het Ministerie van Veiligheid en Justitie. Tja, die hobby was ‘inbreken’, en er werden bijzonder bruikbare tips gegeven. Persoonlijk heb ik dit artikel bewaard want zoveel verdien ik nu ook niet, als journaliste zijnde. Maar, zoals ik al zei: de meest bizarre hobby’s stromen binnen! Er leven wat losgeslagen idioten op deze aardkloot zeg!

Met mijn opdracht in mijn hand, zit ik aan mijn bureau.
Een heuse graaf die graag graaft? Het lijkt wel een titel voor Suske en Wiske! Ach, ze kunnen het krijgen zoals ze het hebben willen. Ik kan immers geen kant op; er moet toch brood op de plank komen, het liefst met een flinke plak kaas erop.

Wat voor research kan ik verrichten voor ik die gek ga ontmoeten? Ik Google verschillende termen om meer te weten te komen over deze hobby maar ik krijg teksten en afbeeldingen op mijn netvlies waar ik niet vrolijk van word. Van sommige afbeeldingen draait mijn maag om met als waarschijnlijk resultaat dat ik vannacht de bedrand weer vasthoud, als ik in mijn droom levend begraven word.
Wat een pokkenbaan!

Toch zie ik een lichtpuntje!
In mijn opdracht zie ik staan dat Dominiek meegaat om foto’s te maken! Kijk, dat kan leiden tot een band, waar ik al maanden hevig naar verlang. Dominiek is een lekkertje… even dwalen mijn gedachten af –
“Ben je er klaar voor? Heb je alles bij de hand om op pad te gaan?”

De stem, die ik hele nachten in mijn hoofd hoor, als ik mijn kussen zwaar aan het mishandelen ben, rukt me wreed terug in de werkelijkheid.

“Jawel Dominiek. Jij rijdt?”
Hij kijkt niet eens naar mijn frivole jurkje dat een geraffineerde snit heeft!

Stilzwijgend rijden we naar de locatie.
Normaal gesproken babbel ik me gek maar met hem ben ik bang dat ik iets verkeerd zeg, dus ik ben stil. Heel jammer dat hij dat ook is.
We rijden een ellenlange oprijlaan op, waar nog net geen tankstation op staat. De zin, om deze weirde hobbyist te gaan interviewen bereikt een dieptepunt. Ik heb het niet op overdadige rijkdom want dergelijke personen menen altijd meer te zijn dan een ander. Jawel, deze objectieve journalist heeft haar oordeel al klaar!
We staan voor de deur waarvan ik denk dat hij niet zou misstaan in een kasteel en Dominiek belt aan. Er wordt niet opengedaan. Nogmaals drukt Dominiek op de bel, waarna een norse mededeling volgt, van achter de deur.

“Ja, hallo! Ik ben bezig, de deur is open. Gewoon even duwen, kunnen jullie dat?!”
Mooi, de toon is gezet en ik sta acuut op scherp. We stappen de woning binnen en meteen grijpen Dominiek en ik ons aan elkaar, en de muur vast.

Een kuil!7439083d8099b99fd1d750da65d2d7d5_medium.
Daar, waar de hal hoort te zijn, ligt een metersdiepe kuil. Achter de kuil ligt een berg grond die bijna tot aan het plafond reikt. Een aantal tegels, afkomstig uit de zorgvuldig gelegde vloer, ligt opgestapeld langs de kant.


“Nog nooit een kuil gezien?” hoor ik dezelfde norse stem brullen.
Terwijl Dominiek er een foto van maakt, probeer ik te achterhalen waar de graaf zich bevindt. Tot mijn grote ontsteltenis zie ik hem uit die kuil kruipen.

“U bent in uw eigen hal aan het graven?”
Natuurlijk weet ik dat dit niet zo intelligent klinkt maar het is eruit voor ik er erg in heb.

“Ja, mijn eigen hal! U zegt het goed! Bezwaar?”
Ik kijk hem aan en weet echt even niets te zeggen. Een schaapachtig lachje is het enige antwoord.

“Mooi! Koffie?”

Kijk, now we are talking! “Ja, graag”, zeggen we beiden.
Met een flinke stap over de tegels, die mijn strakke jurkje bijna laat scheuren, komen we via een zijdeur in een reusachtig grote en karakteristieke keuken.

Terwijl hij zijn handen wast kijk ik in het rond.
Het valt me op dat het geheel me op mijn gemak stelt. De keuken ademt een sfeer uit die de term huiselijkheid een nieuwe dimensie geeft. Het senseo apparaat geeft aan dat er getankt kan worden en ik zit inmiddels klaar met mijn pen en papier. Dominiek vraagt of hij foto’s mag maken en meneer Grasnipolski knikt instemmend.

