Gerrit in de dode zee

Door Motorfietsgerrit gepubliceerd op Sunday 30 November 15:28

2b15d04acabb0875a6cac5c8060d7757_medium.

In Sinaï (Egypte) werkten in de jaren '80 vrijwilligers van Koninklijke Marine, Koninklijke Landmacht en Koninklijke Luchtmacht samen in een verbindingscompagnie van de multinationale vredesmacht MFO. Zij bemanden vijf verbindingsposten in het MFO-gebied dat zich over een breedte van 20 tot 45 kilometer uitstrekte langs de grens van Israël en de Rode Zee. Ook verrichtte Nederland in de MFO politiediensten waartoe de Koninklijke Marechaussee met een detachement vertegenwoordigd was. De MFO is een vredesmacht die niet onder de Navo valt en bestaat uit zowel militairen als burgers en heeft haar bevoegdheden geregeld in een Protocol van de Camp David-accoorden van 1981, het eerste vredesverdrag tussen Israël en een Arabisch land. In 1985 werkten daar ongeveer 110 Nederlandse mannen en vrouwen, waarvan slechts 30 vanaf het Zuidkamp.

Eén van die dertig was ik. Als Vrijwillig Nadienend Dienstplichtig soldaat van -toen- 22 jaar oud mocht ik zes maanden lang wisselende diensten verrichten op SCC 6 (Sector Control Center), bovenop een berg met enerzijds uitzicht over de golf van Aquaba en anderzijds over het Sinaï-gebergte landinwaarts en SCC 5, gelegen aan een prachtig strand bij Dahab. Computers waren nog niet ingeburgerd, internet bestond nog niet (Ook al was mijn vijf jaar jonger broertje toen al wel thuis bezig met via studenten-netwerken te e-mailen). Ik had nog maar net een vriendinnetje en was afhankelijk van post om te communiceren. Zelf schreef ik elke dag ellenlange verhalen (saai hoor voor de lezers!), bij wijze van dagboek in combinatie met liefdesbrieven, gedachtenspinsels.

En in de vrije tijd konden we reizen wat wij wilden. Zo ben ik met Jan Willem Egypte doorgegaan en met Bart Israël doorkruist. Helaas kan ik de brieven die ik daarover naar huis stuurde niet zo snel terugvinden, maar omdat ik vanochtend klei vanuit de dode zee voorbij zag komen in een sinterklaaskadootje ben ik snel op zoek gegaan naar de dia's die Bart van mij maakte.

009d2e657063b319571417c84336067d_medium.

Dat is heel zot... je loopt via dat steigertje naar beneden. Is trouwens heel glad en glibberig  van de zoutkristallen. Je loopt het lauwe water in, totdat je ineens beseft dat je nog steeds loopt maar geen bodem onder je voeten hebt. Stop je met lopen, lig je ineens languit te drijven...op het water. En wat je ook probeert, je komt de diepte gewoon niet in. Maar dat wil je ook niet, immers zoveel zout in je ogen en oren doet gewoon pijn.

3d98b5f08fe02a3d53c9022283431f94_medium.

509f8578ed6a21becad775b646f18d95_medium.

fb14cb529d716a1ad6c9e215dd9ebe11_medium.

Die zoutkristallen zien er zo uit:

fb92a945f8e1d9b358c845ce12fca229_medium.

En als je een centimeter of tien diep graaft in het zand dan komt de dode zeeklei tevoorschijn. Een heerlijk stinkend smeerbaar goedje dat lekker opdroogt op je huid waardoor je de tintelingen op je in kan laten werken.

6e9db26f0410c1fab7e4e0912ee6b648_medium.

Dit was in 1986.

In 1998 was ik opnieuw, samen met mijn gezinnetje, bij de dode zee. En stond versteld van de veranderingen aldaar. Waterstand was bijzonder laag in vergelijking van hoe ik mij het herinnerde. Maar dat niet alleen, heel Israël was veranderd. En over de Sinaï maar niet te zwijgen. Die heb ik ongerept mogen beleven...maar dat komt nooit meer terug. Nooit meer.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ha Gerrit, wat tof: ik ben daar ook geweest als beroepsmilitair. Rotatie 30, 1986 in Noord. Mijn broer heeft dezelfde periode in Zuid gezeten. Ik heb daar een supergoede tijd gehad waar ik nu, bijna dertig jaar later nog heel vaak met heel veel plezier aan terugdenkt. De Sinai, Egypte, Israel, de Rode Zee en de Dode Zee, ik heb het ook allemaal ervaren. Leuk om te horen!
supermooi artikel.
Ik heb ook ooit in de dode zee liggen drijven, nl. in Jordanië
Dat was voor mij dus 'aan de overkant'. Rare gewaarwording was het, nietwaar?
heel raar en zoals je zegt, die modder is wel iets speciaals!!
Mooie nostalgische plaatjes dus.Het is zo jammer dat alles verandert he?Dan wil je iemand meenemen naar die ene mooie plek,is-ie weg,of veranderd.Maar ja,that's life.
Nee, het komt nooit meer terug...Maar wat ontzettend leuk om te lezen en te zien.
Hihi, wat een broekie ben je daar eigenlijk ;))
Wat lijkt me dat een ontzettend heerlijk gevoel zo te drijven, prachtig dat modderpak ;-) prachtig artikel, graag gelezen.