Verhalen uit mijn jeugd, deel 1

Door Noukie79 gepubliceerd op Friday 05 December 00:19

 

Daar stond ik dan met mijn prinsessenkoffertje in mijn pyjamaatje buiten in de kou.  

92c5572373956218b36919d067646a52_medium.

Mijn pleegmoeder had mij aan mijn haren uit bed gesleurd, omdat ik de handdoeken niet goed had opgevouwen. Ik sliep zo lekker en ineens werd ik uit mijn slaap gehaald. Ze schreeuwde dat ik de handdoeken opnieuw moest opvouwen. Dat ze me al duizend keer heeft verteld dat de rand aan de binnenkant moet. Toen ik smeekte of ik mocht blijven slapen want ik was zo moe sleurde ze me uit het bovenste bed van mijn stapelbed. Ik viel en en kwam op mijn rug te liggen. Ze ging boven op me liggen en deed haar handen om mijn hals. Ik vermoord je zei ze. Met angstige ogen keek ik haar aan en zag de vuur in haar ogen. Toen ik net dacht dat ik het bewustzijn zou gaan verliezen haalde ze haar handen weg. Hier ga ik niet voor de gevangenis in. Ik hoopte dat ze me met rust zou laten. Niets was minder waar. Ze pakte mijn prinsessenkoffertje in met een tandenborstel, schone onderbroek en een setje kleren.  Ze zei Je gaat maar lopen naar het vliegveld, je gaat maar terug naar Indonesië. En zette me zo buiten de deur. Ik liep de straat uit. Maar wist eigenlijk niet waarheen. Want waar ligt Indonesië en waar kan ik op het vliegtuig. Ik heb helemaal geen centjes en ik raakte in paniek, wat moet ik nou? Ik zakte in elkaar en moest huilen heel hard huilen. Plotseling hoorde ik een warme stem, hey kleine meid wat is er. Een jongeman in politieuniform sprak me aan. Met grote krokodillentranen legde ik uit dat ik op zoek was naar het vliegtuig naar Indonesië. Hij probeerde mij uit te horen hoe ik heette, maar we wonen in zo'n klein dorp dat ze er al gauw achter kwamen wie ik was. En ze brachten me zomaar weer naar huis. Ik werd bestempeld als een weglopertje en mijn pleegouders deden net alsof  ze het vreselijk vonden dat ik weg was gelopen. Ze kwamen hier gewoon mee weg. En ook deze keer werd ik teleurgesteld door de politie. 

28112233b6de8df32ae304582c6095f7_medium.

Na 35 jaar vouw ik de handdoeken nog steeds met de rand naar binnen. Als ik het verkeerd om doe per ongeluk gaan ze weer opnieuw. Het is onbegrijpelijk dat er in die tijd niet geluisterd werd naar het kind en dat de problemen niet werden herkend.

Ik zal een jaar of acht geweest zijn en dit is een van de vreselijke ervaringen die mij blijven achtervolgen.  

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit is inderdaad een vreselijke ervaring.
bedankt voor je reactie. Ja is niet te bevatten
ja klopt Doortje zie mijn andere verhalen ook ;) Ben bezig het van me af te schrijven. Dank je wel voor je duim
Als je terug reageert via het pijltje in mijn vakje, dan krijg ik er een melding van; nu keek ik toevallig :)

Maar het is verschrikkelijk!
oh thanks voor de tip ;)
en ja onbegrijpelijk :(
Wat erg!
Je bent geadopteerd?
En dan zo behandeld worden?