“Je neemt het gesprek niet op?”
“Nee, ik heb een prima geheugen. Ik noteer alleen wat kattebelletjes waarvan ik nu vind dat ik ze moet opnemen in het interview. Mag ik beginnen met mijn vragenlijstje?”
“Een lijstje? Doe me een lol! We babbelen wat en dan komt er vanzelf iets uitrollen!” Behoorlijk brutaal grist hij het lijstje bij me weg en verfrommelt het richting prullenbak.

“Oké dan!”
Het is een toon die ik nimmer aansla als ik iemand interview maar ik besluit om in zijn manier van spreken mee te gaan.
“Waarom sloopt u uw eigen huis? U hebt uzelf met een boor door de vloerplaat weten te werken! En dan die tegels, hoe denkt u dit -“

“Komt wel goed! Ik ben geen beginneling en gek ben ik ook niet. Ik moet gewoon weten wat er onder die vloer zit en soms wordt die drang me zo groot, dat ik subiet met grof geschut aan het werk ga. Die tegels komen wel weer goed te liggen hoor, geen probleem. Ik had met zekerheid aangrenzende waarschijnlijkheid reden om hier te graven. Tot nu toe zonder resultaat maar ik ben nog niet klaar; ik moest koffie maken voor jullie, weet je nog?”

“Oh. En wat denkt u hier aan te treffen dan, meneer Grasnipolski?”
“Tja, de exacte plek weet ik het niet maar hier ergens moeten resten en aardewerk liggen uit de burcht van de Heren van Amstel. De 'benauwde veste' derhalve van Gijsbrecht II; gebouwd tussen 1200 en 1230, en afgebroken in 1304. Lijkt me interessant, niet dan? De burcht is wel opgegraven, zo’n twee kilometer verderop, maar helaas zijn daar bijzonder weinig goederen gevonden. Ik voel gewoon dat ik warm ben. Trouwens, noem me maar Pim hoor.”

“Pim? En wat is dat dan met die indrukwekkende naam ‘Graaf G.R. Grasnipolski? Daar komt geen ‘P’ in voor, volgens mij.

“Ach… wat is een naam? Het staat op mijn post en dat vind ik al erg genoeg. Ik heb altijd gevonden dat de naam ‘Pim’ de lading wel dekt. Goed tutje?”

“Tutje?”
In een opwelling gooi ik mijn haar los en trek ik mijn jurkje recht. Ik kijk in zijn oude ogen en ik zie daar warempel een ondeugend trekje in.
“Mijn naam is Elise”, zeg ik beheerst. Ik gooi het laatste restje protocol van me af omdat ik het, tot mijn verrassing, gewoon leuk begin te vinden.
“Oké, babbelen zegt je. Wanneer is die absurde hobby begonnen?”

“We begrijpen elkaar’, zegt hij voldaan, met een knipoog. “Tja, je moet weten dat ik vroeger grafgraver was en daar is het mee begonnen. Er gingen in die tijd te weinig mensen dood naar mijn zin, dus ik zat vaak graafloos thuis. Dan ga je het zelf zoeken hè? Je mot toch wat. In mijn vrije tijd ben ik toen wat dingetjes gaan uitzoeken op archeologisch gebied en dat heeft me geen windeieren gelegd. Ik heb toen een lijk opgegraven op de begraafplaats, heel bijzonder.”

“Bijzonder? Neem me niet kwalijk maar dat lijkt me nogal logisch.
Wat vonden de nabestaanden ervan?”

“Ha ha ha ha … nou, juffie Elise, die waren al 2300 jaar dood hoor dus daar heb ik weinig last van gehad. Het gebalsemde lichaam heeft me een leuke duit opgebracht, mede door de sieraden die deze oude dame bij zich droeg.”

“Oh.”

“Yep.”

“Nog koffie?”

“Yep! Doe me er ook maar een bonbon bij, die daar staan.”
Dominiek zit me glazig aan te kijken en zijn blik verraadt ergernis. Eigenlijk interesseert me dat opeens helemaal niets. Het valt me op dat ik aan het spetterende gesprek met Pim meer plezier beleef dan aan zijn houterige houding. Jawel, hij heeft het lichaam van Tarzan, zoals ie toen in volle glorie tussen de lianen op het witte doek heen en weer slingerde, maar opeens merk ik dat je enkel met een appetijtelijke buitenkant niet oud moet willen worden.
“Heb je alle foto’s genomen die je wilt nemen?”

“Ja, ik ben klaar hier!” De ondertoon komt duidelijk over.

“Oké, fijne dag dan verder, ik kom wel thuis.”
En daar ging sexy Dominiek.

“Opgeruimd staat netjes”, meldt Pim me.
Ik ken hem van foto’s van mijn zoon. Daar heeft ie een relatie mee, maar dat wist je wellicht al. Hij weet blijkbaar niet wie ik ben.”

