Proloog

Door Illmia gepubliceerd op Saturday 29 November 21:51

Hallo allemaal ! 

Ik heb pas dit account aangemaakt, omdat het me interessant leek. Het is niet zozeer dat ík ga schrijven, want dat is niet mijn sterkste punt... Het is mijn dochter van 13 die het gaan doen. Daarom heb ik een account opgericht op mijn naam, zodat het eigenlijk mijn account is, maar de artikelen die erop worden gezet zijn geschreven door mijn dochter. Ze is onlangs begonnen aan een verhaal, door haar genoemd "De Klokkendans" en ik wou hier een stuk van dat verhaal plaatsen. Heeft iemand misschien eventuele tips voor haar ? 

Nou ja, meer heb ik niet te zeggen, dus ik laat het nu aan haar over.  :)

968f69ef8b4f7ca060700cb413d1ae8f_medium.

PROLOOG
19 November 1852, Engeland.
Het rinkelende geluid van metaal op metaal galmde door het huis. Iemand trok aan de deurbel. Mijn hand gleed over de wijde, paarse rok van mijn jurk gemaakt van zijden. Met mijn grootse glimlach deed ik de deur open. Een mollige jongen, wiens blonde haren vreselijk vettig waren stond met een aardige glimlach en een boeket bloemen voor mijn neus. Hij had grote, onschuldige ogen die straleld bruin van kleur waren. Ik inspecteerde de bloemen, ze waren slordig geknipt en haastig in een boeket gebonden met een ruw stuk touw. De jongen had ook een zekere blik in zijn ogen, die af en toe naar een bosje gleden. Vast en zeker één of andere schoolvriend die erin verstopt zat. Zijn hand trilde toen hij me het boeket met bloemen aanreikte. Ik haalde onzichtbaar mijn neus op toen mijn vingers zich langzaam om het boeket sloten. Berend, de naam van de jongen, tenminste als ik het me goed herinner, wiebelde van het ene been naar het andere been. Ik zette een stap opzij, om hem naar binnen te laten. Berend liep naar binnen en keek bewonderend om zich heen. Vooral de gouden kroonluchter leek hij bijzonder te vinden. Mijn vinger wees naar een grote, eiken deur. Hij begreep wat ik bedoelde en liep met zwarte stappen over het zwart/witte marmer naar de deur. Toen hij zich van me wegdraaide, verdween mijn glimlach meteen van mijn gezicht. Vlug gooide ik het boeket in een vaas en volgde hem geruisloos. De grote, eikendeur viel met een klap achter me dicht. Ik leidde hem door allerlei andere kamers en nog meer deuren totdat we uiteindelijk buiten stonden. De lucht was donker. Alsof iemand zijn inktpot heeft gemorst.  Nu stonden we op het plaveisel, versierd met allerlei engelenbeeldjes en fonteintjes. Daar waar het plaveisel eindigde, begon een zee van gras. De Novemberse, koude herftslucht sloeg in op mijn wangen. De koude herfstwind speelde met mijn haren. Het ruiste door de kale takken, en liet het gras meedansen. Het leek net een symfonieorkest, en de wind was de dirigent. Ik deed mijn leren laarsjes uit, en stapte met mijn blote voeten op het gras. Mijn tenen kromden zich door het plotselinge temperatuursverschil. Ik ademde diep in en uit, waardoor kleine dampwolkjes ontstonden. Wat genoot ik hiervan. Ik draaide me terug om, naar berend. Ik stak mijn hand uit. De zekere blik uit zijn ogen verdween, vervangen door een verlegen, misschien zelfs ongemakkelijke blik. Voorzichtig nam hij mijn hand aan. Ik rilde van afschuw toen ik voelde hoe zweterig en plakkerig zijn hand was. Ik beet op mijn tanden om mezelf te dwingen om mijn hand in zijn nek te leggen. Toen hij zijn hand om mijn heupen sloot, wou ik het liefste hem van mij afduwen. Maar dan was alles voor niets geweest. Ik zette langzaam een stap naar voren, en dan het andere. Steeds sneller op elkaar volgend. Een beetje onhandig deed Berend mee. Het geluid van een klok galmde door de tuin. Heel luid en duidelijk, maar het leek van nergens vandaan te komen. De klok sloeg één keer.  Ik concentreerde me op zijn gezicht. De klok sloeg twéé keer. Zijn ogen hadden geen ongemakkelijke of verlegen blik meer, ze waren emotieloos, leeg. De klok sloeg drié keer. De eens zo stralend bruine kleur van zijn ogen, was vervangen door een dof grijs. De klok sloeg vier keer.  Zijn glimlach, een strakke lijn. De klok sloeg vijf keer. Berend werd steeds beter in het dansen, sneller, heviger. Maar zonder enige emotie. De klok sloeg zes keer. Ik glimlach, het werkt. De klok sloeg zeven keer. Zijn danspasses, zó perfect, dat het bijna mechanisch leek. De klok sloeg acht keer. De wind begon harder te waaien, het gekraak van de takken werd luider, het gedans van het gras wilder. De klok sloeg negen keer. Berend vermagerde snel. Zijn botten staken sterk af tegen zijn nu flinterdunne huid. De geur van verbrandt vlees drong mijn neus binnen. De klok sloeg tien keer.  Berend begon kort en stottig te ademen. Zijn ogen begonnen te rollen in hun kassen. Hij begon te schuimbekken als een wilde hond. De klok sloeg elf keer. Een schaterlach kroop over mijn lippen toen ik één simpele traan langs zijn wang zag glijden. Mijn lach galmde over de hele tuin, hysterisch bijna. De klok sloeg twaalf keer. Ik liet hem los, het gras stopte met dansen, de takken met kraken, de wind met blazen. Een luide snik, gevolgd door een schreeuw vulde de lucht. Daarna was het stil. 

 

Dat was dus een deel van het verhaal wat ze had geschreven. Momenteel is ze verder bezig met schrijven, ik hoop, en ook namens haar, dat jullie het leuk vonden ! 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.