Augurken met slagroom ( Dora)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 02 December 14:27

Hij heeft doorlopend de radio aan.

Zo voelt de buurman zich minder alleen doorheen de vaste rituelen. De jongen van het dikke reclamepakket komt in de regel zaterdagsmiddags of zondagochtend. Niet dat hij dat hele pak papier dan altijd meteen uit de brievenbus plukt en er het dunne plastic af rukt om te kijken wat de Aldi, de Lidle en de Coöp in de aanbieding hebben. Het krantje van de Mediamarkt kijkt hij sowieso nooit in. Van hen heeft hij niets nodig en de goedkope flutfolder van Seats en Sofa’s bezorgt hem altijd spontaan jeukende uitslag. Die lui verkopen afgezaagde oubolligheden en hij hoorde laatst dat hun service ook nog naadje is. Van Jumbo zit er nooit reclame tussen. De doelgroep voor de winkel met de grote gele olifant zit kennelijk niet in zijn bedaarde wijk. Meestal zwiept hij het hele pak koopjeskranten linea recta de doos van het oude papier in. Hij haalt er niet eens altijd het dunne folie vanaf wat natuurlijk wel zou moeten als je papier naar de letter van de wet wilt scheiden. 

Zij luistert de hele dag naar Radio Gelderland.

In Sinterklaastijd is dat pak reclame extra dik vanwege de onzinnige Bart Smit- en Intertoytroep. Die boekjes legt de buurvrouw meteen opgeopend terzijde. Met een zucht. Kleinkinderen heeft ze niet en als zij ze wel had, zou zij hen waarschijnlijk nooit zien. Daarbij vindt ze de prullaria die tegenwoordig voor speelgoed doorgaan meestal te walgelijk om lang te bekijken. 

19958d74ef8d2e6ea4830c90b800dae3_medium.

Het meeste werkt op batterijen en heeft niet het vermogen de creativiteit van een kind op te roepen. Zij zou als kind zeker door een aanval van vernielzucht worden overmand als zij zo'n rare figuur zou krijgen met lichtjes en ingeblikte stemmen. 

"Van de schreeuwerige kleur wordt ik al bijna kleurenblind, laat staan dat een kind er rustig van wordt," bromde ze ontevreden, maar uit de boxjes klonk die dag voor de zoveelste keer Caro Emerald die haar opnieuw in een vrolijke stemming bracht. De muzikale 1950-sfeer klonk door haar huis. Het liedje deed haar denken aan geheimzinnig zwoele blikken vanonder gleufhoeden, natte beige regenjassen met hoog opgetrokken kragen rond bindingsangstige mannenhalzen. Stoere kerels paraderend met een sigaret op de lip of achter het oor. Altijd in zwart-wit. Dwars door het meestal natte maar mystieke Cassa Blanca. Daardoor vatte het idee post om later, als ze de dikke brief geopend had, haar oude foto’s weer eens voor de dag zou halen.

“Nee, en de spelletjes zijn tegenwoordig net zo smakeloos als op bevel augurken met slagroom eten. Omdat het zogenaamd een delicatesse is en een topkok dat ineens beweert. Speelgoed dat iets aan de verbeelding overlaat en een kind stimuleert om talenten te ontwikkelen lijkt steeds minder in zwang. Dat schijnt samen te hangen met verkoopcijfers. Ach ja... verdomde winst,” denkt ze boos hardop. Bij gebrek aan geïnteresseerd gezelschap om haar belevingen mee door te nemen, bespreekt ze de besognes met haar bank of de geruite luie stoel die er tegenover staat. Door de jaren heen is ze dat normaal gaan vinden al vertelt ze het tegen niemand. Men zou haar voor gek verklaren. Haar meubels zijn geduldig, vallen haar nooit pissig in de reden en van eventuele kritiek bedient ze zichzelf doorgaans uit eigener beweging. Dus… daar heeft ze de zitbank niet voor nodig. Het is of haar meubilair begrijpt hoeveel zich in haar leven heeft opgekropt dat ze, toen het zich afspeelde, nergens kwijt kon. Zouden de kussens ook beseffen dat er geen leuke, spannende of grootse avontuurlijke evenementen meer op de rol staan, vraagt ze zich de laatste tijd regelmatig af.