"Oh! Jawel, dat wist ik wel.” Even weet ik niet waar ik het zoeken moet.

“Jammer voor jou.” Een grijns weet hij niet te onderdrukken.
Bizar… de man tegenover mij had mijn vader kunnen zijn en ik ben gecharmeerd van hem. Niet dat ik er over prakkiseer om hier iets mee te doen, maar toch.
“Ben je getrouwd?” Oeps… leve de onnadenkende spontaniteit!

“Ha ha!”
Zijn lach trekt hij meteen weer strak. Hij staat op en loopt naar de schouw, waar een fotomapje ligt.
“Luister, ik zal je iets vertellen. Ik ben heel lang getrouwd geweest met een hele lieve vrouw en in mijn hart houd ik nog steeds zielsveel van haar. Helaas kon zij mijn ‘absurde hobby’, zoals ook jij het formuleert, niet erg waarderen. In de tijd dat wij getrouwd waren had ik ook nogal eens de neiging, ter bevrediging van mijn nieuwsgierigheid, om hier en daar te graven in huis. Tóen wist ik nog niet goed hoe ik de schade moest beperken en liet ik meerdere gaten te lang openliggen… “
Hij toont me een foto.

63ee99d1854075a3eee258cdd5cfdd88_medium.

Heel even weet ik niet hoe ik erop moet reageren. Op zich is dit wel een toppertje op een lijst van grote drama’s maar aan de andere kant…

“Ha ha ha… oh, sorry hoor! Ik bedoel: het is erg.”
Nu zit ik dus echt fout.
Hij kijkt me lang en diep aan en het zweet breekt me uit. Dit wordt een typisch gevalletje van een uit-huis-plaatsing en ik zet me schrap voor een duidelijk statement.

“Ha ha! Tja, je hebt gelijk! Moet je dat dak zien hangen! Ha ha ha ha!”
Gierend van de lach slaan we op tafel terwijl we toegeven aan de meligheid van het voorval. Een fles citroenbrandewijn wordt opengemaakt en de glaasjes worden aangeschoven.

“Ik zal je vertellen dat ik wel vaker een miskleun heb gehad meid!
Zie je deze foto? Toen wilde ik slechts winterviooltjes poten!”

ccaa89cfa34253060ad95893d343ade4_medium.

Mijn hele lichaam vertoont spastische neigingen van het lachen als ik de foto zie.
“Je bent echt niet lekker hè? Ha ha ha.”

“Nope!”

“Ik moet je ook eerlijk vertellen dat ik schuldig ben aan een paar andere ongelukjes. Hier zie je krantenberichten. Een plakboek wordt op de keukentafel gelegd en ik aanschouw de tekst en beelden van fietsers die verticaal in een gat op het fietspad staan geparkeerd. Ik kijk hem met ongeloof aan.
“Uiteraard heb ik bij die slachtoffers wel een envelopje met inhoud door de brievenbus gedrukt, om aan de materiële schade tegemoet te komen. Gelukkig hebben ze er geen lichamelijke klachten aan overgehouden. Tja, ik kan het niets aan doen, het graven zit me in het bloed; ik moet gewoon graven, begrijp je?”

Wat een eigenaardige, tikje absurde, oké, meerdere tikjes, maar bovenal: heerlijke man!

Fotoboek na fotoboek wordt doorgebladerd en de glaasjes worden weer gevuld.
Enfin, aan alle pret komt een eind. Na uren met deze unieke man gebabbeld te hebben, belt hij een taxi voor mij, om de rit naar huis te maken. Bij het weggaan geeft hij me een kus op mijn wang.

“Hier, laat dit maar even taxeren, het is voor jou. Ik heb geen idee of het iets is maar het is je gegund. Deze dag is voor mij onbetaalbaar geweest, dank je wel!”
Ik kus hem terug. Hier heb ik een vriend voor het leven aan overgehouden, daar ben ik zeker van.

 

En dat schaaltje dat ik van hem kreeg?
De bouwplannen voor mijn nieuwe huis zijn in volle gang.
Pim zal de grond bouwrijp maken voor mij.60909f9a8f212dccb27d2d31dda5d522_medium.

Oh ja, en het interview?
Het werd niet begrepen op de redactie.
Ik heb mijn ontslag ingediend.

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Leuk :)
Moet onze graaf zijn duitjes niet delen met de belasting?? ;)
Natuurlijk wel. Maar hij houdt er genoeg aan over hoor :)
Die graag, graaft wel. Heerlijk onbezonnen interview.
Dak je wel Kelly
Gelezen en beoordeeld.
Erg leuk verhaal weer. Jammer van het ontslag, maar gelukkig heb je die inbraaktips nog ;)
Dat schaaltje van Pim had een leuke waarde :)
Dank je wel Schweiz.