Buurvrouw verveelde zich

“Oude foto’s kijken, jaha. Ze zullen het vergane leven terug op tafel brengen en wellicht kan ik er dan eindelijk een paar traantjes bij plengen. Dat schijn je op mijn leeftijd vaker te doen, heb ik me laten vertellen. In dat opzicht lijk ik niet op mijn moeder zaliger- God hebbe haar ziel. Ik snuffelde als kind graag tussen al die oude prentjes, vond het jammer dat ma er nooit met mij doorheen wilde dwalen en er de verhalen bij vertellen. Een tijdlang heeft er de klad in gezeten. Toen was ik jong en stond op ontploffen. Ik moest mijn hoofd erbij houden om mijn leven op de rit te zetten en houden, maar toen het eenmaal liep ging ik er nog steeds graag voor zitten. Fijn, samen kiekjes kijken, terugblikken op gelukkige dagen. Totdat ik merkte dat het echt leuker is om het samen met je nazaten te doen,” murmelde ze afwezig en haalde de kiekjes voor de dag.

Nostalgie. De tijd waarin ze dacht dat liefde alles helen kon. Het komt haar nu belachelijk voor. Met de jaren zijn bij haar de emoties hoger gaan zitten en ze wist waar ze aan begon toen ze die oude prentjes over de tafel uitspreidde. Haar leven met alle onbegrijpelijke fratsen. Waarvan ze de echte impact niet toe kon laten op de momenten dat het zich buiten haar wil voltrok.

“Men zegt dat de tijd alle wonden heelt, maar er zijn toch wel ontelbare intense herinneringen aan die plaatjes blijven kleven. Zo logisch dat er van de laatste tijd geen familiefoto’s zijn, " zuchtte ze in het niets. "Het is niet zo schrijnend meer en hoe je het wendt of keert, een mens went aan pijn als dat dagelijks door je hart scheert. Het afscheid kwam zonder vooraankondiging. Geen enkel overleg. Ik dacht het te begrijpen. Protesteerde niet, deed er het zwijgen toe want het was immers tijdelijk." Ze laat een schamper lachje door de lege kamer zweven om haar onnavolgbare positieve maar absurde onschuld. Geduld, had ze gedacht, is een schone zaak. Haar taak zat er op en het besef bekroop haar met de jaren steeds meer dat ze ze zich misschien vreselijk vergiste, dat ze voorgoed had afgedaan. Buurvrouw deed en doet daar luchtig over. Het heeft immers geen zin te treuren om dingen die nooit hebben bestaan.

"Wat had ik anders kunnen doen dan geloven in mijn eigen onuitroeibare hoop en verwachting blijven koesteren?” fluisterde ze terwijl een lief open kleuterbekkie haar lachend aankeek. Het gaf geen antwoord. “Hier was er nog niets aan de hand. Jij straalde van plezier en levensvreugd.” Ze zuchtte en stond op om een kopje thee te zetten. Geen hele pot. Die kreeg ze nooit in haar dooie eentje leeg.

f77c7d00f235614ad46bca173c6377fc_medium.

“De jeugd heeft de toekomst zegt men, maar als ze van het verleden niets hebben opgepikt, het zelfs ontkennen, zitten ze volgens mij toch in een schamel stukje heden,” snerpte ze ineens scherp tegen de bank. Ze schrok er zelf van, maar haalde meteen haar schouders op want haar levenloze meubelstukken konden wel tegen een stootje.  

 

Op de dag dat de brief in haar voordeur bleef hangen leverde ik net de opdracht in. Het was geen hoogstandje geworden. Er iets mee winnen zou ik zeker niet, maar mij gaat het ook niet om een eerste plaats of eervolle vermelding. Ik doe zelfs in de poule mee om te voorspellen wie er op een bepaalde datum de eerste plaatsen bezetten. Ook daar verwacht ik niets van. Het geeft altijd wel een voldaan gevoel ergens aan mee te doen. Als ik een door mezelf opgelegde eis heb vervuld krijg ik vaak zo’n heerlijk schoon gevoel: Ha lekker, de rest van de dag heb ik vrij. Dat is uiteraard anders als ik tegen een deadline aan moet werken die om middernacht afloopt, want dan ga ik daarna meteen naar bed. Of nee, niet meteen. Slapen kan ik pas als ik eerst de hele dag in mijn hoofd doorgenomen heb. 

Ik zat donderdagmiddag achter de computer toen het rommelde in de gang. Mijn hond spitste meteen de oren, maar die staan permanent rechtop, dus onderstreepte ze enkel haar waaksheid met gegrom. Dat de man in het oranje er echt moeite voor moest doen om het dikke pak naar binnen te drukken was duidelijk te horen en aan de plompe plof die uitbleef wist ik dat de brief voor driekwart aan de binnenkant uit de gleuf zou steken. Gelukkig was het niet de gehate blauwe enveloppe. Deze brief kwam geheel onverwacht. Niet alleen bij mij. Ik zag hem een paar dagen later ook bij mijn vriendin liggen. Hij heeft de kleur van ossenbloed, waardoor ik eerst dacht dat het reclame was. In post had ik geen zin, vanwege de surprise en voor alsnog kneedde ik lekker door aan de kop, die los moet staan op de romp en kunnen bewegen.

"Het verleden oprakelen, buurvrouw? Niet doen. Je hebt er alleen jezelf mee en wie hetzelfde met hun kroost meemaken kijken daar doorheen," zei ze een tijdje geleden tegen mij toen ik er een kopje koffie dronk. Onwillekeurig schoot het door me heen dat er tegenwoordig veel kinderen zijn die net doen of ze geen ouders hebben. Of is dat een vertekend beeld? Vandaag liep ik de buurvrouw weer tegen het lijf.

Het bevolkingsonderzoek. 

“Hebbu die brief ook gekregen? Kon hij bij u net zo moeilijk door de brievenbus als bij mij? Weet je, buuf, dat betekent alweer een hoop gedoe. Als je leest wat je moet doen voorzie ik tenminste meteen grote problemen. De ontlasting mag niet in aanraking komen met het water van de wc en het is ook foute boel als er urine mee wordt vermengd…Bij mij komt alles altijd tegelijk los...Hoe scheid je dat? Ik kan echt niet eerst piesen en dan poepen.” Ze keek er hulpeloos bij en ik zei dat ze de drol dan maar in een stukje toiletpapier op moest zien te vangen. Eerst leek ze nogal geschokt, maar al snel lagen we alle twee dubbel van het lachen. 

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen.
Om dat laatste stuk moest ik echt lachen, mens je schrijft zo goed!
Gelezen en beoordeeld!
Goed verhaal :)
Ik weet niet wat ik ruik. Misschien is het toch augurk met (verzuurde) slagroom...
Goed geschreven weer, Dora!
Dank je wel...misschien was het met zoute haring en bittere chocolade erbij nog meer haute cuisine du soupterine geweest?
Je wordt steeds serieuzer... :-)
Waanzinnig goed geschreven. Bij het slot moest ik even een brok wegslikken. Ik heb de test gedaan, de uitkomst was positief, dat is dus negatief. 1 januari opname in het ziekenhuis voor een vervolgonderzoek - hoe verzin je zo'n datum. Ben er niet gerust op.

Oef Marinus, gatverdamme... spannend
Sterkte, Marinus!
Hopelijk wordt het dan toch nog een goed begin van het nieuwe jaar (als je begrijpt wat ik bedoel...).